คุณชายหมอขอปราบรัก ภาค 1

         สองสามีภรรยาสกุลจางลากลับไปก่อน อู๋จือก็ถูกคุณชายใหญ่ฮัวจับไปอาบน้ำด้วยกันในอ่าง หลังจากทำน้ำกระฉอกอยู่พักใหญ่จนเลอะเต็มพื้น นางก็ถูกเขาอุ้มขึ้นจากน้ำ นำผ้ามาพันกายแล้วพาไปที่เตียง

        ร่างของมือปราบหญิงถูกกระแทกกระทั้นจนตัวโยน ร้องเสียงหลงอยู่หลายคราว นางนึกโทษตนเองที่คีบอาหารประชดให้กับฮัวหยางจนต้องถูกทำโทษ ท่านหมอหนุ่มยืนยันว่าจะต้องใช้แรงให้คุ้มกับอาหารที่รับประทานเข้าไป ตั้งแต่เข้ามาในห้องจนถึงตอนนี้ เจ้าของเตียงก็ยังไม่หยุดเคลื่อนไหว

        “จือจือ ข้ากินอาหารเข้าไปตั้งเยอะ จึงต้องใช้แรงให้มาก”

         หญิงสาวร่างบางที่ถูกกุมเอวเอาไว้แน่นเมื่อครู่ ไถลใบหน้าไปบนหมอนแล้วทรุดลงคว่ำหน้าอย่างเหน็ดเหนื่อย ปล่อยให้คนที่ผละออกจากร่างขยับลุกไปหยิบเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้อย่างเอาใจ

         “อาหารที่ท่านกินเข้าไป คราวนี้หมดหรือยังเล่า  ข้าจะไม่ไหวอยู่แล้วนะ” อู๋จือเอียงหน้ามาพูดอย่างฉุนๆ

         เสียงหัวเราะหึๆ ดังขึ้นที่ข้างหลัง มือใหญ่ลูบบั้นท้ายคนที่นอนคว่ำแล้วบีบเบาๆ อย่างหยอกเย้า “แค่นี้ก็พอแล้ว ได้เวลากลับคฤหาสน์กันเสียที”

         “ท่านมันหมอชั่ว ทำจนข้าหมดแรงแล้ว”

         ฮัวหยางยิ้มย่อง แนบร่างเปลือยลงกอดอู๋จือจากด้านหลัง มือใหญ่ลูบไล้บ่าและไหล่ก่อนจะก้มลงแนบริมฝีปากไล่ไปตามผิวของคนรัก

         “ที่ทำไปก็เพื่อทดแทนคืนพรุ่งนี้ที่เจ้าต้องไปนอนกับท่านแม่ ส่วนข้าจะต้องนอนเพียงลำพัง”

         “คนอย่างท่าน ไฟในกายเยอะเกินไปควรจะนอนคนเดียวเสียบ้าง”

         ชายหนุ่มลูบหลังไหล่หญิงสาวด้วยความรักใคร่ “จือจือ เจ้าต้องเห็นใจข้าด้วย ข้าเป็นคุณชายใหญ่ที่ยังไม่มีภรรยาและยังไม่มีสาวใช้ข้างห้อง ข้ามีเจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น”

         นางพลิกกายไปกอดเขาไว้ “ดีแล้ว ถ้าท่านมีคนอื่น ท่านก็จะไม่มีข้า”

         “วันนี้ตอนไปโรงยาข้าเอายาลูกกลอนบำรุงร่างกายมาให้เจ้าด้วย เดี๋ยวก่อนจะกลับคฤหาสน์เจ้าต้องกินสองเม็ดนะ”

         “ไม่ ข้าไม่ชอบยา”

         “เจ้ากับข้า หลับนอนกันแล้ว เจ้าไม่กลัวจะตั้งครรภ์หรือ ”

         อู๋จือตะลึง “ไหนท่านบอกว่าข้าร่างกายไม่แข็งแรงคงไม่ตั้งครรภ์ ”

         “แต่กินยาป้องกันเอาไว้ก่อนจะดีกว่า”

         “ถ้าอย่างนั้น รีบเอามาให้ข้ากินตอนนี้เลยเจ้าค่ะ”

         ฮัวหยางรีบไปเอายามาให้นางกิน นางนอนพักไปได้ครู่ใหญ่ ก็ถูกเขาเล้าโลมจนทนไม่ไหว ตอนนี้ฮัวหยางจับจุดอ่อนของมือปราบสาวได้แล้ว หากเขาจะปลุกเร้าอารมณ์อีกฝ่ายก็ไม่ใช่เรื่องยาก

         “ถ้าเจ้าเหนื่อยมาก ข้ายอมให้เจ้าพักก่อนก็ได้” ฮัวหยางดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างตนเองและอู๋จือ ยื่นหน้าไปจูบใบหูด้านหลังของคนที่หลับตาพริ้มเบาๆ “ข้ากำลังคิดจะเล่าเรื่องแผนของข้าให้เจ้าฟัง แต่ดูแล้ว เจ้าน่าจะง่วงนอน ถ้าอย่างนั้นเจ้านอนก่อนเถิด”

         มือปราบหญิงรีบพลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้า “ข้าอยากรู้ ท่านเล่ามาสิ”

         “ถ้าอยากฟัง ขอค่าเปิดปากสักหน่อยนะ”

        ฮัวหยางยื่นหน้ามาจูบอู๋จืออย่างดูดดื่ม จนมือปราบสาวเผลอยกมือขึ้นลูบต้นคอของคนร่างหนา ครู่หนึ่งเขาจึงพยายามรวบรวมสติแล้วเลื่อนมือมาที่กรามของฮัวหยางแล้วผลักออก

         “พอได้แล้ว หากจูบนานกว่านี้ ท่านก็จะไม่ได้เล่าอีก”

         ท่านหมอหนุ่มหัวเราะหึๆ เพิ่งได้เชยชมเพียงไม่กี่ครั้งเขายังไม่พอ รอให้เล่าเสร็จเสียก่อนค่อยตะล่อมให้คนในอ้อมกอดยินยอม

         “ได้ เจ้าตั้งใจฟังให้ดีก็แล้วกัน”

         อู๋จือตื่นขึ้นในตอนสาย เมื่อคืนเพราะเผลอฟังแผนของฮัวหยาง ทำให้นางถูกคนผู้นั้นตะล่อมจนพลาดท่าเสียทีไปอีกสองครา

        ร่างกายผอมบางของมือปราบหญิงที่รองรับความอึดถึกและคับคั่งของฮัวหยางเข้าไปจึงต้องอ่อนเพลียและระบมน้อยๆ

         “มือปราบอู๋ คุณชายใหญ่ให้ท่านดื่มยานี้จะช่วยให้ฟื้นกำลังได้ขอรับ” บ่าวรับใช้ประจำเรือนของฮัวหยางพยายามกลั้นยิ้มอย่างสุดกำลัง ดูจากความยับเยินของเตียงนอนแล้ว เมื่อคืนคุณชายใหญ่กับมือปราบอู๋คงจะต่อสู้กันอย่างดุเดือด

         “แล้วคุณชายใหญ่ของเจ้าไปไหน ”

         “คุณชายอยู่ห้องปรุงยาขอรับ น้ำอาบของท่าน ข้าก็เตรียมไว้ให้แล้ว ส่วนอาหารเช้า เอาไว้ท่านอาบน้ำเสร็จข้าจะยกมาขอรับ”

         พอเห็นสายตาของบ่าวรับใช้แล้ว อู๋จือก็พลันหน้าร้อนวาบ พอบ่าวรับใช้ออกไปจากห้อง นางรีบลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินไปห้องอาบน้ำ สัมพันธ์ระหว่างนางกับฮัวหยางในตอนนี้ไม่รู้จะปิดคนภายนอกไปได้นานเพียงใด

         กลิ่นน้ำยาในอ่างแช่ฉุนน้อยกว่าที่นางเคยแช่ในเรือนปรุงยา หญิงสาวเดาว่าน่าจะเป็นยาเพิ่มกำลังอย่างแท้จริงโดยไม่มียากระตุ้นอารมณ์มาเจือปนอย่างเช่นคราวก่อน

         พอนางรับประทานอาหารเสร็จ ฮัวหยางก็พานางขึ้นรถม้ากลับคฤหาสน์สกุลฮัว ระหว่างที่กำลังเดินกลับเรือนของฮัวฮูหยิน เด็กชายสองคนก็วิ่งตามกันเข้ามาหน้าประตูเรือน

         “เสี่ยวปินปิน เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะเปิดโปงเจ้า”

         เด็กชายที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวปินปินถึงกับชะงักอยู่ตรงหน้าประตูห้องของที่เปิดอ้าเอาไว้แล้วหันกลับไปมองพี่ชาย “ท่านก็ร่วมมือกับข้า พวกเราก็ผิดเท่ากัน”

         “ไม่มีทาง คนคิดต้องผิดกว่า” เด็กชายตัวโตกว่าวิ่งเข้ามาจนชิด

         “ไม่จริง ผิดเท่ากัน”

         เด็กทั้งสองยืนทะเลาะกันได้ครู่หนึ่ง สาวใช้สองคนก็วิ่งตามมา

         “คุณชายน้อยทั้งสอง รอพวกเราด้วยเจ้าค่ะ”

         เด็กสองคนวิ่งหนีกันไปคนละทิศ อู๋จือที่ยืนมองอยู่รู้สึกสงสัยในคำพูดของคุณชายทั้งสอง

        สาวใช้สองนางทำหน้าปริวิตก พวกนางวิ่งวุ่นพร้อมทั้งเรียกบ่าวรับใช้ให้มาช่วยตามหาคุณชายน้อย

         “เร็วเข้า! มาช่วยพวกข้าตามคุณชายน้อยที”

         อู๋จือยืนมองคนบ่าวรับใช้ที่วิ่งกันให้ควั่กเพื่อตามหาเด็กทั้งสอง นางจึงอาสาช่วยพวกเขา สังเกตจากการวิ่งไปหลังพุ่มไม้ มือปราบหญิงก็พอจะจับทิศทางของเด็กชายทั้งสองได้

         “คุณชายน้อย พวกเจ้าซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้นี้ใช่หรือไม่”

         เด็กวัยประมาณเก้าขวบมุดออกมาจากพุ่มไม้ที่อยู่ใกล้สะพานทางเดิน ลุกขึ้นปัดเนื้อปัดตัว “ข้าคือเสี่ยวปินปิน”

         ส่วนเด็กที่โตกว่าก็มุดตามออกมา ลุกขึ้นไปยืนข้างๆ น้องชาย “ข้าคือเสี่ยวจิ้น”

         “อ้อ! ข้าเคยได้ยินชื่อของเจ้าสองคน แต่เพิ่งจะเคยเห็นหน้า” ครั้นนึกถึงประโยคโต้ตอบกันเมื่อครู่ของเด็กทั้งสองสัญชาตญาณของมือปราบของอู๋จือก็ทำงาน

         คุณชายน้อยสองคนมองดูอู๋จือตั้งแต่หัวจรดเท้า

        “เจ้าเป็นสาวใช้ของเรือนนี้หรือ  เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นหน้า ” ฮัวปินปินยืนกอดอกด้วยมาดคุณชาย 

        “นี่คุณชายน้อย ข้าไม่ใช่สาวใช้ธรรมดาหรอก ข้าน่ะมีความลับ”

         “เอ๋  ความลับ จริงหรือ  ข้าอยากรู้” เสี่ยวปินปินพยักหน้า

         “ถ้าท่านอยากรู้ตามข้าเข้าไปในห้องนั้นเสียก่อนเจ้าค่ะ”

         เด็กทั้งสองทำตาโต หันไปสบตากัน สองพี่น้องที่เติบโตอยู่ในคฤหาสน์ชอบเรื่องลับๆ ยิ่งนัก แต่วันก็แอบอ่านนิทานที่ขโมยมาจากห้องหนังสือของฮัวหยาง

        “ได้สิ ไปกันเถอะพี่ใหญ่ ข้าอยากฟังความลับของนาง” ฮัวปินปินเดินตามอย่างไม่ลังเล

        “เจ้าไปคนเดียวไม่ดีนะ เสี่ยวปินปิน ท่านแม่สั่งให้ข้าต้องติดตามเจ้าเพื่อความปลอดภัย” ฮัวจิ้นที่เป็นห่วงน้องชายรีบตามไป

        พอปิดประตูเรียบร้อย อู๋จือก็หันมาทำท่าเคร่งขรึมข่มขู่ ยกมือกอดอก ล้วงเอากระบี่ที่ซ่อนไว้ใต้ที่ออกนอนออกมาชัก

        “ความจริงแล้ว ข้าเป็นมือปราบปลอมตัวมา”

         เด็กชายทั้งสองได้ยินคำว่ามือปราบก็ชะงัก อู๋ปินปินทำหน้าไม่เชื่อถือ

         “ท่านโกหก มือปราบจะมาอยู่ในเรือนท่านป้าได้อย่างไร ”

***********

ไรเตอร์แนะนำ...ติดตามไรเตอร์ได้ทาง แฟนเพจเฟสบุ๊ก "เอสเต้และซีฟางกั๋วเจีย"