(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        หลังจากบรรยากาศตึงเครียดก่อนหน้านี้ค่อยๆผ่อนคลายลง

        หวงเยี่ยก็เริ่มทำความรู้จักกับรุ่นพี่ชั้นปีสามคนอื่นๆภายในห้องโถงใหญ่ เหล่าศิษย์ที่เดิมยังตกตะลึงกับพลังอันผิดสามัญสำนึกของเขา บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นเข้ามาล้อมวงพูดคุยกันอย่างคึกคัก บางคนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนแสดงท่าทีสนิทสนมราวกับรู้จักกันมานาน

        “น้องหวงเยี่ย.. เมื่อครู่นี่เจ้าทำเอาพวกข้าตกใจแทบตายเลยนะ”

        “ใช่ๆ ข้ายังนึกว่าตัวเองกำลังเห็นสัตว์ประหลาดระดับนักบุญสงครามอยู่เสียอีก!”

        “พลังแบบนั้น.. ต่อให้จะเป็นอาจารย์บางคนก็ยังทำไม่ได้เลยนะ!”

        เสียงพูดคุยดังสลับกันไปทั่วบริเวณ บรรยากาศภายในห้องโถงที่เดิมเคร่งเครียดกลับเต็มไปด้วยความคึกคักในเวลาอันรวดเร็ว

        หวงเยี่ยเองก็หัวเราะตอบอย่างเป็นกันเอง ไม่ได้วางท่าสูงส่งหรือเย่อหยิ่งจนเกินไป ทำให้หลายคนเริ่มรู้สึกดีกับชายหนุ่มอย่างมาก

        โดยเฉพาะบรรดารุ่นพี่สาวสวยหลายคนที่พากันเข้ามาล้อมรอบชายหนุ่มด้วยสายตาเป็นประกาย ด้วยรูปลักษณ์ที่หล่อเหลา พรสวรรค์อันน่าหวาดหวั่น และนิสัยพูดจาตรงไปตรงมาจนดูน่าสนใจ หวงเยี่ยจึงแทบกลายเป็นจุดศูนย์กลางของทั้งห้องในพริบตาเดียว

        หญิงสาวคนหนึ่งยิ้มหวาน ก่อนจะเดินเข้ามาแนบชิดพร้อมใช้แขนเรียวโอบรอบต้นแขนของเขาเอาไว้

        “รุ่นน้อง เจ้านี่น่าสนใจจริงๆ”

        อีกคนหัวเราะ พลางดึงร่างของเขาเข้าไปกอดอย่างไม่ปิดบัง

        “หวงเยี่ย.. คืนนี้ว่างไหม?”

        “ไปคุยกันต่อที่ห้องพี่ก็ได้นะ”

        “รับรองเลยว่าต้องสนุกแน่!”

        หลายคนถึงกับยืนเบียดเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอันเย้ายวนจากร่างกายของพวกนางลอยคละคลุ้งอยู่รอบตัวชายหนุ่ม

        นักเรียนชายจำนวนไม่น้อยมองภาพนั้นด้วยสายตาอิจฉาจนแทบกระอักเลือด คนพวกนั้นพยายามเข้าหาหญิงสาวผู้งดงามเหล่านี้มาตั้งนาน บางรายถึงกับถูกเมินใส่โดยไม่แม้แต่จะชายตามอง แต่หวงเยี่ยเพิ่งปรากฏตัวไม่นานกลับถูกเชื้อเชิญเข้าห้องนอนเสียแล้ว

        ทว่าตัวของหวงเยี่ยกลับยกมือขึ้น พลางส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเรียบเฉย

        “ขอโทษนะรุ่นพี่ ต่อให้จะสวยยังไง.. แต่ข้าหวงเยี่ยไม่ชอบคนที่หน้าอกเล็กน่ะ!”

        ห้องโถงทั้งแห่งเงียบกริบลงในฉับพลัน กระทั่งคนที่กำลังหัวเราะอยู่ยังต้องชะงักค้าง สีหน้าของแต่ละคนแข็งทื่อเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้าเต็มศีรษะ หวงเยี่ยกลับยังคงพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง ราวกับกำลังประกาศเรื่องสำคัญระดับโลก

        “เพราะเจ้าชายคนนี้เกิดมาเพื่อพิชิตยอดเขาลูกใหญ่ต่างหากละ!”

        สิ้นเสียงนั้น บรรดารุ่นพี่ชายต่างอ้าปากค้างอย่างพร้อมเพรียง

        บางคนถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ขณะที่อีกหลายคนยืนแข็งทื่อไม่ต่างจากรูปปั้นหิน

        จากนั้นสายตานับสิบคู่ก็ค่อยๆเหลือบมองไปยังเป้าหมายที่หวงเยี่ยสื่อถึงโดยพร้อมเพรียงกัน

        ภายในห้องโถงใหญ่แห่งนี้ ผู้ที่มีรูปร่างงดงามและหน้าอกใหญ่โตดั่งภูผาอยู่จริงๆ กลับมีเพียงสองคนเท่านั้น

        หนึ่งคือท่านผู้อำนวยการหย่าเฟย อีกหนึ่งคือเทพธิดาแห่งสายน้ำ หลงชิงเหลียน

        ชั่วขณะนั้น บรรยากาศราวกับหยุดนิ่ง หย่าเฟยที่ยืนอยู่ เดิมรักษาท่าทีสง่างามเยือกเย็นเอาไว้ได้ตลอดเวลา ทว่าเมื่อถูกสายตาทุกคู่จับจ้องเข้ามาเช่นนี้ แม้แต่นางก็ยังต้องยกมือขึ้นป้องปาก ก่อนจะกระแอมเบาๆในลำคอ พวงแก้มขาวเนียนปรากฏสีแดงระเรื่ออย่างยากจะควบคุม

        ส่วนหลงชิงเหลียนที่ถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องอย่างกะทันหัน ตอนนี้ใบหน้างดงามแดงก่ำไปถึงใบหู ดวงตาสั่นไหวอย่างตื่นตระหนก

        “จะ.. จะมองอะไรนักหนา!”

        นางรีบยกมือทั้งสองขึ้นปิดบังบริเวณหน้าอกของตนเองอย่างมิดชิด หวาดกลัวว่าสายตาพวกนั้นจะทะลุผ่านเสื้อผ้าเข้ามาได้

        “เจ้าคนลามก! พูดอะไรไร้ยางอายออกมากัน!”

        “หวงเยี่ย.. เจ้าสมควรถูกจับโยนออกไปจริงๆ!”

        หลงชิงเหลียนก่นด่าชายหนุ่มออกมาสองสามประโยคด้วยความอับอาย

        แต่ยิ่งนางแสดงท่าทีเช่นนั้น กลับยิ่งทำให้ใบหน้างดงามดูน่ามองยิ่งกว่าเดิม ทว่าหวงเยี่ยกลับไม่สนใจเลยซักนิด ชายหนุ่มหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะชี้นิ้วไปด้านหน้าอย่างมั่นใจ

        “นั่นแหละที่ข้าจะสื่อ.. เข้าใจกันแล้วใช่ไหมรุ่นพี่คนสวย!”

        คำพูดนั้นทำให้หลงชิงเหลียนแทบอยากพุ่งเข้าไปปิดปากเขาด้วยตนเอง

        ส่วนรุ่นพี่หญิงคนอื่นๆที่ก่อนหน้านี้ยังเต็มไปด้วยความมั่นใจ ตอนนี้ต่างถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

        หลายคนก้มหน้าลงมองหน้าอกของตนเองเงียบๆ ก่อนจะหันไปเปรียบเทียบกับหย่าเฟยและหลงชิงเหลียนอย่างเลี่ยงไม่ได้

        แล้วผลลัพธ์ก็ชัดเจนเกินกว่าจะโต้แย้ง ความแตกต่างนั้นราวกับเนินเขาเล็กๆที่เทียบกับยอดภูผาสูงตระหง่าน

        หญิงสาวบางคนถึงกับทำปากยื่นด้วยความไม่พอใจ

        “เกินไปแล้วนะ.. เจ้าหมอนี่เลือกเกินเหตุจริงๆ”

        “แบบนี้จะให้พวกข้ามีชีวิตอยู่ยังไงกันละเนี่ย!”

        แม้ปากจะบ่นออกมาเช่นนั้น แต่หลายคนกลับหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ เพราะนิสัยตรงไปตรงมาของหวงเยี่ยนั้นทั้งน่าหมั่นไส้และชวนขบขันในเวลาเดียวกัน ในทางกลับกัน บรรดารุ่นพี่เพศชายกลับส่งเสียงเฮดังลั่น ประหนึ่งได้ค้นพบผู้นำทางจิตวิญญาณ

        “ยอดเยี่ยมกระเทียมดอง!”

        “นี่มันยอดบุรุษตัวจริง! สมกับเป็นน้องชายของพวกข้าเลยนะ!”

        “ต่อจากนี้เจ้าเป็นผู้นำทัพของพวกเรามหาวิทยาลัยเทพแล้ว!”

        “ถูกต้อง! คนที่กล้าพูดต่อหน้าท่านผู้อำนวยการแบบนี้ได้.. มีแต่เจ้าเท่านั้น!”

        เสียงหัวเราะดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องโถง แม้แต่อาจารย์บางคนยังต้องยกมือกุมหน้าผากด้วยความปวดหัว

        ส่วนหย่าเฟยนั้นทำได้เพียงถอนหายใจออกมาดวงตางดงามเหลือบมองหวงเยี่ยอย่างทั้งขบขันทั้งเอือมระอา นางไม่รู้จริงๆว่าควรจะหัวเราะหรือโมโหกับเจ้าหนุ่มคนนี้ดี เพราะทุกครั้งที่หวงเยี่ยเปิดปากพูด มันก็มักจะสร้างความปั่นป่วนให้ผู้คนรอบข้างได้เสมอ

        ขณะเดียวกัน ซานจื่อที่ได้ท้าทายหวงเยี่ยเป็นคนแรก และถูกอัดจนหมดสติไปก่อนหน้านี้ก็ได้ฟื้นคืนสติขึ้นมาตั้งแต่พักใหญ่แล้ว

        ชายร่างใหญ่ค่อยๆยันกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยท่าทางมึนงง ศีรษะของเขาหนักอึ้งราวถูกค้อนยักษ์ทุบซ้ำหลายสิบครั้ง

        ดวงตายังพร่ามัวเล็กน้อย กระทั่งมองภาพตรงหน้าแทบไม่ชัดเจน

        “อื้อ...”

        ซานจื่อยกมือกุมท้ายทอย พลางสูดลมหายใจด้วยสีหน้าเจ็บปวด

        เขาพยายามตั้งสติอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองไปรอบบริเวณด้วยความสับสน ทว่าแทนที่มันจะได้เห็นบรรยากาศตึงเครียดอย่างที่คิด ภาพตรงหน้ากลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความครึกครื้น

        เหล่าศิษย์ชั้นปีสามจำนวนมากกำลังล้อมรอบหวงเยี่ยราวกับกำลังยกย่องวีรบุรุษประจำมหาวิทยาลัย

        บางคนหัวเราะจนตัวโยน บางคนตบบ่าชายหนุ่มด้วยสีหน้าชื่นชม แม้แต่รุ่นพี่สาวหลายคนยังยืนอยู่ใกล้ๆด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์

        ซานจื่อกระพริบตาปริบๆ

        สีหน้าก็ยิ่งมึนงงกว่าเดิม

        “เกิด... อะไรขึ้น?”

        ในตอนนั้นเอง สหายคนหนึ่งของซานจื่อก็เดินเข้ามาตบบ่าเบาๆ สีหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความเวทนา

        “ทำใจเถอะซานจื่อ..”

        ชายร่างใหญ่ขมวดคิ้วทันที

        “หมายความว่ายังไง?”

        อีกฝ่ายถอนหายใจยาว ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ ราวกับเพิ่งผ่านสงครามครั้งใหญ่มา

        “ในช่วงที่เจ้าสลบเหมือดไปน่ะ เจ้าเด็กนี่ท้าทายพวกเราทั้งเก้าสิบเก้าคนพร้อมกัน!”

        “หา?!”

        ซานจื่ออ้าปากค้าง และนึกว่าตนเองฟังผิดไปเสียอีก แต่สหายของเขากลับพยักหน้ารับอย่างช้าๆด้วยสีหน้าที่จริงจัง

        “ทว่าต่อให้จะเป็นคนที่แข็งแกร่งมากที่สุดอย่างพวกอิ๋นเจี๋ยหลง ซั่งหยวนอวี่ หรือกระทั่งจวินเหยียนหลัวก็ยังพ่ายแพ้ พวกเขาเป็นถึงนักล่ามังกรระดับหกขั้นแรกเริ่ม แต่เมื่อได้มาเผชิญหน้ากับไอ้เด็กสัตว์ประหลาดนี้ พวกเขาทั้งหมดก็ถูกสยบในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน!”

        “เพราะงั้นจงทำใจซะ แล้วอย่าไปหาเรื่องเจ้าเด็กหวงเยี่ยอีกละ”

        ทุกชื่อที่ถูกกล่าวออกมาล้วนเป็นบุคคลระดับแนวหน้าของชั้นปีสาม

        โดยเฉพาะจวินเหยียนหลัว ผู้ที่ถูกยกให้เป็นหนึ่งในตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดของมหาวิทยาลัยเทพอสูร

        หลังฟังจบ ซานจื่อก็ได้แต่นั่งนิ่ง ใบหน้าของเขาแข็งค้างเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว

        ภาพตอนที่ตนถูกหวงเยี่ยอัดจนหมดสติย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

        เดิมทีมันยังรู้สึกคับข้องใจและไม่ยอมรับ แต่ตอนนี้ความรู้สึกเหล่านั้นกลับจางหายไปจนสิ้น หากแม้แต่อิ๋นเจี๋ยหลง ซั่งหยวนอวี่ และผู้แข็งแกร่งอย่างจวินเหยียนหลัวยังพ่ายแพ้ เช่นนั้นตัวของมันจะนับเป็นอะไรได้อีก

        ซานจื่อกลืนน้ำลายอึกใหญ่

        “นี่มัน..”

        เขาอ้าปากพูด แต่กลับไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดออกมา ท้ายที่สุดชายร่างใหญ่ก็เอนตัวกลับลงไปนอนอีกครั้ง

        “หรือข้าควรสลบต่ออีกรอบดี”

        ...

        55555555+