龙束缚
Chapter2
ผัวะ! หมัดหนักของจิวซือปล่อยตรงเข้าใบหน้าของลูกน้องที่ติดตามอยู่ห่างๆด้วยความเกรี้ยวกราดจิวซือกวาดมองลูกน้องของตัวทีละคน
“พวกแกมัวทำอะไรอยู่ ถึงให้พวกมันเข้ามาถึงตัวพวกฉันได้!”เสียงนุ่มตวาดใส่ลูกน้องจนทุกคนต่างหลับตาก้มหน้าลงใบหน้าหล่อเหลาฉายแววไม่พอใจที่ไม่มีใครตอบคำถามตนเองจนจิวซือต้องเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อลูกน้องคนหนึ่งให้เงยหน้ามาเผชิญหน้ากัน
“ฉันถาม ว่าทำไมพวกมันถึงเข้ามาประชิดตัวพวกฉันได้!” เสียงนุ่มตวาดดังลั่นห้องเช่าราคาถูก
“ผะ...ผมไม่รู้ครับ” ลูกน้องที่จิวซือกระชากคอเสื้อเอ่ยตอบไม่เต็มเสียงและคำตอบก็ทำให้จิวซือเืขึ้นหน้า เหวี่ยงร่างที่สั่นไหวลงไปนอนกองกับพื้นพลางคว้าปืนที่พกไว้ข้างเอวมาจ่อหน้าลูกน้องคนนั้น
“นายน้อย นายน้อยไว้ชีวิตผมด้วย” เสียงร้อนรนเอ่ยขอชีวิตชายคนนั้นคลานเข่ามากอดขาเรียวไว้แน่นผมที่เอาถังเซียนนอนหลับไปแล้วเดินออกมาเห็นพอดีจึงรีบพุ่งเข้าไปจับข้อมือของจิวซือไว้
“จะทำอะไร!” เสียงใสเอ่ยถามด้วยความใจิวซือไม่หันมาสนใจคำถามของผม ยังคงยืนจ้องหน้าลูกทุกคนไม่ละสายตา
“ฉันรู้ว่านายโกรธแต่จะมาคว้าปืนยิงใครก็ได้ต่อหน้าฉันไม่ได้ เฮ้อ...นายอย่าลืมนะว่าถังเซียนนอนอยู่ในห้องนี้ด้วย อยากให้เด็กน้อยอายุ4ขวบใเพิ่มหรอ”เมื่อเห็นว่าจิวซือไม่ลดปืนลง ผมถึงยกเอาชื่อของถังเซียนมาพูดซึ่งมันก็ได้ผล จิวซือลดปืนลงทันที
“ไปสืบมาว่าพวกมันเป็ใคร” เสียงนุ่มเอ่ยสั่งพยายามกดอารมณ์ของตัวเองไว้ส่วนลูกน้องพอได้รับคำสั่งก็รีบออกไปจากห้องเล็กนี้
กรึก... เมื่อลูกน้องของจิวซือออกไปกันแล้วผมก็หันมามองหน้าจิวซือ พลางดึงให้คนที่เกรี้ยวกราดอยู่มานั่งที่โต๊ะทานข้าว
“ขอบใจนายมาก ที่เป็ห่วงถังเซียน” ผมเอ่ยบอกจิวซือซึ่งอีกคนก็ดูจะอารมณ์เย็นลงเยอะ ก่อนจะวางปืนบนโต๊ะ
“มัน2ครั้งแล้วนะที่เป้าหมายของพวกมันตั้งใจเล่นงานถังเซียน” เสียงนุ่มเอ่ยบอกด้วยความหงุดหงิดผมได้แต่ก้มหน้าเม้มริมฝีปากแน่น
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ ไม่ใช่เหตุการณ์แรกที่เกิดขึ้นเพราะมันเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนั้นถังเซียนพึ่งอายุ2ขวบผมที่ทำงานห่างจากลูกไม่รู้เลยว่าเด็กน้อยถูกลักพาตัว จนไปรับที่อนุบาลแล้วไม่เจอเลยโทรไปขอความช่วยเหลือจากจิวซือจนพาถังเซียนกลับมาได้แต่ถังเซียนก็กลายเป็คนกลัวความมืดไปทันที ั้แ่นั้นผมก็หางานที่ใกล้ๆกับโรงเรียนอนุบาลของลูกแต่เพราะจิวซือไม่ไว้ใจกับเื่ที่เกิดขึ้นจึงให้ลูกน้องที่ไว้ใจค่อยเฝ้าถังเซียนอยู่ห่างๆ โดยแฝงตัวไปเป็พี่เลี้ยงเด็กในโรงเรียนอนุบาลที่ถังเซียนเรียนอยู่
“เหตุการณ์ครั้งนี้มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าเป้าหมายของมันคือถังเซียน” ผมนั่งฟังจิวซือพูดเงียบๆพลางใช้ความคิดไปด้วย
“หรือว่ามีคนทรยศ” เมื่อเสียงนุ่มเอ่ยจบผมจึงเงยหน้าสบตากับจิวซือ
ผมและจิวซือเงียบไปพักใหญ่ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิดของตัวเอง
“หรือมันจะรู้ว่าถังเซียนมีสายเืเสี่ยว” ผมเบิกตากว้างเมื่อจิวซือพูดจบ ความกลัวในใจพลันแล่นไปทั่วร่างกาย
ถ้ามีคนรู้ว่าถังเซียนมีสายเืเสี่ยว
ก็เท่ากับว่าชีวิตของถังเซียนตกอยู่ในอันตราย
“ลู่เสี่ยน” เสียงนุ่มเอ่ยเรียกผมให้หลุดออกจากภวังค์ใบหน้าเนียนเงยหน้าสบตากับจิวซือที่มองอยู่ก่อนแล้ว
“ฉันว่านายอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้วไม่แน่พวกมันอาจจะเป็คนที่แค้นฉัน เลยคิดจะเอาถังเซียนมาต่อรอง” ผมเงียบฟังจิวซือพูด ก่อนจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง
“จิวซือ ฉันฝากให้นายดูแลถังเซียนได้ไหม”
“นายจะทำอะไร” จิวซือเอ่ยถามพร้อมคิ้วเรียวสวยที่ขมวดเข้าหากันแน่น
“ฉันอยากสืบว่าใคร้าทำร้ายถังเซียน โดยการเข้าไปเป็บอดี้การ์ดให้นาย” เมื่อผมเอ่ยจบจิวซือก็เบิกตากว้างขึ้นมา ผมรู้ว่าจิวซือไม่เห็นด้วยกันสิ่งที่ผมกำลังจะทำแต่เพื่อนลูก ผมทำได้ทุกอย่าง
“นายคิดดีแล้วใช่ไหม มาเป็บอดี้การ์ดให้ฉันก็เท่ากับเอาชีวิตมาแขวนไว้บนเส้นดาย” จิวซือเอ่ยถามผมพยักหน้าแทนคำตอบ
หลังจากตกลงกันแล้วว่าผมจะเป็บอดี้การ์ดให้จิวซือ ส่วนจิวซือนั้นจะรับถังเซียนเป็ลูกบุญธรรม เพื่อป้องกันไม่ให้ใครกล้าทำร้ายถังเซียนเพราะไม่รู้ว่าศัตรูที่แท้จริงคือใคร จะเพราะแค้นจิวซือหรือเพราะรู้เื่สายเืของถังเซียน ไม่ว่าอบ่างไหนผมก็ไม่ปล่อยให้มันได้ทำตามใจหรอก
“ว้าว สวยจัง” เสียงหวานของลูกสาวตัวน้อยเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นดวงตากลมใสกวาดมองไปรอบๆบ้านเล็กตระกูลเผิงท่ามกลางสายตาเอ็นดูของบอดี้การ์ดและแม่นมจิวซือ ที่ดูแก่ขึ้นมากแต่ยังคงร่างกายแข็งแรง บวกมาเพิ่มคือหลานสาวรุ่นเดียวกับพวกผม2คน ที่หน้าตาน่ารักใช้ได้
“ต่อไปนี้ที่นี่คือบ้านของถังเซียนอีกหลังหนึ่งนะ” จิวซือย่อตัวลงไปคุยกับเด็กน้อย ซึ่งพอได้ยินแบบนั้นเด็ก4ขวบก็ดีใจยกใหญ่ ดวงตากลมใสเป็ประกายตื่นเต้น
“จริงๆหรือคะ” เสียงหวานเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ
“หึ จริงสิ อาจะหลอกถังเซียนทำไม” เสียงนุ่มเอ่ยตอบเด็กน้อยออกไปสร้างความดีใจมากขึ้นกว่าเดิม
ถังเซียนะโไปมาด้วยความดีใจก่อนจะโผล่กอดจิวซือไว้แน่น ส่วนจิวซือก็กอดร่างเล็กไว้แน่นเช่นกัน
“แบบนี้บ้านเล็กตระกูลเผิงก็คงไม่เงียบเหงาแล้วสินะคะ”หลานสาวของแม่นมเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มผมยืนมองจิวซือและถังเซียนที่คุยกันอย่างสนิทด้วยรอยยิ้มบางๆก่อนภาพของเจียนหลินที่เจอในวันฝนตกจะฉายเข้ามาในหัว
3K
