อุกอาจและขาดสติ
แล้ววันที่เลขาคนสวยฝันหาก็มาถึง หลังจากเฝ้ารอมาตั้งสองอาทิตย์เต็มๆ ก็ยังไม่สบช่องเอาคืนชุดใหญ่สักครั้ง จะมีก็แต่ชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ เช่น เ้านายสั่งงานให้ทำ เลขาก็มักจะบอกว่า งานเก่ายังไม่เสร็จ แล้วจะรับงานใหม่มาทำได้ยังไง หรือบางทีเ้านายฝากบอกไปชงกาแฟมาให้ ก็มักจะบอกว่า ไม่ใช่หน้าที่แค่นั้น
แต่วันนี้ตารางงานของเ้านายในตอนบ่ายคือ จะเอากระเช้าดอกไม้ กับของขวัญไปอวยพรวันเกิดให้ลูกค้ารายใหญ่ แล้วดุจดาริกาคนนี้ ก็ถูกเขาบอกให้ไปด้วย จะได้รู้จักลูกค้าเอาไว้ เพื่อสะดวกในการติดต่อประสานงานครั้งต่อไป
“จะได้รู้ว่าเวลาเข้าหาลูกค้าต้องทำตัวยังไง ต่อให้กิจการเราใหญ่มากแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะละเลยการเยี่ยมลูกค้าคนสำคัญได้ คุณน้องดาวเตรียมตัวมาก็แล้วกัน ผมกลับจากไปกินข้าวกับลูกค้าอีกรายแล้วจะรีบมารับที่ออฟฟิศ เพราะเป็ทางผ่านพอดี บ่ายสองโมงล้อหมุน”
เมื่อวานเขาย้ำอีกครั้งก่อนเลิกงาน และคำว่า ‘เตรียมตัวมา’ ของเขานั้น ย่อมรวมถึงการที่เขาสั่งให้เลขาคนนี้เลือกกระโปรงที่มีชายยาวกว่าปกตินั่นเอง และแน่นอนว่าเลขาคนนี้จะไม่ทำให้เ้านายผิดหวังอย่างแน่นอน เช้านี้จึงตื่นแต่เช้า แล้วจงใจเลือกชุดสวยสุด
ในใจนั้นก็กระหยิ่มยิ้มย่องไปด้วย เพราะเข้าออฟฟิศไปก็จะไม่เห็นเขาให้ระคายสายตา เนื่องจากเขาต้องไปส่งลูกค้าขึ้นเครื่องกลับประเทศ แล้วยังมีนัดต่ออีกถึงสองที่ แน่นอนว่าตอนแวะมารับนั้น เขาก็จะโทรให้ลงไปขึ้นรถเลย จะได้รีบไปให้ทันนัด ซึ่งเขาย้ำนักย้ำหนาว่าไม่ควรไปสายเด็ดขาดไม่ว่าจะนัดกับใครไว้
“โอ้โห! วันนี้ลูกสาวแม่ทำไมแต่งตัวสวยจังเลยจ๊ะ”
เป็คำชมควบคู่กับรอยยิ้มแปลกๆ ของแม่ เมื่อลูกสาวเดินไปถึงห้องอาหาร
“ไม่ได้หรอกค่ะคุณแม่ วันนี้ต้องไปพบลูกค้ารายใหญ่ เ้านายย้ำกับน้องดาวว่าจะต้องแต่งตัวสวยๆ ค่ะ”
ดุจดาริกาปรายตาไปหาพ่อ ตอนย้ำหนักๆ คำว่า ‘เ้านาย’ ซึ่งรู้กันสองคนว่าหมายถึงใคร
“จริงเหรอลูก ทำไมเ้านายถึงเน้นให้แต่งสวยๆ จังเลยจ๊ะ ปกติลูกสาวแม่ก็สวยอยู่ทุกวันแล้วนี่นา”
ทว่าดุจเดือนนั้นกลับเข้าใจว่า ชัยยุทธ์คือเ้านายที่ลูกสาวหมายถึงนั่นเอง
“โหย! เ้านายคนนี้เนี้ยบก็เนี้ยบ ดุก็ดุ ขยันก็ขยันค่ะคุณแม่ ขืนน้องดาวไม่เชื่อฟัง มีหวังถูกหวดก้นลายแน่ๆ ค่ะ”
กลับกลายเป็ว่าถ้อยกระทงความนี้ เป็ที่ขบขันของดุจเดือนกับคุณดาราไปซะแล้ว และไม่มีใครคิดจะเอะใจสักนิด ได้แต่คุยเื่อื่น จนกระทั่งสองพ่อลูกออกจากห้องอาหารตรงเข้าออฟฟิศนั่นเอง
และแน่นอนว่าแทบจะทุกสายตาของพนักงาน ต่างมองตามคุณหนูเล็กของเ้านายใหญ่เป็ทิวแถว แต่ไม่มีใครคิดจะเอ่ยอะไร หรือมองนานเกินห้าวินาที ด้วยรู้ดีว่าถ้าเกิดไม่สบอารมณ์คนถูกมองเมื่อไหร่ มีหวังวีนใส่ไม่ยั้ง สุนทรีย์เองยังไม่กล้าเอ่ยอะไร นอกจากยิ้ม แล้วให้นุ้ยยกน้ำกับชาไปบริการทันที
“ขอบคุณจ้ะนุ้ย ฝากบอกพี่สุนด้วยนะ ว่าเที่ยงนี้น้องดาวจะกินข้าวในออฟฟิศ ช่วยสั่งสลัดกับสเต๊กปลาให้ด้วย”
“ค่ะ”
พอนุ้ยออกจากออฟฟิศไปแล้ว คนได้ครองห้องทำงานเพียงลำพังก็ยิ้มร่า แล้วก้มหน้าลงไปหางาน ที่คนเป็เ้านายสั่งให้วิเคราะห์แผนการผลิตเมื่อห้าปีก่อนกับปีที่แล้ว จากนั้นก็ให้สรุปส่งพรุ่งนี้
“เฮ้อ! ไม่มีใครแย่งห้องนี่ ทำไมดีอย่างนี้นะ”
หญิงสาวทำงานไปด้วยความอารมณ์ดีเป็พิเศษ ใจนั้นก็อยากให้เ้าของห้องออกไปข้างนอกบ่อยๆ แทบแย่ แต่เท่าที่ทำงานมาสามเดือนครึ่ง ไม่ค่อยเห็นเขาออกไปไหนเลย แถมยังมาเช้าและกลับช้ากว่าคนอื่นอีกต่างหาก
เสียงเคาะประตูห้องในเวลาบ่ายโมงครึ่ง ทำเอาคนเพิ่งสำรวจตรวจตราใบหน้าที่สวยอยู่แล้วในกระจกต้องหันไปมอง ก็เห็นสุนทรีย์หิ้วกระเช้าดอกไม้สดเข้ามา ส่วนนพกรนั้นหิ้วกระเช้าผลไม้รวมและนำเข้าแทบทั้งสิ้นเดินเข้ามาวางไว้บนโต๊ะของปัถพี แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเดินออกนอกห้องไป
“ครับคุณดิน”
มือถือของนพกรก็ดังขึ้น เขารีบกดรับ แต่ไม่ได้พูดอะไรมากมายนอกจากคำว่า
“ครับ”
เท่านั้น แล้วก็หันไปหาเลขาส่วนตัวของเ้านาย ที่ดูเหมือนจะมองเขาอยู่ก่อนแล้ว
“คุณน้องดาวครับ เราต้องไปก่อนเวลานิดนะครับ คุณดินโทรมาบอกว่ารถติด ให้ลงไปรอหน้าตึกเลยครับ แกจะแวะมารับแล้วออกทันทีครับ”
“ได้ค่ะ”
หญิงสาวรีบรับคำอย่างว่าง่าย ในเมื่อทุกอย่างเป็ไปตามที่คาดคิดไว้แทบทั้งสิ้น จะผิดคาดหน่อยก็ตรงที่ออกเร็วกว่าเดิมครึ่งชั่วโมงเท่านั้น แต่ไม่เป็ปัญหาสักนิด
เพราะดุจดาริกาคนนี้สวยเสมอ และพร้อมจะไปอวดโฉมให้ใครต่อใครได้เห็นเป็ขวัญตาแล้ว จึงรีบสะพายกระเป๋าใบละแสน ลุกขึ้นเดินตามทันที
“นุ้ยช่วยถือกระเช้าลงไปให้คุณน้องดาวทีเร็ว มันหนัก”
สุนทรีย์รีบเปิดประตูเรียกนุ้ยที่ถ่ายเอกสารอยู่หน้าห้อง ด้วยรู้ดีว่าคุณน้องดาวคงแรงไม่ถึงกระเช้าใบเบ้อเร่อแน่ นุ้ยก็รีบกุลีกุจอมาแทบจะทันที ไม่นานทั้งสามก็ไปยืนอยู่หน้าตึกตามคำสั่งของเ้านาย ผู้กำลังเลี้ยวรถเข้ามาหมายจะรีบรับลูกน้องทั้งสองแล้วรีบออกไป
ทว่า! ทันทีที่เห็นเ้าของรูปร่างผอมบาง สูงโปร่ง มีกระโปรงจีบรอบสีขาวความยาววัดจากเอวลงมาแทบไม่ถึงสองคืบเท่านั้น ก็จำต้องออกจากรถไปยืนอยู่ข้างประตู
มือยกขึ้นถอดแว่นกันแดดยี่ห้อดัง ที่บดบังใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาไม่ได้นั้นออก ตาก็จ้องเขม็งไปหาเรียวขาขาวยาวงาม ที่ไม่มีอะไรห่อหุ้มไว้นอกจากถุงน่องสีนู๊ด
“เมื่อวานผมย้ำชัดแล้วนี่ครับ ว่าให้คุณน้องดาวเตรียมตัวมาดีๆ”
ปากถาม แต่ตานั้นมองสำรวจคนตรงหน้าั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยอาการขุ่นเคืองนิดๆ ในหัวก็คิดว่าจะแก้ปัญหายังไงดี จะให้ดึงเสื้อลงมาปกปิดก็เป็ไปได้ยาก
ในเมื่อเสื้อสีชมพูนั้นก็ตัวเล็กนิดเดียว ชายที่ถูกขอบกระโปรงทับไว้นั้นก็คงไม่ยาวเท่าไหร่ ครั้นจะไปหาซื้อเอาใหม่ข้างหน้า ก็เกรงว่าคุณน้องดาวจะไม่ยินยอม
อีกทั้งเขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าที่เ้าตัวใส่แบบนี้มานั้น จงใจจะบั่นทอนอำนาจการปกครองของเขาให้ลดน้อยถอยลง และแน่นอนว่าคนตรงหน้าไม่คิดจะเกรงกลัวหน้าดุๆ สายตาเอาเื่คู่นั้นสักนิด
นพกรอีกที่เป็ฝ่ายกลัวท่าทีของเ้านาย จนต้องรีบหิ้วกระเช้าไปใส่ท้ายรถ นุ้ยก็ทำแบบเดียวกัน แล้วก็รีบเผ่นกลับเข้าไปในตึกทันที
“นี่น้องดาวก็เตรียมตัวมาดีสุดๆ แล้วนะคะ พี่ดินไม่พอใจหรือเห็นว่าไม่ดีตรงไหนคะ”
อีกครั้งที่ปัถพีจ้องมองรองเท้าส้นเข็มสูงสี่นิ้ว ไล่ขึ้นไปตาม่ขายาวเรียว กระทั่งถึงผมยาวสลวยที่เ้าตัวไม่ได้รวบไว้ ลมจากภายนอกพัดมาทีก็ปลิวที ไม่ต่างจากชายกระโปรงจีบรอบตัวนัก ที่ปลิวลู่ล้อเล่นกับลมอย่างเริงรื่น ต่อให้ใส่กางเกงขาสั้นไว้ข้างในยังไงเขาก็ไม่สน
“นพรอนี่นะ เดี๋ยวผมมา”
ว่าแล้วเขาก็พับแว่นกันแดดใส่กระเป๋าเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนๆ แล้วคว้าเอาข้อมือเล็กๆ พาเดินเข้าไปในตึกทันที คนถูกลากอยากจะขัดขืนแทบแย่ แต่ด้วยเรี่ยวแรงน้อยกว่ามาก อีกทั้งมีสายตาผู้คนมองมาหา เลยจำต้องเดินตามเขาเข้าไปในลิฟต์อย่างไม่มีทางขัดขืนได้
“ปล่อยได้แล้วพี่ดิน น้องดาวเจ็บนะ”
พออยู่ในลิฟต์ด้วยกันสองต่อสอง คนเป็น้องต่างสายเืก็ส่งเสียงดังและดุไปหา และพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากอุ้งมือใหญ่ของเขา
“ไม่”
ทว่าเขากลับตอบด้วยน้ำเสียงที่ดังและดุกว่า พอประตูลิฟต์เปิด ก็ดึงแขนเล็กๆ พาตรงไปหาห้องทำงานด้วยใบหน้าดุดัน และไม่สนใจกับสายตาพนักงาน ที่ต่างมองมาด้วยท่าทีลุ้นระทึก ว่ารอบนี้คนพี่หรือคนน้องจะเป็ฝ่ายมีชัย แต่ไม่ต้องเดาต่างก็รู้อยู่แล้วว่าคนเป็พี่อย่างแน่นอน
ไม่เว้นแม้แต่สุนทรีย์กับนุ้ยเช่นกัน ที่เห็นชัดเมื่ออุ้งมือใหญ่รั้งข้อแขนเล็กๆ เดินตรงไปหาประตูห้อง และดูเหมือนว่าเ้าของข้อมือนั้น จะอ่านสายตาของคนรอบข้างออกโดยไม่ต้องคิดนาน ความไม่อยากเสียหน้าอีก ความไม่อยากแพ้อีก ผลักดันให้แขนเล็กๆ สะบัดอย่างแรง จนหลุดจากอุ้งมือใหญ่ทันทีที่เข้าไปอยู่ในห้องด้วยกันสองคน
“พี่ดินลากน้องดาวมาบนนี้ทำไมคะ อย่าบอกนะคะว่าจะไม่ให้น้องดาวไปด้วยตามที่บอกไว้เมื่อวานนี้น่ะ”
สายตาคู่สวยนั้นจ้องพี่ชายต่างสายเือย่างเอาเื่ และแน่นอนว่าคนเป็พี่ก็จ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ เช่นกัน ด้วยกระโปรงของน้องวันนี้ ดูเหมือนจะสั้นกว่าทุกตัวที่ใส่มาก็ว่าได้ ไม่ให้เข้าใจว่ามีเจตนาท้าทายเขา ก็ไม่รู้จะเข้าใจไปทางไหนได้อีกแล้ว
“แล้วผมก็บอกคุณน้องดาวด้วยว่า ให้เตรียมตัวมาดีๆ ไม่ใช่เหรอครับ”
“แล้วมันไม่ดีตรงไหนคะ”
“ต้องให้บอกอีกเหรอครับว่าตรงไหน ผมว่าคุณน้องดาวน่าจะรู้หรือไม่ก็คิดเองได้แล้วนะครับ คุณน้องดาวโตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ เหมือนเมื่อก่อน ที่จะแยกแยะไม่ออกว่าอันไหนถูกอันไหนผิด ต่อให้ที่ผ่านมาส่วนใหญ่แล้ว คุณน้องดาวจะทำผิดมากกว่าถูกก็เถอะ ผมจะยกผลประโยชน์ให้ว่ายังไม่โต ยังคิดเองได้ไม่ถี่ถ้วน แต่ตอนนี้ผมคงปล่อยไปไม่ได้แน่ครับ”
“พี่ดิน! อย่ามาว่าน้องดาวแบบนี้นะ พี่ดินไม่มีสิทธิ์ แล้วน้องดาวก็ไม่ได้แต่งตัวเสียหายตรงไหน คุณพ่อคุณแม่หรือแม้แต่คุณยายยังไม่เห็นว่าอะไรเลย”
“ไม่รู้คนอื่นจะคิดยังไง แต่สำหรับผมแล้วมองว่ามันน่าเกลียด แล้วยังส่ออีกว่า ผมจะไปอวยพรเพื่อหวังขายสินค้าในบริษัทหรือหวังจะเอาอย่างอื่นไปขายกันแน่ และผู้หญิงที่แต่งตัวแบบนี้ก็มีแต่พวก...”
ด้วยความไม่พอใจและไม่ชอบใจเป็อย่างมาก ทำให้คนเคยสุขุมลุ่มลึกอย่างปัถพี เกือบจะพลั้งปากถ้อยคำที่ไม่ควรออกไปแล้วด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีสติยับยั้งเอาไว้ได้ก่อน
ทว่า! คนคิดไว ใจไว และปากไวอย่างดุจดาริกา มีหรือจะไม่รู้ว่าเขากำลังจะเอ่ยอะไรออกมา เมื่อถูกสบประมาทและหยามเกียรติจากชายที่ตัวเองไม่เคยเห็นว่าเป็พี่พ่นออกมาอย่างนี้ ก็แล้วตัวเองจะไปให้เกียรติเขาทำไมอีก
‘เผียะ’
ฝ่ามือเล็กๆ จึงฟาดลงไปหาแก้มสากของพี่ต่างสายเื เป็ครั้งแรกและชายคนแรกในชีวิต ริมฝีปากบางนั้นสั่นน้อยๆ มือไม้ก็สั่นไม่ต่างกัน เพราะถูกความโกรธเข้าครอบงำ จนปล่อยให้ถ้อยคำที่คนเป็ยายพร่ำบอกกรอกหูมาช้านานหลุดปากออกมา
“อย่ามาว่าน้องดาวนะ ขนาดคุณยาย คุณพ่อ คุณแม่ ยังไม่เคยว่าน้องดาวแบบนี้เลย รู้ไว้ซะด้วย พี่ดินไม่มีสิทธิ์มาว่าอะไรน้องดาวทั้งนั้น จำไว้ด้วยว่าพี่ดินไม่ใช่พี่แท้ๆ ของน้องดาว ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณพ่อคุณแม่ พี่ดินเป็แค่เด็กจรจัด ที่คุณพ่อเอามาเลี้ยงไว้เท่านั้น อย่ามาอวดเก่งหรือมาตีเสมอหรือคิดแม้แต่จะมาสอนน้องดาวเด็ดขาด พี่แท้ๆ ของน้องดาว ยังไม่มีใครกล้าว่าอะไรเลย พี่ดินไม่ใช่พี่ อย่ามาคิดกำเริบ...”
และดูเหมือนถ้อยคำที่น้องต่างสายเืกำลังพ่นออกมาใส่หน้านั้น ไม่ได้ต่างจากถ้อยคำของคุณยายดาราพ่นเคยออกมาให้เขาได้ยินั้แ่เล็กจนโตเลยด้วยซ้ำ
และนั่นทำให้ความอดทนอดกลั้น ของคนที่ประคองตัวอยู่ในกรอบเป็อย่างดีหมดสิ้นลง แล้วความโกรธที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนมาตอกย้ำปมด้อยซึ่งๆ หน้า
“งั้นคุณน้องดาวก็จงจำเอาไว้ด้วยว่า ถ้าไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ ของผมแล้ว ก็อย่าริมาทำแบบนี้กับผมอีก ไม่งั้นจะเจอดีแบบนี้”
สมองจึงสั่งให้อุ้งมือใหญ่ของเขายกขึ้นกุมสองไหล่ระหงเอาไว้แแ่ แล้วรั้งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากเต็มของเขาก็ฉกลงไปบดขยี้ริมฝีปากบาง ที่บังอาจสบประมาทอย่างคนหลงลืมตัว เพราะถูกความโกรธเข้าครอบงำไม่แพ้กัน
การกระทำของเขานั้นรวดเร็วจนดุจดาริกาคาดไม่ถึง ร่างทั้งร่างจึงแข็งทื่ออยู่แค่นั้น รับรู้ว่าริมฝีปากอิ่มถูกอีกปากเอาไว้ได้อย่างชัดเจน ในใจนั้นมีความโกรธและเกลียดปะทุอยู่เต็มพื้นที่ ทว่ากลับไม่อาจสั่งให้สองมือยกขึ้นปัดป้องตัวเอง หรือผลักไสเขาไปให้ไกลๆ ได้
เ้าของริมฝีปากเต็มมากกว่า ที่เป็ฝ่ายรู้เนื้อรู้ตัว และรู้สึกผิดมากมายกับการกระทำนี้ เขาถึงกับผงะถอยไปข้างหลังหนึ่งก้าว จ้องมองใบหน้าสวย ที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงจะกำลังเ็ปรวดร้าว กับการกระทำอันไม่เหมาะไม่ควรของเขานี้ มีกลุ่มหยาดหยดใสๆ เอ่อล้นอยู่ในสองดวงตาคู่งามนั้น
‘เผียะ’
แก้มขาวที่มีสายเืชาวตะวันตกปะปนอยู่ครึ่งหนึ่งนั้น ถูกมือบางฟาดลงไปแทบจะเป็ตำแหน่งเดิม แล้วเ้าของมือก็หันหลังให้เขา แม้จะเคยผ่านอะไรมามากมาย
แต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยคาดคิด ว่าตัวเองจะทำเื่ไม่น่าให้อภัยแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต และแม้ไม่รู้จะทำยังไง หรือเอ่ยอะไรกับคนหันหลังให้
แต่ใจก็สั่งสองเท้าให้ก้าวออกไปจากห้องได้ในที่สุด รู้สึกเหมือนมีสายตาแทบทุกคู่กำลังมองมาหาอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นในห้อง ถ้าเขาไม่คิดมากหรือไม่ร้อนตัวไปเสียเอง
เขาไม่รู้จะพูดอะไรกับใคร ได้แต่ก้าวอาดๆ ตรงไปหาลิฟต์ แล้วกดลงไปชั้นล่างสุด ในที่แคบๆ นั่นเองทำให้เขาเรียกสติกลับเข้าหาตัวได้สำเร็จ
ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็เดินไปหารถที่จอดอยู่จุดเดิม โดยมีนพกรนั่งรออยู่ตำแหน่งคนขับ เหมือนทุกครั้งที่ไปไหนด้วยกันแล้ว แต่เขากลับไม่ได้ไปนั่งตรงเบาะหน้าเหมือนที่เคยทำมา ด้วยยังปรับสีหน้าและอารมณ์ไม่ถูก เบาะหลังเยื้องคนขับจึงถูกเขาจับจองแทน
รถแล่นออกได้ไม่นาน เขาก็ยกสองมือขึ้นปิดหน้าเพื่อไล่ความเครียด ในความคิดนั้นหมุนวนอยู่กับการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ ว่ามันมีจุดเริ่มต้นจากตรงไหน อะไรที่ทำให้เขาลืมตัวจนเผลอได้ขนาดนั้น มันไม่ได้มีความรู้สึกพิศวาสปะปนอยู่กับการกระทำนั้นสักนิด
หากแต่เป็เพราะความโกรธ ความอยากสั่งสอน เมื่อชายอกสามศอกถูกสบประมาทเข้าก็เท่านั้น เขาแทบจะจำรสชาติของริมฝีปากบาง ที่คอยแต่ขยับเถียงไม่เคยตกฟากมาตลอดสามเดือนครึ่งด้วยซ้ำ หรืออาจจะตลอดชีวิตของน้องสาวต่างสายเืก็ว่าได้
ยิ่งคิดถึงคำว่า ‘น้องสาว’ ก็ยิ่งเครียดหนัก จนไม่ได้ยินว่าผู้ช่วยคุยอะไรด้วยแม้แต่คำเดียว เพราะใจมัวแต่พะวง ว่าป่านนี้คนอยู่ในห้องจะมีสภาพยังไง จะโกรธ จะเกลียดเขาเพิ่มมากกว่าเดิมแค่ไหน ไวเท่าความคิด เขารีบกดมือถือไปหาสุนทรีย์ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็ปกติที่สุดออกไป
“คุณน้องดาวอยู่ไหนครับพี่สุน”
“ออกไปแล้วเมื่อกี้ค่ะ ให้สมปองไปส่งบ้าน บอกว่าปวดหัว”
เขาไม่คิดว่าตัวเองจะแก้ไขอะไร หรือทำอะไรให้คนหนีกลับบ้านสบายใจขึ้น ต่อให้โทรไปหา หรือต่อให้ไปหาด้วยตัวเอง ผลสรุปก็คงจะเท่าเทียมกัน
นั่นคือ เธอก็ยังคงโกรธและเกลียดเขา เหมือนที่คุณยายดาราคอยชี้แนะเสมอมาเท่านั้น และนั่นทำให้เขายังคงนั่งนิ่งไม่เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียวไปสุดทาง
=======================
E-Book พร้อมโหลดแล้วค่ะ
??“???“???“? Promotion Valentine's Day จ้า??“???“???“?
shorturl.at/guGZ8 <= ในรอยรักร้าว 389 เหลือ 259บ.
shorturl.at/bhFGM <= อาญาซาตาน 490 เหลือ 199บ.
shorturl.at/fiJU0 <= วิมานสอยดาว 467 เหลือ 199บ.
shorturl.at/imJKT <= ร้อยดาวฯ 460 เหลือ 199บ.
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
========================
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
========================
136
