เทพอสูรมังกรไร้ขอบเขต

บรรยากาศโดยรอบแปรเปลี่ยนเป็นหนักอึ้ง ประมุขนิกายชั้นนำทั้ง 4 หยัดยืนดูเชิงกันและกัน ไม่มีใครกล้าลงมือบุ่มบ่ามเลยสักนิด เพราะถ้าหากลงมือผิดพลาด อาจจะนำมาสู่ความพ่ายแพ้ในเสี้ยวพริบตา ซึ่งไม่น่ามีใครอยากให้มันเกิดขึ้นกับตนเองมากนัก

โดยเฉพาะฝั่งของนิกายพยัคฆ์หมอกที่ถือเป็นขุมกำลังจากต่างแดนเพียงหนึ่งเดียวในบรรดานิกายทั้งสี่ หากพวกมันพลาดท่าเสียที อาณาจักรพยัคฆ์ขาวย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลเพื่อนำตัวพวกมันกลับไป และสุดท้ายอาจจะจบด้วยการถูกคาดโทษหรือไม่ก็ลิดรอนอำนาจ

‘เห้อ ไฉนพวกเขาไม่สู้กันเสียทีนะ’

แลเห็นภาพสุดแสนจะน่าอึกอัดนี้ เย่หยุนซีที่นั่งเฝ้ามองอยู่อีกฝั่งอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำในใจอย่างเบื่อหน่าย แต่เมื่อดวงตาของเขาเบนไปเห็นร่างงามประมุขนิกาย ลู่หลิน ใบหน้าอันหล่อเหลาก็ผันเปลี่ยนกลายเป็นนิ่งชะงักค้างในชั่วพริบตานั้น

“ที่แท้เป็นท่าน!!”

“หือ! มีอะไรอย่างนั้นหรือ?” น้ำเสียงซึ่งเต็มไปด้วยความฉงนสงสัยของหลิงหยวนดังขึ้นมา

ยกมือขึ้นชี้ไปทางผู้ซึ่งได้รับฉายาพิรุณหยกสวรรค์เบื้องหน้า เย่หยุนซีเอ่ยปากด้วยซุ้มเสียงตะลึงงัน “สตรีท่านนั้นเคยดูแลข้าในวัยเด็ก ทั้งยังมีความรู้สึกพิเศษให้ท่านพ่อของข้า”

“เปรี้ยง!”

ราวกับถูกสายอัสนีบาตรฟาดฝ่า ทุกคนต่างหันหน้ามองเย่หยุนซีและลู่หลินสลับกันไปมาอยู่หลายครั้ง

“หลานชายมั่นใจแล้วหรือว่าไม่ได้พลาดพลั้งจำผิด วังหยาดพิรุณเป็นนิกายที่รับเฉพาะสตรีและพวกนางฝึกฝนทักษะที่ต้องถือครองพรหมจรรย์ การที่ผู้เป็นประมุขอย่างลู่หลินจะออกนอกลู่นอกทางไปเกี่ยวพันกับบิดาเจ้าจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้” ส่ายศีรษะเบาๆ หลิงหยวนพยายามกล่าวอธิบายตามสิ่งที่เขารู้มา

 “ไม่ผิดตัวแน่ขอรับ เป็นนางจริงๆ” เย่หยุนซียังคงยืนยัน ในช่วงเวลาที่ได้พบเจอกับลู่หลินเป็นครั้งแรก ตัวเขาอายุประมาณ 7-8 ปี และมีความทรงจำที่ดีเอามากๆ  

ดังนั้น! ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงสั้นๆ เด็กหนุ่มก็ยังจำได้ดีว่าสตรีนางนี้นี่แหละที่เคยเลี้ยงดูเขาและเคยอยู่เคียงข้างเย่ชิงหยาง แต่ก็ไม่รู้เพราะเหตุเหมือนกันจู่ๆนางก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ทำเอาเขาร้องไห้ฟูมฟายไปหลายวัน ส่วนบิดาของเขานั้นก็ไม่พูดถึงนางอีกเลยจวบจนถึงปัจจุบัน

“เห้อ ชักจะน่าปวดหัวเสียแล้วสิ ถ้าแบบนี้ลุงควรจะไปช่วยนางหรือเปล่า?” หลิงหยวนถึงขั้นกุมขมับเอ่ยถาม

 “ทำตามแผนที่ท่านลุงวางไว้เถอะขอรับ ถึงอย่างไรนางก็เป็นระดับจักรพรรดิย่อมไม่พลาดท่าง่ายๆ” ส่ายศีรษะเล็กน้อย เย่หยุนซีตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 “ไม่นำเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานนับว่าดีมาก แบบนี้สิถึงจะเหมาะทำการใหญ่” พยักหน้าอย่างพึงพอใจ หลิงหยวน เย่หยุนซี รวมถึงคนอื่นๆต่างหันกลับไปมองสถานการณ์ในสนามรบซึ่งบัดนี้กำลังถูกเปิดฉากโดยทางฝั่งของนิกายพยัคฆ์หมอกและบรรพตโลหิต

“หมีสงครามศิลา!”

“พยัคฆ์หมอกทิวา!”

พวกมันเรียกจิตอสูรของตนเองออกมา ส่งผลให้หมียักษ์ที่มีชั้นผิวหนังเป็นหินปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับพยัคฆ์ตัวสีเทาที่ดูเลื่อนลอยไร้รูปร่าง

“ซาลาเมนเดอร์เพลิงโลกันตร์”

“ราชันฉลามหยกสวรรค์”

ทางฝั่งประมุขนิกายเทพสุริยันและวังหยาดพิรุณเองก็ปลดปล่อยจิตอสูรเช่นกัน ที่บริเวณด้านหลังของพวกเขาปรากฏซาลาแมนเดอร์เกล็ดสีแดงฉานและฉลามขาวที่มีลวดลายสีเขียววิจิตรราวกับหยกชั้นดี

ภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจนี้ ทำให้บรรยากาศโดยรอบปกคลุมไปด้วยไอปราณลม น้ำ ดิน และฟ้าอย่างครบครัน เหล่าจิตอสูรทั้ง 4 คำรามใส่กันอย่างเกรี้ยวกราด

“น้ำกับไฟเข้ากันไม่ได้ แยกกันสู้เถอะ” เป็นลู่หลินที่เสนอความคิดเห็น ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาจอมพลังแดนเหนือ เจิ้นหนานในทันที

ส่วนฝ่ายต้าหลงเองก็มิได้รอช้า รีบบินเข้าไปหาจื่อหยางแห่งนิกายบรรพโลหิต พร้อมทั้งโจมตีใส่ด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานที่ราวกับจะแผดเผาสรรพสิ่งได้

“เหอะ เจ้ายังอ่อนด้อยก่อนไป” ทั่วทั้งตัวของจื่อหยางถูกหุ้มด้วยชั้นเกาะหินผาหลายต่อหลายชั้น ภาพหนึ่งคนป้องกัน หนึ่งคนระดมโจมตีจึงปรากฏขึ้น ทั้งยังกินเวลายาวนานเอามากๆ

ผิดกับทางด้านลู่หลินกับเจี้นหนาน ที่ทั้งสองฝั่งต่างงัดพลัง กระบวนท่าน และทักษะออกมาโจมตีกันอย่างต่อเนื่อง ไหลรื่น ไม่ติดขัด หนึ่งคนใช้หมัด หนึ่งคนใช้กระบี่ไม่มีใครยอมใคร

“เปรี้ยง!”

ปะทะกันสุดแรง ก่อนที่ทั้งสองจะถอยร่นเว้นระยะห่างออกจากกันคนละเกือบสิบก้าว

ลู่หลินชูกระบี่ในมือขึ้นฟ้า ไอปราณธาตุน้ำเริ่มก่อตัวกลายเป็นเข็มเล็กๆจำนวนมหาศาลราวกับเม็ดฝน

“หยกพิรุณจู่โจม” นางตวัดกระบี่ชี้ไปทางเป้าหมาย ส่งผลให้เข็มน้ำจำนวนมากพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูงสุดของมัน

“ไร้ประโยชน์ ก็แค่เม็ดฝนเล็กๆเท่านั้น”

“พยัคฆ์หหมอกทิวาคำราม!”

พูดจบ! จิตอสูรพยัคฆ์หมอกทิวาของเจิ้นหนานก็คำรามเสียงดังจนเกินไปเกลียวพายุพุ่งเข้าปะทะกับห่าฝนหยกของอีกฝ่าย

“หึ! ช้าเกินไป” จิตอสูรราชันฉลามหยกสวรรค์ของลู่หลินสะบัดหาง การโจมตีรูปแบบพระจันทร์เลี้ยวซึ่งอัดแน่นไปด้วยพลังธาตุน้ำพุ่งผ่าอากาศ ฟาดฟันเกลียวพายุเสียงคำรามจนมลายสิ้น

“เกราะวายุห้าชั้น!”

เมื่อเห็นว่าท่าไม่ดี จอมพลังแดนเหนือรีบสร้างเกลี้ยวพายุป้องกันตัวเอง ในใจเริ่มเกิดความตื่นตระหนก เพราะนี่คือการถูกไล่ต้อนในรอบหลายสิบปีของมัน

“การป้องกัน 5 ชั้น?” ประมุขนิกายลู่หลินหรี่ตามองพลางอุทาน จิตอสูรราชันฉลามหยกสวรรค์อ้าปากรวบรวมพลังปราณสีเขียวอมฟ้าก่อนจะบีบอัดจนเหลือขนาดเพียงหนึ่งกำปั้น

“ราชันฉลามหยกสวรรค์คำราม ลำแสงสะบั้นพัชระ!” ลู่หลินกล่าว! ราชันฉลามหยกสวรรค์ปลดปล่อยลำแสงเล็กๆแต่มีความเร็วสูงมากตรงเข้าเจาะทะลวงทักษะป้องกัน 5 ชั้น แถมยังตัดแขนอีกฝ่ายได้หนึ่งข้าง

ภาพนี้ทำเอาเย่หยุนซีถึงเฝ้ามองถึงกับอึ้งงัน ทักษะธาตุน้ำนี่มันอะไรกัน! อำนาจเจาะทะลวงไม่ต่างจากธาตุสายฟ้าเลยสักนิด