ฤารักชีค

        สามชั่วโมงผ่านไป ท้องฟ้ายามค่ำเต็มเจิดจรัดไปด้วยแสงดาวระยิบระยับ ต้นไม้ใบหน้ายังคงขยับพริ้วไหวด้วยแรงลมหวานยามค่ำคืน ขณะเดียวกันร่างสูงใหญ่เจ้าของราชวังแห่งซาบาห์เดินเข้าที่พักของตนเองมาอย่างเงียบๆ ขายาวย่างสวบหมายจะให้ถึงห้องนอนของเขาโดยเร็วที่สุด แต่ยังเดินไม่ทันถึงห้องนอน องค์ใหญ่แห่งซาบาห์ก็ชะงักฝีเท้าเมื่อสายตาปราดประสบเข้ากับประตูห้องนอนของสาวน้อยที่ได้ขึ้นชื่อว่าสนมเอกของเขา

        ข้าไม่อยู่ นางคงหนีกลับมานอนที่ห้องเป็นแน่ เขาคิด.. ว่าแล้วขายาวก็เปลี่ยนทิศทางมุ่งตรงไปยังห้องนอนของไอรีนทันที

        มือใหญ่บิดกลอนประตูช้าๆเพื่อให้เกิดเสียงน้อยที่สุด ก่อนจะลอบมองเข้าไปในห้องของไอรีน แต่แล้วใบหน้าหล่อเหลาก็ต้องพบกับความประหลาดใจเมื่อไม่พบร่างอรชรอย่างที่คิดเอาไว้

        ไปไหน? คือคำถามแรกที่แว่บขึ้นมาทันที...

        “ท่านชาร์ล..” เสียงหวานที่เอ่ยขึ้นอย่างกระทันหันในความมืด แม้จะแผ่วเบา แต่ก็ทำให้อีกร่างสะดุ้งได้

        ชาร์เลโอปิดประตูพรึบ ก่อนจะหันขวับไปทางต้นเสียง

         “เจ้า!?” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างตกใจนิดหน่อย

        “มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือคะ” ไอรีนถามซื่อ หากพวกเขาไม่ได้อยู่ในความมืด ตากลมคงจะทอประกายใสแจ๋ว

        “มาก็ดี” คนตัวใหญ่พูดทื่อๆ ปรับน้ำเสียงเป็นโทนปกติ ร่างสูงก้าวสวบๆไปยังคนตัวเล็ก ก่อนจะยกตัวเธอขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย

        ไอรีนได้แต่อ้าปากค้างอย่างตกใจ “นายท่าน ปล่อยข้าเถอะค่ะ ข้าเดินเองได้” เธอดินขลุกขลักอยู่บนบ่าใหญ่

        “ชู่!!!” คนตัวใหญ่หยุดชะงัก ก่อนจะส่งเสียงปรามอีกคน “เดี๋ยวคนอื่นก็ตื่นหรอก” เขาดุ เสียงเข้มๆนั้นทำให้อีกฝ่ายหุบปากลงทันใด ทั้งที่จริงแล้วเขาควรจะแค่ปล่อยเธอลง แต่เพราะความตกใจทำให้ไอรีนจึงจำยอมอยู่นิ่งๆ ชาร์เลโอยิ้มกระหย่องอย่างพึงพอใจก่อนจะเดินสวบๆ แบกอีกคนกลับไปยังห้องนอน

        ตุ๊บ!

        ในที่สุด คนตัวใหญ่ก็ยอมปล่อยร่างอ้อนแอ่นที่พาดอยู่บนบ่า ความจริงแล้วมันจะเป็นการเหวี่ยงเธอลงบนเตียงเสียมากกว่า ไอรีนมองตามอีกคนที่เดินไปจุดตะเกียงไฟอย่างงุนงง ไฟสีส้มอ่อนจากมันทำให้เกิดแสงสลัวบางๆใบห้องนอนใหญ่ ชาร์เลโอเดินกลับมายังเตียงของเขาอีกครั้ง

        “ข้าอยากอาบน้ำ” เขาบอกทื่อๆ ก่อนจะนั่งไขว้ห้างลงบนขอบเตียง เมื่อเห็นร่างบางยังคงนิ่งอยู่เขาจึงพูดเสียงเข้มขึ้น

        “นั่งบื้ออะไรล่ะเจ้า!!” ไอรีนเหมือนจะตื่นขึ้นจากภวังค์ เธอย้ายตัวเองลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว

        “ค่ะๆ สักครู่ค่ะ” เธอตอบ ก่อนจะกุลีกจอเข้าไปในห้องน้ำทันที เมื่อจัดผ้าเช็ดตัวและผ้าเช็ดหน้าเรียบร้อย ระหว่างรอเปิดน้ำให้เต็มอ่าง ร่างเล็กก็ล้มตัวลงนั่งข้างขอบอ่างน้ำใหญ่ พลางคิดถึงสิ่งที่เธอเหม่ออยู่ในภวังค์เมื่อสักครู่นี้

        “ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะจ้ะ.. ไอรีน” เสียงหวานนุ่มแต่ทรงอำนาจของสุลตาน่าคาเมลดังก้องกระทบโสตประสาท ใบหน้าหวานยู่ คิ้วเรียวขมวดกันอย่างคิดไม่ตก นางบอกว่าจะมาตรวจสอบ แสดงว่าอย่างไรเสียหากเธอไม่ทำ คงจะมีวิธีใดวิธีหนึ่งที่จะรู้ได้

        “ยังไงก็ต้องลองดูสินะ..” เสียงเล็กพึมพำกับตัวเอง พอดีกับที่น้ำอุ่นไหลขึ้นมาเอ่อกับขอบอ่าง ร่างบางลุกขึ้นไปปิดมันก่อนจะเปิดประตูเข้าไปเผชิญหน้ากับชีคชาร์เลโออีกครั้ง

        “เสร็จแล้วค่ะ” เธอบอก ก้มหัวน้อยๆ ทำท่าจะเดินกลับออกไปทางประตู

        “อย่าทำเป็นไม่รู้หน้าที่น่ะ” ร่างสูงบอกเข้มๆเมื่อเห็นเช่นนั้น ไอรีนหมุนตัวกลับมาเผชิญกับคนตรงหน้า

        “ข้าจะไปเตรียมนมอุ่นๆ ให้ท่านดื่มนะคะ.. ท่านกลับมาน่าจะเหนื่อย” ประโยคสุดท้ายที่พูดแทบจะเป็นเสียงกระซิบ ร่างบางก้มหน้างุดเพราะกลัวเขาจะจับพิรุธของเธอได้

        ก็เธอไม่เคยคิดจะเอาใจเขาเลยนี่นา.. อยู่ๆก็จะไปเอานมมาให้.. แปลกพิลึก!!

        ผิดกับชาร์เลโอที่ดูเหมือนว่าจะประหลาดใจจนอึ้งไปน้อยๆ สีหน้าทื่อๆที่พยายามปกปิดความพึงพอใจนั้น ทำให้ชายหนุ่มกระดากตนเองจนเขาต้องกลับหลังหันเพื่อที่จะเดินไปเข้าห้องน้ำ คนตัวใหญ่ชะงักเล็กน้อยปรายสายตากลับไปมองอีกฝ่าย

        “จะไปเอา ก็ไปเอามาเร็วๆ” เสียงทุ้มเอ่ยห้วนๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้องน้ำ

        คนตัวใหญ่ฉีกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว หากใครได้เห็นชีคหนุ่มแห่งซาบาห์ในตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาพึงพอใจมากเพียงใด

        แม้จะไม่อยากยอมรับกับตัวเอง แต่แก้มนวลแดงระเรื่อกับท่าทางก้มหน้าก้มตางุดๆของร่างอ้อนแอ่นนั้นทำให้เขาแทบจะคว้าเธอมาไว้แนบกายเสียทุกครั้ง

        “นี้ข้าเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร..” เขาพึมพำ ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจะบอกตัวเองว่าไม่เคยต้องการหัวใจหรืออะไรก็ตามจากผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้เขาเริ่มชักจะไม่แน่ใจในตัวเองเสียแล้ว..

        ทั้งๆที่ตลอดมาทั้งชีวิต เขาไม่เคยเชื่อในเรื่องรักหลงงมงายอะไรนี่สักครั้ง

        “ข้าก็เพียงแค่หลงนางเท่านั้น” เขาพูดกับตัวเองอีกครั้ง.. “อีกเดี๋ยวก็คงจะเบื่อไปเอง” ว่าแล้วคนตัวใหญ่ก็พยักหน้า ก่อนจะเดินลงอ่างน้ำอุ่นไปชำระร่างกายที่ถูกใช้งานอย่างหนักมาตลอดทั้งวัน ภายในใจยังคงสับสนวุ่นวาย ทั้งเรื่องกบฎทหาร เรื่องกองทัพ.. แล้วจู่ๆใบหน้าของไอรีนก็โผล่ขึ้นมา.. สลับกันอยู่เช่นนั้น

        ทั้งฝ่ายไอรีน หญิงสาวได้แต่มองประตูห้องน้ำที่ถูกปิดพรึบอย่างงุนงง

        เขาดูเหมือนไม่สงสัยเธอสักนิด.. เธอคิด แต่ก็ดีเหมือนกัน

        ร่างบางรีบเดินกลับลงไปที่ห้องครัว โดยไม่ลืมแวะไปหยิบขวดยาที่เธอเก็บมันไว้ในห้องนอน..

        ก็แค่ยาบำรุง.. คงไม่มีอะไรกระมัง..

        ไอรีนมองขวดยาอย่างช่างใจ ก่อนจะตัดสินใจเทมันลงในนมอุ่นๆที่เธอเตรียมขึ้น เธอยกถาดเล็กค่อยๆเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนใหญ่ของชีคหนุ่ม

        ถาดนมถูกว่าลงบนโต๊ะข้างเตียง ขณะเดียวกันชีคชาร์เลโอเดินกลับออกมาจากห้องน้ำ ผมเปียกหมาดยู่ยี่พันกัน หนวดเคราที่รกขึ้นถูกโกนออกไปหมดแล้ว ร่างสูงก้าวยาวเข้าไปไอรีนก่อนจะยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กที่ถืออยู่ให้เธอ มือเรียวรับมันมาอย่างงุนงง ก่อนจะส่งสายตามองเขาเป็นเครื่องหมายคำถาม

        ชาร์เลโอไม่ตอบอะไรก่อน.. เขานั่งลงบนเตียงใหญ่ และใกล้พอที่จะยื่นมือไปหยิบนมสด

        “เช็ดผม” เขาสั่งเสียงรำคาญน้อยๆ ก่อนจะเริ่มดื่มนมที่ไอรีนเตรียมไว้ให้

        ร่างบางมองภาพนั้นอย่างใจจดใจจ่อจนชีคชาร์เลโอจับความผิดปกติได้ มือใหญ่ชะงักแม้ว่าแก้วนมยังคงจ่ออยู่ที่ปาก นัยน์ตาคมปราดมองคนข้างกาย

        “ไม่เคยเห็นคนกินนมหรืออย่างไร?” เขาถามห้วนๆ “หรือเจ้าใส่ยาพิษในนมนี่?” เขาถาม ได้ยินดังนั้น คนใจจดจ่อถึงกับสะบัดหัวพรืด

        “ปะ.. ป่าวนะคะ” ไอรีนพูดเสียงอ่อย

        “ถ้าเช่นนั้นก็ดื่มให้ข้าดู!” ว่าแล้วเขาก็ยื่นแก้วนั้นไปให้เธอ 

        “ดื่มสิ” เสียงทุ้มเร่งเร้า กระแทกแก้วเข้าใกล้ปากเธอเรื่อยๆ ทำให้ไอรีนจำต้องยอมจับแก้วมาไว้ในมือ..

        ตากลมมองมันอย่างลังเล... ท่านคาเมลบอกว่าเป็นยาบำรุง.. ก็คงไม่เป็นไรกระมัง เธอคิดก่อนจะตัดสินใจดื่มมันเข้าไปอึกหนึ่ง ก่อนจะหลิ่วตามองชายหนุ่ม

        “ข้าจะวางยาพิษท่านไปทำไมกัน” เสียงหวานพูดต่อเบาๆ ก่อนคืนแก้วนมสดให้เขา และค่อยๆเริ่มเช็ดผมของชายหนุ่ม

        ชาร์เลโอปราดมองหญิงสาวที่เช็ดผมอย่างตั้งอกตั้งใจ.. ชาร์เลโอหัวเราะหึๆในลำคอ ก่อนจะพูดกระเซ้าเธอต่อ

        “ไม่ดีหรืออย่างไร.. ข้าตายเจ้าจะได้กลับไปอยู่กับพ่อ กับไอ้เด็กนั่น” เขาพูด ก่อนจะปราดตามองปฎิกิริยาของเธออีกครั้ง ขณะเดียวกันก็ดื่มนมสดหมดรวดเดียว

        “ข้าเชื่อว่าการทำร้ายใคร ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น” ไอรีนพูดนิ่งๆ “อีกอย่างข้าก็ยังเชื่อว่าต้องมีซักวันที่ข้าจะได้กลับไปหาท่านพ่อ” เธอพูดต่อ

        แก๊งงง!

        ชีคชาร์เลโอกระแทกแก้วนมสดลงบนถาดเสียงดัง

        “คิดได้เช่นนั้นก็ดี” เขาแค่นหัวเราะ “แต่ดูเหมือนไอ้หนุ่มที่รักของเจ้ามันจะคิดไม่ได้!!” ว่าแล้วนัยน์ตาคมก็มองตรงออกไปในอากาศที่ว่างเปล่า ขณะเดียวกันภาพใบหน้าชายหนุ่มที่อยู่ในกระโจมหลังใหญ่ของพวกกบฎก็ผุดขึ้นมาในมอง

        ไอรีนมองอีกฝ่ายอย่างงุนงง

        “ท่านหมายความว่าอย่างไร” เธอหยุดเช็ดผมของเขาแล้วหันมาตั้งใจฟังคำตอบของเขาแทน

        ชีคชาร์เลโอสะบัดหน้าหันกลับมามองหน้าหญิงสาวข้างกาย

        “หึ..” เขาแค่นหัวเราะอีกครั้ง “ก็มัน...” เสียงทุ้มเงียบกึกอย่างผิดปรกติ

        ร่างใหญ่สั่นกระตุกน้อยๆ นัยน์ตาคมเบิกกว้างตกใจกับปฎิกิริยาภายในของร่างกายตนเอง เลือดในร่างกายดูเหมือนจะสูบฉีดรวดเร็วเกินความจำเป็น ความปั่นป่วนภายทำให้ความเป็นชายแตกตื่นขึ้นยิ่งกว่าการที่ต้องนั่งอยู่บนภูเขาหิมะ เขาโก่งตัวน้อยๆ

        “นี่.. จะ..เจ้า..” ทันใดนั้น เสียงทุ้มก็เอ่ยอย่างตะกุกตะกักไม่เป็นภาษา

         “เจ้าใส่อะไรลงไปในนมนั่น!!!?” เสียงทุ้มตะโกน จนไอรีนสะดุ้งโหย่ง ร่างบางตัวเย็นวาบ