เกิดใหม่ต่างโลกกับการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกเวทมนตร์

ก่อนที่ทั้งโรเบิร์ตกับชาร์ลอตต์จะจบการต่อสู้ของตนเองลงไป สงครามครั้งใหญ่ก็กำลังดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดแล้วโดยทางฝั่งของธีโอดอร์ทั้งหมดต้องเผชิญหน้ากับเทพแห่งความตายที่มาถึงได้ไม่นานมานี้นั่นก็คือไอวี่เธอทิ้งตัวลงมาจากบนฟากฟ้าก่อนที่จะใช้เส้นใยหอบเอากองทัพของธีโอดอร์ทั้งหมดมาขึงไว้บนอากาศสูงกว่าห้าเมตร
ในขณะที่เท้าของไอวี่สัมผัสพื้นดินกองกำลังของธีโอดอร์ทั้งหมดไม่ว่าจะยังมีสภาพที่ยังอยู่ดีหรือใกล้จะหมดลมหายใจแล้วก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเพราะถูกเส้นใยเฉือนเนื้อของพวกเขาออกไปและความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น พวกเขาทั้งหมดล้วนไม่เคยพบเจออะไรแบบนี้มากก่อนมันมากเกินกว่าที่มนุษย์จะรับได้ไปแล้ว
“อ๊ากกก...ฆ่าฉันเถอะ ฆ่าฉัน!”
“ใครก็ได้ช่วยฆ่าฉันที ได้โปรดเถอะมันทรมาน”
“ช่วย....ฆ่าฉันด้วย....อ๊ากกก”
…
เสียงร้องทรมานพร้อมเลือดสดๆสาดกระเซ็นออกมาอย่างต่อเนื่องส่งผลให้กองกำลังทางฝั่งชาร์ลอตต์ถึงกับไม่สามารถทนดูภาพแบบนี้ของกองกำลังของธีโอดอร์ที่กำลังตายไปทีละคนด้วยการร้องอย่างโหยหวนออกมา บางคนถึงกับอาเจียนออกมาอย่างต่อเนื่อง
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ทุกสายตาจับจ้องไปยังไอวี่ที่กำลังยืนดูภาพเหล่านั้นด้วยดวงตาที่เปล่งประกายพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ทำให้ทุกคนที่อยู่โดยรอบบริเวณก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
ไอวี่ที่กำลังมองดูภาพที่สวยงดงามอยู่นั้นก็ถูกรบกวนด้วยบรรยากาศโดยรอบที่หวาดระแวงในตัวของเธอพวกเขากังวลว่ารายต่อไปคงต้องเป็นพวกเขาทั้งหมดแน่ๆโดยที่ไม่รู้ว่าไอวี่ที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาเป็นแขกที่มาเยือนอย่างบริสุทธิ์ใจ
ไอวี่เริ่มที่จะอารมณ์เสียก็พูดออกมา
“มันเสียมารยาทรู้ไหมที่มาจ้องมองฉันโดยที่แสดงท่าทางหวาดระแวงราวกับว่าฉันเป็นศัตรูของพวกแก”
ทันทีที่เสียงของไอวี่ดังขึ้นพวกเขาก็ถึงกับทรุดลงกับพื้นพร้อมกับร่างกายสั่นเทา ไอวี่ที่เห็นภาพแบบนี้เข้าก็เกิดสภาวะอารมณ์ที่ไม่มั่นคง เธอดึงดาบออกมาก่อนที่ตั้งท่าพร้อมที่จะใช้ทักษะออกไป แต่ว่าก็มีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากกองกำลังโดยไม่ได้เกรงกลัวเธอเหมือนคนอื่น
“หยุดเดี๋ยวนี้ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใครแต่อย่ามาหาเรื่องแถวนี้ดูก็รู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา”
“โอ้! แกนี่เอง คนที่มองดูกองกำลังบุกเข้ามาในเมืองแล้วไม่ทำอะไรเลยนอกจากนั่งดื่นชาดูมันจากที่ไกลๆ ทั่งที่แกก็มีความสามารถไม่ได้ด้อยไปกว่าชาร์ลอตต์ไม่สิเป็นรองแค่ชาร์ลอตต์มากกว่า”
“เลิกพูดอะไรที่มันไร้สาระได้แล้ว และกลับไปยังที่ๆเจ้ามาซะ"
"เอาเถอะ ต่อให้แกเบี่ยงประเด็นไปก็ไม่ทำให้สิ่งที่ฉันว่ามามันหายไปไหน”
"สงสัยข้าต้องลงมือขับไล่เจ้าด้วยตัวเองสินะถึงสามารถทำให้เจ้ากลับไปยังที่ของตนเองได้"
"นั่นสินะในเมื่อพูดคุยดีๆกันไม่ได้ก็มาต่อสู้กันเถอะ ฉันคาดหวังในตัวของแกนะอย่าทำให้ฉันผิดหวังละ"
"นั่นเป็นคำพูดของทางนี้ต่างหาก"
ชายคนนั้นหายตัวไปก่อนที่จะโผล่มาด้านหลังของไอวี่จากนั้นก็ใช้ตราประทับสิงโตที่เป็นอาวุธของตนเองออกมา
สิงโตตัวสีทองขนาดใหญ่พุ่งตัวเข้ามาเพื่อโจมตีไอวี่ที่ไม่ได้ขยับไปไหนตั้งแต่เมื่อสักครู่แล้ว ชายคนนั้นยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเธอคงกำลังหาตัวของเขาโดยใช้ความคิดอยู่แน่ๆ ไม่อย่างนั้นก็กำลังคิดว่าตนเองไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว หรือจะเป็นอย่างสุดท้ายก็คือยืนตัวสั่นเทาเพราะพึ่งคิดได้ว่ามาหาเรื่องผิดคน
การที่ชายคนนั้นเขาคิดไม่ถึงหรือลืมนึกไปเลยก็คือเขานั้นลืมคิดไปว่าสถานที่ที่เขาอยู่ตอนที่กองกำลังบุกมันคือร้านอาหารร้านหนึ่งที่อยู่ไกลกว่าห้ากิโลเมตรและที่นั่นยังมีเวทมนตร์ป้องกันการตรวจจับระดับสูงสุดอยู่ที่นั่นอีกด้วย และที่พลาดที่สุดก็คือเขามาหาเรี่องไอวี่ที่กำลังอารมณ์ไม่ดีแบบสุดๆเพราะคนรอบข้างมองเธอกลายเป็นศัตรูไปแล้วและคิดว่าเธอโหดร้ายเกินไป
ขนาดพวกเขาเองยังมีเรื่องที่ชอบของใครของมันไม่ว่าใครจะชอบอะไรเธอก็ไม่เคยคิดจะว่าอะไรคนที่มีความชอบแปลกประหลาดต่างๆเลยแม้แต่ครั้งเดียว ในขณะที่ความชอบของเธอเป็นแบบนี้และเธอก็ไม่ได้เอาไปให้ใครถือมันเอาไว้บนหัว อีกอย่างมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ควรทำด้วยถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องมองไม่ต้องรับรู้แต่นี่พวกเขายังมองว่าเธอพิลึกเพราะความชอบที่ไม่ต่างไปจากคนโรคจิต
ทั่งชีวิตนี้เธอให้โอกาสคนมาก็มากมายแต่ก็ไม่เคยพบเห็นสายตาที่น่ารังเกียจของคนเหล่านี้โดยเฉพาะชายคนนั้นที่อยู่ดีไม่ว่าดีก็เข้ามาหาเรื่องเธอเพื่อความสนุกของตนเองก็ดีเหมือนกันเธอจะได้สนุกมันให้เต็มที่ฆ่ามันให้หมดนี่แหละแล้วค่อยว่ากันอีกที เธอไม่สนใจใครทั่งนั้นไม่ว่าคนเหล่านั้นจะเป็นใครก็ตามถ้าไม่ได้สนิทกับเธอมากพอถึงขั้นที่เธอเรียกชื่อต้นแล้วละก็ไม่มีทางที่เธอจะเห็นใจคนพวกนั้นเด็ดขาด
ไอวี่ขยับมือเล็กน้อยก่อนที่เส้นใยมากมายมหาศาลจะเข้าไปจับตัวของชายคนนั้นพร้อมกับตราประทับสิงโตของเขาจากนั้นก็ก่อตัวกลายเป็นลักษณะคล้ายหอคอยสูงขึ้นไปหนึ่งพันเมตรในเวลาเสี้ยววินาทีโดยพานำตัวของชายคนนั้นพร้อมกับตราประทับสิงโตไปด้วย เมื่อหอคอยสร้างเสร็จเส้นใยมากมายก็ขึงร่างของเขาเอาไว้แบบนั้น
ไอวี่ก็กระดิกนิ้วก่อนที่เส้นใยมากมายจะหมุนควงเจาะร่างกายของชายคนนั้นไม่หยุดจนทำให้เขาร่ำร้องออกมา แต่ความสูงที่อยู่หนึ่งพันเมตรทำให้เสียงร้องโหยหวนของเขาไม่มีใครได้ยิน เส้นใยที่ไอวี่ใช้ครั้งนี้มีลักษณะพิเศษเฉพาะตัวเพราะว่าเมื่อใดก็ตามที่คนถูกเส้นใยพวกนี้สร้างบาดแผลให้ทำให้คนที่โดนแสงอาทิตย์และโดนแสงจันทร์นั้นจะเจ็บปวดกว่าปกติทั่วไปที่โดนเส้นใยปกติสามสิบเท่าและพวกเขาเหล่าก็จะมีความรู้สึกอยากตายในทันทีตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บจากเส้นใยครั้งแรก
“อีกแล้วเหรอ จบแบบนี้อีกแล้วอุตส่าห์ตั้งความหวังว่าเจ้าโง่เมื่อสักครู่จะรับการโจมตีของฉันได้ซะอีก ทำไมความหวังที่จะพบใครสักคนที่รับมือกับพลังแค่ 5 % ของฉันได้มันยากแบบนี้นะ”
ผู้คนโดยรอบที่เห็นความสามารถที่พึ่งแสดงออกไปของไอวี่ถึงกับหวาดผวา เพราะเวลาทั้งหมดที่ชายคนนั้นโดนจับตัวไปมันแค่หนึ่งวินาทีเท่านั้นผ่านไปได้อีกไม่ถึงสิบวินาทีของเหลวสีแดงก็ค่อยๆไหลลงมาจากยอดหอคอยเส้นใย ทำให้หอคอยเส้นใยกลายเป็นสีแดงฉานและเต็มไปด้วยกลิ่นอายเลือดที่น่าสะอิดสะเอียนกระจายออกไปตามอากาศโดยรอบ
“พอได้แล้วไอวี่”
สายตาของผู้คนทั้งหมดก็มองไปยังจุดๆหนึ่งในอากาศธาตุที่ตอนนี้กำลังปรากฏประตูมิติลักษณะวงกลมออกมาโดยที่เจ้าของเสียงก็คือชาร์ลอตต์ที่กำลังก้าวออกมาทำให้ผู้คนโดยรอบใจชื่นขึ้นมาเพาะจักรพรรดินีของพวกเขากลับมาแล้วเรื่องทุกอย่างจักรพรรดินีก็คงสามารถขับไล่ผู้หญิงที่ไม่ต่างจากฆาตกรโรคจิตไปได้
“ฉันก็นึกว่าใครซะอีกที่แท้ก็ชาร์ลอตต์เองเหรอแถมยังอยู่ในร่างของเทพธิดาแห่งสายลมด้วย แสดงว่าสามารถรับการโจมตีของฉันได้สินะ”
ไอวี่หายตัวไปโผล่ตรงหน้าของชาร์ลอตต์ก่อนที่จะใช้ดาบแห่งจักรพรรดิเพลิงโจมตีด้วยพลังดั่งเดิมของมันเข้าใส่ชาร์ลอตต์โดยใช้พลัง 5% ของตนเองแบบไม่ยั้งมือ
ชาร์ลอตต์ใช้มือที่ขาวราวหิมะของตนเองยื่นออกไปรับการโจมตีของไอวี่โดยไม่คิดจะใช้ทักษะอะไรนอกจากใช้มือเปล่าเท่านั้น
ตูม!
ดาบแห่งจักรพรรดิเพลิงถูกหยุดความสามารถเอาไว้พร้อมกับถูกชาร์ลอตต์จับเอาไว้แน่น
“คงพอใจแล้วสินะ ไอวี่”
“ใช่ ฉันพอใจมากฉันคิดเอาไว้แล้วว่าเธอต้องสามารถรับการโจมตีของฉันได้อย่างสมบูรณ์และในครั้งนี้ยังรับมันโดยที่ไม่ใช้ทักษะด้วยถือว่าเธอพัฒนาขึ้นมาก”
ระหว่างการสนทนาของสองสาวกำลังดำเนินไปนั้นประตูมิติก็เปิดออกมาอีกอันหนึ่งก่อนที่จะมีชายคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมกับมีหญิงสาวตัวเล็กจิ๋วกำลังนั่งอยู่บนไหล่ของเขานั่นก็คือโรเบิร์ตกับอาเธน่านั่นเอง
ชาร์ลอตต์กับไอวี่ที่มองเห็นผมกำลังเดินออกมาจากประตูมิติก็เดินเข้ามาหาผมในทันที
“โรเบิร์ต เจ้ามาแล้ว”
“หืม! โรเบิร์ตคือเจ้าเองเหรอ”
ไอวี่ที่พบกับผมก็ทำให้เธอจ้องมองผมพร้อมกับเดินไปรอบตัวราวกับกำลังมองของแปลก จากนั้นก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง
“เจ้าเป็นแวมไพร์ที่แตกต่างไปจากคนอื่นที่ข้าเคยพบจริงๆนะ และยังมีความสามารถในการชนะใจของไอรีนได้ด้วย อีกอย่างก็สามารถทำให้ฉันหลงใหลได้อีกต่างหากไม่สินี่น่าจะเป็นความรู้สึกที่ไอรีนรับรู้มาโดยตลอดมันเรียกว่าอะไรนะ ความรัก ใช่แล้วมันเรียกว่าความรัก”
ไอวี่พูดจบก็เดินเข้ามาสวมกอดผมโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว เธอคนนี้ดูต่างไปจากไอรีนอย่างสิ้นเชิงและยังเป็นคนที่ผมค่อนข้างที่จะชอบซะด้วยสิ( เคยมีที่ไม่ชอบด้วยเหรอ ) เสน่ห์ของไอวี่แตกต่างไปจากผู้หญิงทั้งหมดที่ผมเคยพบมาทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง
“นายเป็นแรกเลยนะที่ไม่มองฉันเหมือนกับเป็นสัตว์ประหลาดแต่กลับมองฉันอย่างหลงใหลแทน”
“อะ...แฮ่ม ข้าว่าทำความรู้จักกันหลังจากเก็บกวาดที่นี่ก่อนดีกว่านะ”
“นั่นสินะ ไว้เจอกันคืนนี้ก็แล้วกัน”
ไอวี่ประกบริมฝีปากของตนเองกับผมก่อนที่จะพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้ากลับไปยังเรือเหาะของตนเองเพื่อไปพาตัวของไอริสที่เธอทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นเอาไว้แล้วลงมาหาผมที่ตอนนี้กำลังทำการเก็บกวาดบริเวณการต่อสู้พร้อมกับนำพาคนฟื้นฟูเมืองที่ได้รับความเสียหายต่างๆ

ผ่านไปจนกระทั่งตะวันลับขอบฟ้าไปแล้วถึงสามารถจัดการทุกอย่างเรียบร้อยทั้งหมด ในตอนนี้ผมก็กำลังฟื้นฟูไอริสที่ได้รับบาดเจ็บจากการทรมานรวมถึงฟื้นฟูสภาพจิตใจให้กลับไปเป็นดังเดิม สภาพของไอริสที่ก่อนหน้านี้ความงดงามของเธอได้หายไปจนหมดและร่างกายอยู่ในสภาพบอบช้ำ ในตอนนี้ก็กลับไปอยู่ในสภาพเดิมก่อนที่จะถูกทรมานแล้ว
ไอริสที่ถูกรักษาเรียบร้อยแล้วก็ได้สติกลับมาก่อนที่จะลืมตามองไปรอบๆเตียงที่กำลังนอนอยู่ก็พบคนที่ดูคุ้นหน้ามากมาย มีทั้ง ไอวี่ ชาร์ลอตต์ แนแธเนียล และคนที่ไม่เคยพบแบบผม ( ถึงจะเคยพบตอนรักษาให้กับโรเบิร์ตครั้งแรกแต่ไอริสก็ลืมไปแล้ว ) ยังมีเพย์ตันที่หายดีแล้วตั้งแต่ที่ผมกับชาร์ลอตต์กลับมาจากการต่อสู้ในโลกมิติแล้ว ที่ค่อนข้างสะดุดตาที่สุดคงไม่พ้นอาเธน่าที่นั่งบนไหล่ของผม กับอีเมอร์สันที่กำลังอยู่ในอ้อมกอดของไอวี่
คนที่เข้าไปถามไถ่เป็นคนแรกก็คือชาร์ลอตต์
“พี่หญิงท่านเป็นยังไงบ้าง”
ตามมาด้วยไอวี่
“พี่สาว พี่ฟื้นแล้ว ยังรู้สึกไม่ดีอยู่รึเปล่า”
ไอริสพยุงตัวเองขึ้นมานั่งก่อนที่จะสำรวจร่างกายของตนเองบาดแผลทุกอย่างหายไปแล้วราวกับเธอไม่เคยมีมันมาก่อน
“ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ทำไมบาดแผลของฉันถึงได้...”
“โรเบิร์ตเขาเป็นคนที่รักษาพี่สาวเอง”
ไอวี่พูดขึ้นพร้อมกับพาตัวผมมายืนใกล้ๆ
“ขอบคุณนายมากๆ”
“ไม่เป็นอะไรหรอกครับเพราะยังไงพี่สาวของไอรีนก็เหมือนกับพี่สาวของผมเหมือนกัน”
ถึงไอริสจะไม่ค่อยรู้ว่าผมเกี่ยวข้องกับไอรีนยังไงแต่ก็น่าจะเป็นคนที่ไอรีนเชื่อใจและเป็นคนที่มีความสนิทกับไอรีนเป็นพิเศษถึงสามารถเรียกชื่อต้นกันได้แบบนี้
ไอวี่ส่งอีเมอร์สันไปให้แนแธเนียลพร้อมกับสั่งให้ไปเฝ้าด้านนอกเอาไว้
ไอวี่เธอมองไปรอบๆพร้อมกับเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา
“เอาละในเมื่อพี่สาวก็ฟื้นแล้วก็คงพร้อมแล้วเหมือนกัน และทุกคนก็น่าจะพร้อมแล้ว”
ชาร์ลอตต์ เพย์ตัน ไอริส มองหน้ากันไปมานี่ไอวี่กำลังพูดถึงอะไร?
. .

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 69 ชัยชนะที่มาพร้อมกับความโหดร้าย

คล้ายกับเรื่องเกิดใหม่ต่างโลกกับการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกเวทมนตร์ ที่คุณอ่าน

เกิดใหม่ต่างโลกกับการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกเวทมนตร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 69 ชัยชนะที่มาพร้อมกับความโหดร้าย

คล้ายกับเรื่องเกิดใหม่ต่างโลกกับการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกเวทมนตร์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้