วิกฤตรัก

คีตะ พาฟ้าใสมาส่งบ้านเพื่อน

เขานึกขำเธอ วันนี้เธอให้เขาแวะซื้อเสื้อคอเต่า แขนยาว จะไม่ใส่เสื้อแบบนี้ได้ไงหละ ตลอด2คืนที่ผ่านมา  เนื้อตัวเธอ มีแต่ร่อยรอยที่คีตะทำไว้ 

“อ้าวฟ้ามาได้ไง”วาวาถามเมื่อเห็นฟ้าใสยืนอยู่หน้าบ้าน 

“ขอนอนด้วยคนสิ” 

“อ้อ เข้ามาสิ”วาวามองเพื่อน ปกติน้อยมากที่เพื่อนจะมานอนบ้านเธอ นิคงมีอะไรแน่ๆ

 “มีอะไรรึเปล่าฟ้า”วาวาถามเพื่อน ตอนที่เตรียมตัวนอน 

ยังไม่ทันได้คำตอบเสียงโทรศัพท์ ของฟ้าใสก็ดังขึ้น

 ฟ้าใสมองเบอร์แปลกๆที่โทรเข้ามา

 “ฮาโหล ค่ะ”

 “ทำอะไรอยู่” ฟ้าใสนิ่งไปกับเสียงที่โทรเข้ามา 

เธอมองไปทางวาวา ที่มองมาที่ตนเองเหมือนกัน  ฟ้าใสรีบกดวางสายและปิดเครื่องทันที

 “ใครอะ”วาวาถามเพื่อนเพราะไม่เคยเห็นเพื่อนคุยโทรศัพท์กับใคร

 “สงสัยโทรผิดนะ” ฟ้าใสบอกวาวามีหน้าไม่ค่อยดี

คีตะ มองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไป นี่ นี่เธอตัดสายเขาทิ้งหรอ คีตะ กำมือถือแน่น ก่อนปาลงที่พื้น หึ ได้

ติ้งๆ ติ้งๆ ติ้งๆ

22.00น.

 “อืมมมมมมใครมากดอ๊อดเนี้ย”วาวางัวเงียตื่น

ก๊อกกกก ก๊อกกกก

 “ค่าาาาา”วาวาลุกเดินไปเปิดประตู 

“แม่ มีไรคะ”

 “ปลุกฟ้าใสหน่อยลูก พี่เขยฟ้าใสมา”

 “ห่ะ!!!! พี่เขยยยหรอคะ”วาวาตาโตเท่าไข่ห่าน 

“ฟ้า. ฟ้าาาาตื่น พี่เขยเธอมา ลงไปดูหน่อย”

พอได้ยินคำว่าพี่เขยเท่านั้นแหละ ฟ้าใสดีดีตัวลุกขึ้นนั่ง เธอนิ่งไปสักอึดใจ ก่อนมองไปที่หน้าเพื่อน แล้วลุกขึ้นลงเดินไปที่รั้วบ้าน

 ฟ้าใสเดินมากับวาวา ฟ้าใสบอกวาวาว่าไม่ให้เดินตามมาแต่เพื่อนดันไม่ฟังเธอ

เธอเดินมาจนถึงรถของคีตะ เขายืนกอดอกพิงหน้ารถหรู มองมาที่ร่างของฟ้าใส ที่ก้าวมายืนตรงหน้า เขาเอียงคอมองเธอ และมองไปทางวาวา

 “ขอคุยส่วนตัว” คีตะมองไปทางวาวา เล่นเอาวาวาตะลึง 

“งั้นเราไปรอในบ้านนะฟ้า”วาวารีบเดินกลับไป ผู้ชายอะไรหล่อพิคาดจริงๆ

 “ทำไมไม่รับสาย”

ฟ้าใสนิ่ง ไม่พูดไม่จา

คีตะก้าวเข้าไปหาฟ้าใส ฟ้าใสก็ก้าวถอย เขามองเธอนิ่ง 

“อย่ามายุ่งกับฉันอีก ขอร้อง”เธอไม่ไหวแล้ว เขากล้ามาก เขามาหาเธอแบบนี้ แล้วต่อไปจะมีผลยังไง เธอรับกับผลนั้นไม่ได้แน่ๆ

คีตะมองหน้าฟ้าใส 

“ขึ้นรถ” 

“บอกให้ขึ้นรถ”เท่านั้นแหละความอดทนเขาขาดผึง คีตะตะคอกฟ้าใส ดังลั่น เขาไม่สนใจอะไรเหมือนกัน ฟ้าใสสะดุ้งเฮือก 

เขาดึงมือเธอลากให้ไปนั่งในรถ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว 

เป็๲วาวาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างรั้ว เธอได้ยินทุกอย่าง ตอนนี้ขาและมือเธอสั่นไปหมด อย่าบอกน่ะว่า เพื่อนเธอกับพี่เขย