High Human

        โจสั่งเครื่องดื่มและเค้กสตอเบอรี่ ตั้งแต่กลับมาโลกเขายังไม่เคยกินของหวานเลย เขาจึงอยากลองกินมันมากๆ

        หลังจากที่พนักงานสาวจากไปโจก็เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม เขาเห็นเธอกำลังเล่นมือถือ ในขณะนั้นเธอก็บังเอิญสบตาเขาพอดีและเธอก็ยิ้มเขินๆ โจยิ้มกลับไปเช่นกัน

        “ขอโทษนะครับคุณชื่ออะไรเหรอครับ?” หลังจากเงียบไปอยู่พักหนึ่งโจก็ตัดสินใจเอ่ยถาม

        “พลอยค่ะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เหมือนว่าเธอจะชินแล้วกับการถูกถามชื่อ

        “ผมโจนะ” เขายิ้มเล็กน้อย

        “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณโจ” พลอยกล่าวตามมารยาท

        “เช่นกันครับ” โจยิ้มกลับ

        จากนั้นทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันอีก พลอยก้มหน้ามองมือถือตัวเองส่วนโจมองไปรอบๆและแอบมองเธอเป็นบางครั้ง หลังจากนั้นไม่นานของที่โจสั่งก็ได้มาถึง 

        “ขอบคุณครับ” โจยิ้มให้กับพนักงานสาว จากนั้นเธอก็จากไป

        โจมองเค้กสีเหลืองนวลที่อาบด้วยแยมสตอเบอรี่และมีลูกสตอเบอรี่วางอยู่ด้านบน 

        เขาเคยกินอาหารมากมายแต่มีสิ่งหนึ่งที่มนุษย์นำหน้าคือการตกแต่งอาหารที่ดูสวยและน่ากินมาก 

        โจไม่ทันสังเกตุว่าหญิงสาวที่นั่งตรงข้ามเขาแอบมองเขาและจานเค้กสตอเบอรี่ เธอไม่เคยเห็นผู้ชายสั่งเค้กสตอเบอรี่มากินเลย ส่วนใหญ่จะเห็นสั่งแต่พวกเค้กกาแฟไม่ก็ช็อคโกแลต

        แต่มันก็เป็นเพียงความสงสัยเท่านั้นไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้นและเธอก็กลับไปสนใจมือถือของตน

        “คุณมาที่นี่ทุกวันเหรอครับ?” หลังจากกินไปสองสามคำโจก็กล่าวถาม

        พลอยละสายตาจากมือถือและตอบเขาพร้อมกับยิ้ม “ใช่ค่ะ”

        โจยิ้มเล็กน้อยและเหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วจำเวลาเอาไว้

        จากนั้นไม่นานเขาก็กินทุกอย่างจนหมด เขาวางช้อนแล้วหันไปมองพลอยก่อนจะพูดว่า “ผมไปก่อนนะครับคุณพลอย”

        “ค่ะ” พลอยยิ้มรับ และเธอก็มองโจเดินออกจากร้านไป

        เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่โจเป็นฝ่ายจากไปก่อน เพราะปกติแล้วคนที่เข้าหาเธอมักจะหาเรื่องคุยต่างๆนาๆและพยายามยื้อเวลาให้นานที่สุด แต่สุดท้ายก็เป็นเธอที่คิดจะจากไปก่อนเสมอ แต่คราวนี้มันต่างออกไปเธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดูไม่เหมือนคนที่เคยเจอ เขาพูดน้อย แค่ทักทาย แนะนำตัวและถามแค่ว่ามาร้านนี้ทุกวันไหม? จากนั้นเขาก็กล่าวลาและจากไป

        โจถือถุงเสื้อผ้าแล้วกลับไปที่รถก่อนจะขับรถกลับไปที่องค์กร ขณะนั้นเขาก็ยิ้มออกมาตลอดทางราวกับมีความสุข เขารู้สึกแปลกใจที่ตัวเองเป็นเช่นนี้ และตั้งแต่ที่เขาเดินจากเธอมาเขามักจะคิดถึงเธอตลอดเวลา 

        “หรือว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่าตกหลุมรัก?” เขาพึมพำ 

        ตั้งแต่จำความได้ มักจะมีผู้หญิงเข้าหาเขาตลอดและมักจะได้ยินสาวๆเหล่านั้นพูดว่าตกหลุมรักเขาแต่ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจว่ามันรู้สึกเป็นเช่นไร แต่ว่าตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจมันแล้ว

        เขาพยายามคิดหาเหตุผลว่าทำไมตนเองถึงได้ตกหลุมรักผู้หญิงคนนั้น ทั้งๆที่เพิ่งเคยเจอ บางทีอาจจะเป็นเพราะเธอเป็นคนธรรมดา? เพราะปกติแล้วผู้หญิงที่เข้าหาเขาจะเป็นผู้มีพลังกันทั้งนั้น แต่เมื่อได้เจอพลอยเขากลับรู้สึกอยากปกป้องเธอ อยากปกป้องความอ่อนแอของเธอ แต่เมื่อคิดดีๆแล้วมันไม่น่าใช่เพราะผู้หญิงที่เขาเดินผ่านวันนี้ก็เป็นคนธรรมดาแต่ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกอะไร?

        โจส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปในเขตองค์กรและจอดรถเอาไว้

        วันต่อมาโจมาที่คาเฟ่ในเวลาเดิม เมื่อเขาเข้ามาด้านในก็เห็นพลอยนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมเขาจึงเดินเข้าไปหาเธอ

        “สวัสดีครับคุณพลอย” โจกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        “อ๊ะ…คุณโจสวัสดีค่ะ” พลอยยิ้มกลับ

        โจ “ผมขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ?”

        พลอยพยักหน้าเล็กน้อย “ได้สิคะ”

        โจนั่งลงและสั่งเค้กกับเครื่องดื่มเหมือนเดิม

        ครู่หนึ่งโจก็กล่าวขึ้นมาว่า “คุณมาที่นี่คนเดียวตลอดเลยเหรอ?”

        “ใช่ค่ะ” พลอยพยักหน้า

        “จะว่าอะไรไหมถ้าหากผมมานั่งตรงนี้กับคุณทุกวัน?” โจถามอีกครั้ง

        “นั่งได้ตลอดแหละค่ะถ้าไม่มีใครมานั่งก่อน” พลอยยิ้ม เธอรู้สึกขำเล็กน้อย

        จากนั้นพนักงานก็เอาเค้กและเครื่องดื่มที่โจสั่งมาเสริฟ

        เขากินเงียบๆ ไม่นานนักเขาก็กินจนหมด

        “ผมขอตัวก่อนนะ” โจกล่าวกับพลอยก่อนจะลุกขึ้น

        “โชคดีนะคะ” พลอยโบกมือให้เขา

        เมื่อเห็นว่าโจเดินออกไปจากร้านเธอก็พึมพำว่า “ช่างเป็นผู้ชายที่แปลกจริง”

        เมื่อเธอคุยกับเขาเธอรู้สึกว่าโจไม่ใช่ผู้ชายที่น่ารำคาญเหมือนที่เคยเจอ เขาเป็นผู้ชายที่ไม่พูดมากและไม่ทำให้เธอรู้สึกรำคาญ เขามานั่งกินเค้กและพูดคุยกับเธอแค่สองสามประโยคก่อนจะไป

        ในทุกๆวันโจจะไปคาเฟ่ตรงเวลาเสมอและคุยกับพลอยแค่สองถึงสามประโยคเท่านั้น เวลาผ่านไปประมาณสองอาทิตย์ทั้งคู่เริ่มที่จะสนิทกันมากขึ้นและในวันนี้เป็นพลอยที่เอ่ยถามโจก่อนเป็นครั้งแรก

        “คุณทำงานอะไรเหรอคะ?” พลอยกล่าวถามด้วยความสนใจ

        “ผมทำงานในองค์กรโลกสมัยใหม่น่ะ” โจตอบ

        “ว้าว…ฉันรู้มาว่าเมื่อไม่นานมานี้จะเข้าองค์กรนี้ได้ยากกว่าเดิมมาก ฉันเองก็อยากเข้าไปทำงานที่นั่นเหมือนกันแต่ติดที่ว่าฉันไม่มีพลัง” ตอนแรกเธอเปล่งเสียงด้วยความตื่นเต้นและเศร้าในประโยคท้าย

        “คุณสามารถสมัครในตำแหน่งทั่วไปได้นี่ครับ” โจกล่าว

        “มันก็จริงแต่ว่า…พ่อฉันไม่ยอมให้ไปทำงานที่นั่นน่ะสิคะ” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ

        “ทำไมล่ะครับ?” โจมองเธอด้วยความอยากรู้

        เธอเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า “ที่จริงแล้วพ่อของฉันเป็นเจ้าของอสังหาฯหลายแห่ง เขาเลยไม่ยอมให้ฉันไปทำงานในตำแหน่งที่ต่ำ”

        โจประหลาดใจเล็กน้อยไม่คิดว่าสาวน้อยคนนี้จะเป็นลูกคนรวยและยังรวยมากอีกด้วย แต่ก็อย่างว่าครอบครัวไม่ยอมให้เธอทำงานในตำแหน่งที่ต่ำเพราะครอบครัวของเธอมีเงินมากมายจะยอมให้ลูกสาวตัวเองมาลำบากได้อย่างไร?

        “ผมว่าก็ดีออกนะครับ ผมทำงานที่นั่นสามารถบอกได้ว่ามันวุ่นวายและลำบาก โดยเฉพาะตำแหน่งสำหรับคนทั่วไป” สิ่งที่โจพูดนั้นเป็นความจริง คนทั่วไปที่ทำงานในองค์กรนั้นลำบากมากเพราะงานเยอะ ส่วนใหญ่เป็นงานที่คอยจัดการเอกสารให้กับผู้มีพลังซึ่งต้องละเอียดมากและแถมยังต้องจัดการให้กับหลายๆคน

        “แล้วคุณล่ะ? ทำงานอะไรในนั้นเหรอ?” พลอยมองเขาด้วยสายตาเป็นประกาย เธออยากรู้ว่าผู้ชายตรงหน้ามีตำแหน่งอะไร

        “ที่จริงแล้วผมเป็นทหารในองค์กรน่ะ” โจตอบตามความจริง

        “โห…แสดงว่าคุณเป็นผู้มีพลังสินะคะ” พลอยกล่าวด้วยความตื่นเต้น

        “ผมมีพลังนิดหน่อยเองครับไม่ได้มากมายอะไร” ถ้าคำตอบของโจไปถึงหูของคนในองค์กรล่ะก็คงได้ทำให้หลายคนเหวอได้เลยทีเดียว