"ฮะฮะฮะ ยังแพ้ชั้นเหมือนเดิมเลยนะ นี่ก็12ปีมาแล้วไหงยังแพ้อยู่ล่ะเหนี่ย เ้าพวกลูกศิษย์ของข้า!" ชายที่มีอายุที่ดูเหมือนจะแก่เอามากๆแถมมีเคราสีขาวที่ยาวลงมาอีกหัวเราะออกมาอย่างชอบใจเมื่อเห็นลูกศิษย์ทั้งหลายของตัวเองล้มลงไปด้วยความเหนื่อยล้าและความพ่ายแพ้พึ่งให้กับชายแก่คนที่ยังคงยืนอยู่
"โถ่อาจารย์ พวกเรายังไม่เก่งถึงขนาดเท่าอาจารย์หรอกนะ ไม่สิ อาจารย์น่ะแก่แล้วไหงยังเกินคนอยู่ได้ล่ะเนี่ย!!?" ลูกศิษย์คนหนึ่งชี้หน้าชายแก่แล้วพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนที่เขาจะค่อยๆแอบหยิบอาวุธที่อยู่ใกล้มือที่สุดเพื่อเตรียมที่จะโจมตีชายแก่
"หุหุหุหุ ก็ข้าน่ะ.....แข็งแกร่งไงล่-"
อั๊ค.....
จู่ๆชายแก่คนนั้นก็กระอักเืออกมาอย่างกระทันหันแล้วทรุดลงไปที่พื้นจนทำให้ลูกศิษย์ที่อยู่ตรงหน้าใเป็อย่างมาก แต่คนที่ตั้งสติได้ก็รีบเข้ามาพยุงตัวไว้ และคนที่เข้ามาพยุงตัวไว้คือ
"ฮะฮะ.....ข้าคงจะหมดชีพแล้วสินะ"
"เดี๋ยวสิจารย์! อย่าพึ่งไปเซ้!! พวกเรายังไม่ชนะอาจารย์เลยนะ!!!"
"ฮ้า~~~ นายเนี่ยนะ.... ไม่มีวันชนะชั้นได้หรอก.......... " สิ้นเสียงสุดท้าย เขาก็หลับตาลงแล้วเงียบไปตลอดการจากโลกใบนี้
"อาจารย์!!!!!!"
.
.
.
ตึก! ตึก!
เสียงหัวใจที่เต้นอย่างรุนแรงเพียงแค่สองครั้งจนทำให้เกิดความเ็ปชั่วขณะ มันทำให้เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งแตาก็ไม่สะดุ้งอะไร เขาเพียงแค่ลืมตาขึ้นอีกครั้งอย่างช้าๆ
"ที่นี่?" เขากล่าวขึ้นมาภายใต้ความเงียบสงบตัวคนเดียว ที่ที่เขาอยู่ในตอนนี่คือภายในป่าที่หิมะหนาแน่นทับตัวของเขาอยู่เหลือให้เพียงแค่ส่วนหัว แต่เมื่อเขาพยายามลุกขึ้นออกจากกองหิมะนั้นมันก็รู้สึกว่าหิมะพวกนั้นเบาเอามากๆ เขาไม่สนว่ามันจะคืออะไรและตัวเองอยู่ที่ไหน เมื่อเขาลุกออกจากตรงนั้นแล้วเขาห็มุ่งหน้าเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายปลายทาง เขาเดินไปเรื่อยๆภายในป่าที่มีหิมะหนาแน่น เมื่อเขาปล่อยลมหายใจเขาก็จะเห็นไอตรงหน้าของเขา ตอนแรกๆเขาไม่รู้สึกหนาวอะไรทั้งสิ้น แต่ตอนนี่เขาเริ่มหน้าแดงเพราะความหนาวขึ้นมาแล้ว จนทำให้เขาต้องเอามือโอบตัวไว้และลูบไปเรื่อยๆอย่างต่อเนื่องเพื่อสร้างความอบอุ่นให้แก่ตัวเอง
"อุ๊ก...... หนาวจัง......" เขาสะบั้นตัวกล่าวออกมา หลังจากนั้นเขาก็ลองมองไปรอบๆตัวให้ชัดๆ เขาก็ได้เห็นบ้านหลังหนึ่งที่สว่างอยู่ เขารีบเดินตรงไปทางนั้นทันทีเมื่อเห็น บ้านฟางไม้ธรรมดาๆ เขาลองแอบมองจากทางหน้าต่างของบ้านเขาก็เห็นคู่รักสามีภรรยาและก็ลูกกำลังนั่งทานอาหารอยู่
"เอาล่ะ รีบๆกินแล้วดับไฟก่อนพวกอสูรจะมาก่อนดีกว่านะ" คนที่ดูเหมือนจะเป็พ่อพูดขึ้นมาแล้วรีบตักอาหารใส่ปาก แม่และลูกๆอีก2คนของพวกเขาก็เช่นกัน ลูกของพวกเขาคนหนึ่งอายุราวๆ 11เป็ผู้ชาย อีกคนราวๆ5ขวบได้ เป็ผู้หญิง
'อสูรงั้นหรอ? กลิ่นหอมจัง.... ' เมื่อคิดเสร็จ ชายที่แอบดูอยู่นอกหน้าต่างก็เดินไปที่หน้าประตูบ้านแล้วเคาะประตู2ครั้ง หลังจากนั้นก็เดินเข้าไปทันที ในตอนนี้เขาก็เองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่
'นี่เรา.... กำลังทำอะไรอยู่นะ?'
"อสูร! อย่าเข้ามานะ!!" ชายคนเป็พ่อลุกขึ้นมาจากโต๊ะอาหารแล้วหยิบอาวุธที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดคือมีดอีโต้มาจ่อที่เขา ส่วนแม่และลูกอีกสองคนก็ถอยตัวออกห่างให้มากที่สุดแต่ก็มาอยูดอยู่ที่ผนังกำแพงบ้านของตัวเอง
'อสูร.... งั้นหรอ เราไม่ใช่อสูรนี่นา' เขาคิดอีกครั้งแต่ร่างกายของเขานั้นกำลังยกมือขึ้นมาจ่อที่ชายคนเป็พ่อ คนเป็พ่อไหวตัวทันเขารีบง้างมีดแล้วฟันลงมาที่แขนนั้น แต่ก่อนที่มีดอีโต้จะโดนแขน ร่างของคนเป็พ่อก็มีเืไหลทะลักแล้วะเิกระจุยกระจายออกมา
'หะ.....ห๊ะหะ............ม... ไม่จริงใช่มั้ย' ชายคนที่ลงมือสังหารเกิดความสับสนและคำถามที่เต็มไปหมด แต่ใบหน้าที่แท้จริงของเขานั้นกำลังนิ่งเรียบเหมือนสายน้ำอยู่ แต่ทว่าดวงตาข้างหนึ่งของเขานั้นมีน้ำตาที่กำลังไหลพลากลงมาอยู่
เหลือแต่เพียงคนที่เป็แม่เท่านั้นที่ปิดตาลูกทั้งสองไว้ ส่วนตัวเธอเองนั้นก็น้ำตาไหลพรากเมื่อเห็นสามีตัวเองพึ่งตายไปโดยฝีมือของอสูรที่อยู่ตรงหน้า
ไม่นานเธอก็ตั้งสติอีกครั้งแล้วจูงมือลูกโยนพวกเขาออกไปนอกหน้าต่าง
"หนีไปนะ แม่ไม่เป็อะไรหรอก!!"
"เข้ามาไอ้อสูรบ้า! ย๊าาา!!!" เธอพุ่งตัวเข้าใส่พร้อมกับหยิบอาวุธของสามีเธอคือมีดอีโต้เล่มเดิมที่ตกอยู่ที่พื้น ฟันลงไปที่คอของคนที่ปลิดชีพสามีอย่างจัง แต่ก็ไม่เป็ผลเพราะว่ามีดเล่มนั้นได้หักเมื่อกระทบกับคอของเขา
แต่แล้วก็ตามมาด้วย
ชริ้ง.....
เืที่ก่อตัวอย่างรวดเร็วกลายเป็ดาบยาวบนมือของเขา หลังจากนั้นเขาก็ลงมือฟันลงไปที่หญิงคนนั้นอย่างต่อเนื่องและรวดเร็วจนตาตามไม่ทัน
ฝึบๆๆๆๆ....
"อะ อ๊ะ......" หญิงคนนั้นส่งเสียงสุดท้ายก่อนที่เธอจะกลายเป็ชิ้นๆแล้วร่วงลงไปที่พื้น
ผ่านไปสักพักเขาก็มองไปที่เด็กทั้งสองคนที่ยังไม่ไปไหน พวกเขาน้ำตาไหลพรากเมื่อเห็นศพพ่อและแม่ของตัวเอง
"พ่อ.... แม่" เด็กอายุราวๆ11กล่าวขึ้นมา แต่เขาพยายามตั้งสติให้ได้อีกครั้วแล้วจูงมือน้องสาววิ่งหนีออกไปให้ไกลห่าง
'ด.... เดี๋ยวสิอย่างพึ่งไป ชั้นขอโทษ!' ความคิดของเขาอีกครั้งแต่ร่างกายในตอนนี้ของเขานั้นกำลังก้มดื่มเืของศพอยู่
'หยุดเซ้!! หยุด!!! ชั้นไม่้าแบบนี้นะ!! สู้มันเซ้ไอ้ร่างกายบ้านี่!!!' เขาพยายามดึงการควบคุมให้ตัวเอง ครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่เป็ผลจนตัวเองนั้นดื่มเืเสร็จการควบคุมร่างกายก็กลับมาเป็ของตน แต่เมื่อเขาได้การควบคุมกลับมาแล้วเขาก็ทำท่าเศร้าโศกเสียใจเป็อย่างมาก เขาทรุดตัวลงไปขอโทษต่อศพทั้งสองอย่างหนักหน่วง แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะเขาก็ไม่รู้สึกเลยว่าตัวเองนั้นยังคงได้กลิ่นเืที่หอบโชยอยู่
[.....................................]
เปิดเื่เป็ไงมั่ง เม้นกันด้วยน๊าา~~~
1K
