ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 70

        ครึ่งเดือน

        ครึ่งเดือนผ่านไป

        ในตอนนี้เวลาที่พวกเขาอาศัยอยู่ภายในเมืองผ่านไปครึ่งเดือนเต็มๆเดย์และพรรคพวกยังคงอาศัยอยู่ภายในเวย์

        พวกเขายังคงอยู่ภายในเมืองแห่งนี้แล้วก็ยังใช้ชีวิตในฐานะนักผจญภัยของเมืองโดยที่พวกเขารวบรวมข้อมูลและก็ใช้ชีวิต

        พวกของเดย์เริ่มทำการศึกษาวิถีชีวิตภายในเมืองแห่งนี้

        พวกเขาถือโอกาสนี้ในการเก็บข้อมูลโดยการใช้ชีวิตไปด้วย

        หลังจากที่ผ่านมาครึ่งเดือนเต็มๆพวกเขาได้อะไรหลายๆอย่างมากมาย

        หลายๆอย่างมากมายที่พวกเขานั้นได้พบเจอหลังจากที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ภายในนี่เป็นข้อมูลที่พวกเขาไม่เคยคิด

        ณ วันที่ท้องนภาโปร่งแสงอาทิตย์ส่องแสงสว่างไสวอากาศไม่ร้อนเย็นกำลังดี

        บริเวณเขตนอกเมืองเวย์

        กลุ่มของเดย์กำลังล่าพวกมอนสเตอร์อยู่ภายในบริเวณด้านนอกตอนนี้พวกเขากำลังล่ามอนสเตอร์พวกนั้นที่มันอยู่บริเวณเขตด้านนอกเมือง

        มอนสเตอร์ที่อยู่ห่างออกมาจากบริเวณเขตเมืองประมาณสิบกิโลเมตรพวกมันเป็นมอนสเตอร์ประเภทเม่นหินตัวใหญ่

        โดยตัวเม่นที่มันเป็นมอเตอร์ตัวนี้มีขนาดใหญ่เทียบเท่ามนุษย์ร่างกายทั่วทั้งร่างกายของมันเป็นหินมีดวงตาสีดำสนิท

        พวกมันคือมอนสเตอร์ที่สามารถพบเจอได้ง่ายที่สุดในบริเวณเขตนี้

        และเป็นสิ่งที่พวกนักผจญภัยส่วนใหญ่ภายในเมืองต่างพากันออกมาล่าพวกมันเพื่อที่จะได้แต้มพอยท์และก็ได้นำเอาชิ้นส่วนร่างกายของมันไปเพื่อเงิน

        พวกของเดย์ในช่วงที่ผ่านมาก็ทำการสู้กับพวกมอนสเตอร์พวกนี้อยู่ตลอดเวลา

        มันเป็นมอนสเตอร์ที่มีระดับ D 

        [ ชื่อมอนส์เตอร์เม่นหิน ประเภท มอนสเตอร์ปกติ]

        [ ระดับความแข็งแกร่งหลังจากการประเมินจากพลังระดับD- ]

        โดยความแข็งแกร่งของเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้มันเป็นมอนสเตอร์ที่มีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับD พวกเขาสามารถรับมือได้

        มันไม่ได้อยู่ภายในอาณาเขตที่สูงจนเกินไปจนเกินกำลังของพวกเขาในการรับมือกับมัน

        แถมมันยังให้แต้มพอยท์จำนวนมากทำให้สามารถพัฒนาสกิลที่พวกเขามีอยู่ได้ง่ายดายมากขึ้น

        มันคือขอบเขตการล่าที่ทำให้พวกเขานั้นสามารถพัฒนาฝีมือของตนเองได้ง่ายดายที่สุดแล้วในช่วงเวลานี้

        แถมสถานที่แห่งนี้มันก็ไม่ได้อยู่ห่างจากเมืองจนเกินไป

        นี่ถือว่าเป็นเส้นทางเริ่มต้นของพวกเขาในฐานะนักผจญภัย

        พวกเขาทั้งสี่คนสังหารมอนสเตอร์พวกนี้ภายในสถานที่แห่งนี้ประมาณยี่สิบถึงสามสิบตัวในช่วงตอนเช้าก่อนที่จะมานั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆบริเวณนั้นในช่วงตอนเที่ยง

        พวกเขานำเอาอาหารที่เตรียมมาด้วยขึ้นมากินในช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาพักก่อนที่จะเดินทางกลับไปที่เมือง

        เดย์เขาตั้งเป้าหมายไว้ว่าทำการล่ามอนสเตอร์ในช่วงตอนเช้าเท่านั้นส่วนในช่วงตอนบ่ายพวกเขาจะเดินทางกลับไปพักผ่อนและก็หาข้อมูลต่างๆ

        ในตอนนี้นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่กำลังจับกลุ่มและก็กินอาหารในช่วงยาม

        สายลมเย็นๆพัดผ่านพื้นที่บริเวณนี้ไม่มีพวกมอนสเตอร์อยู่แล้วพวกเขาเลยสามารถนั่งกินอาหารบริเวณนี้และนั่งพักผ่อนได้อย่างสบายใจ

        เดย์ที่นั่งอยู่ภายใต้ต้นไม้ใหญ่นำขนมปังแห้งขึ้นมาแล้วก็กิน  

        ในขณะที่กินขนมปังอยู่นั้นคิวที่กำลังกินขนมปังอยู่เช่นกันก็พูดขึ้นมา“ ไปที่ขนมปังนีแห่งชะมัดอ่ะทำไมพวกเราไม่ซื้อขนมปังที่ดีกว่านี้แซ่บแน่ละเวนดี้เงินที่ได้จากการล่ามอนสเตอร์ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาก็น่าจะพอนิ ”

        คิวหันไปประท้วงกับเวนดี้ที่เป็นคนจัดการเรื่องพวกนี้เป็นเพราะว่าขนมปังที่พวกเขากำลังกินอยู่ในตอนนี้มันทั้งแห้งและก็แทบจะไม่มีรสชาติเลยด้วยซ้ำ

        เรียกง่ายๆว่าเป็นขนมปังราคาถูกที่ซื้อมาจากร้านขายขนมปังธรรมดาธรรมดาแถมยังมีราคาที่ต่ำเมื่อเทียบกับขนมปังชนิดอื่น

        เวนดี้แสดงว่ายังเฉยแล้วก็ตอบกลับ “ใครบอกเล่าใครบอกล่ะขนมปังนี่เป็นเพียงแค่นมปังลองท้องเท่านั้นหลังจากกลับไปที่เมืองพวกเราจะไปกินข้าวที่ร้านอาหารกัน”

        ได้ยินแบบนั้นคิวก็แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดีใจออกมาเลยทันที

        “ นายนี่บ่นมากเกินไปแล้วนะในตอนนี้พวกเราทำการลามอนสเตอร์บริเวณนี้พวกมันเป็นมอนสเตอร์ระดับดีพวกเรานำเอาร่างกายของมันในค่ายอย่างน้อยตัวนึงก็น่าจะได้สักประมาณห้าสิบถึงหกสิบเหรียญทองแดง”

        “ วันนี้พวกเราล่าไปได้ประมาณยี่สิบถึงสามสิบตัวเงินที่ได้แต่ละวันก็ไม่กี่เหรียญเงินเท่านั้นเอง”

        “ ในตอนนี้พวกเรากำลังเก็บเงินอยู่เพราะแบบนั้นพวกค่าอาหารหรือว่าพวกค่าที่พักเองก็จำเป็นต้องประหยัดเอาไว้” เวนดี้ภูสวนกลับ

        คิวพยักหน้าขึ้นลงแล้วก็กล่าว “ เข้าใจแล้วเข้าใจแล้ว ”

        เดย์ได้ยินพวกเขาถกเถียงกันอย่างสนิทสนมแบบนั้นเดย์ก็ยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก

        ในตอนนี้หลังจากผ่านมาครึ่งเดือนหลังจากที่ได้อาศัยอยู่ด้วยกันเป็นเวลานานพวกเขาทั้งสี่คนเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น

        เพราะว่าผ่านเหตุการณ์มากมายมาด้วยกันในตอนนี้เลยสนิทกันมากขึ้นไปอีกระดับ

        เดย์ใช้ดวงตามองพวกของคิวและเวนดี้แล้วคิดภายในใจ “ในตอนนี้พลังของพวกเขาเพิ่มขึ้น”

        “ ความแข็งแกร่งและประสบการณ์ในการต่อสู้เองก็เพิ่มมากขึ้นเช่นเดียวกัน”

        “ หนึ่งก็เป็นเพราะว่าความสามารถที่สามารถให้ยืนสกิลได้ของเรา”

        “ เราทำการให้พวกเขายืมสกิลไปเป็นจำนวนมากเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งภายในร่างกาย”

        “ โดยสกิลพวกนั้นก็ซื้อมาจากภายในร้านค้า ”

        “ โดยทำการร้างพันธะสัญญากู้ยืมพวกเขาทั้งสามคนหลังจากที่ในตอนนี้ยืมสกิลไปความแข็งแกร่งก็เพิ่มขึ้นอย่างขาวกระโดด”

        “ ในขณะเดียวกันตัวของเราเองก็ได้รับผลประโยชน์เพราะว่าในทุกๆสัปดาห์พวกเขาจะส่งมอบแต้มพอยท์ให้กับเราเป็นค่าเช่า”

        “ พวกเขาทั้งสามคนในตอนนี้สกิลที่ให้ยืมไปต่อสัปดาห์หนึ่งจะต้องส่งแต้มพร้อมมาให้กับตัวของเราประมาณสามร้อยถึงสี่ร้อยแต้มพอยท์ซึ่งเป็นจำนวนที่มาก”

        “ เรียกได้ว่าเราสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้โดยไม่จำเป็นต้องสังหารมอนสเตอร์เลยก็ได้ขอเพียงแค่มีความสามารถในการให้ยืมสกิลก็พอ”

        “ แต่ว่าการที่สังหารมอนสเตอร์มันก็ทำให้ตัวของเราแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างรวดเร็วขึ้นไปอีก ” 

        “ หลังจากที่ได้เดินทางมาที่สถานีหลังจากที่อาศัยอยู่ภายในเมืองแห่งนี้เป็นเวลาประมาณครึ่งเดือนเต็มๆมันเองก็ทำให้ตัวของพวกเราได้รู้ว่าการใช้ชีวิตอยู่ภายในโลกใบนี้ไม่ง่ายดายเลย”

        “ ในตอนนี้กำลังเริ่มทำการรวบรวมข้อมูลส่วนใหญ่”

        “ พวกเรารวบรวมข้อมูลได้เยอะจำนวนนึงแล้วเริ่มทำความเข้าใจกับอาณาจักรแห่งนี้และผู้คนมากขึ้น”

        “ บริเวณรอบๆเมืองมีมอนสเตอร์ระดับดีให้พวกนักผจญภัยอย่างพวกเราได้สังหารมันไม่ใช่มอนสเตอร์ระดับต่ำอย่างเช่นภายในป่าโบราณ ”

        “ แต่ภายในป่าโบราณมันเองก็มีพวกมอนสเตอร์ที่มีระดับสูงอยู่เช่นเดียวกันเพียงแค่พวกเราไม่เคยพบเจอเท่านั้น”

        ในขณะที่กำลังนั่งคิดบางอย่างอยู่กับตนเองอยู่นั่นเองเวนดี้มองเห็นเดย์กำลังก้มหน้าและคิดบางอย่างอย่างจริงจังจึงพูดขึ้นมา “มีอะไรหรือเปล่า ”

        เดย์ได้ยินเสียงของเธอดังขึ้นเขาได้สติดวงตาทั้งสองข้างมองตรงไปที่เวนดี้“ ไม่มีอะไร ตัวของฉันเพียงแค่คิดบางอย่างอยู่เท่านั้นเอง ”

        “ คิดว่าตอนนี้พวกเราน่าจะเริ่มทำการขยับขยายได้แล้ว”

        “ ขยับขยายตามแผนการที่บอกเอาไว้นายต้องการจะเดินทางไปที่เมืองอื่นอย่างงั้นหรอ”

        “ ใช่ตอนนี้พวกเธอเองก็มีระดับความสามารถที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา”

        “ เลยคิดว่ามันเองก็น่าจะถึงเวลาที่พวกเราต้องเดินทางไปที่เมืองอื่นแล้วอย่างน้อยก็เพื่อสำรวจและก็มองโลกภายนอก”

        “ พวกเราอาสาอยู่ที่เมืองแห่งนี้เพื่อที่จะสร้างรากฐานให้มั่นคงเมื่อรากฐานมั่นคงแล้วก็จะขยับขยายออกไป”

        “ เข้าใจแล้ว ” เวนดี้ยังใบหน้าเข้าใจ

        คิวได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนั้นรีบดีดตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วตัวของเขาดูเหมือนว่าจะรอเกี่ยวกับเรื่องนี้มาเป็นเวลานานแล้ว“ ฉันรอเกี่ยวกับเรื่องนี้มาสักพักแล้วนะในที่สุดก็ได้เวลาออกเดินทางสักทีอยู่แต่ภายในเมืองและที่เดิมๆน่าเบื่อจะตาย ”

        เดย์ยิ้ม “ พวกเราจะออกเดินทางไปอีกสามวัน ”

        “ ฉันเลือกเป้าหมายของพวกเราเอาไว้แล้ว ”

        สองวันผ่านไป 

        จบบท