รวมเรื่องสั้น แซ่บ ๆ แนวจีนโบราณ ตำหนักเริงรมย์ (NC20+)

คืนวันอภิเษกสมรส...

เปลวเทียนมงคลคู่ใหญ่สลักลายมังกรหงส์กำลังหลอมละลาย น้ำตาเทียนสีแดงฉานไหลหยดลงบนแท่นทองเหลืองราวกับโลหิตที่หลั่งริน บรรยากาศภายในห้องหอที่ควรจะอบอวลไปด้วยความหวานชื่น กลับหนาวเหน็บเสียดกระดูกยิ่งกว่าพายุหิมะนอกหน้าต่าง

บนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าแพรไหมสีแดงสด เสิ่นเจียวค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ความรู้สึกเจ็บปวดเจียนตายจากการถูกวางยาพิษในชาติก่อนยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้น นางหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้าสวยหวาน ก่อนจะก้มลงสำรวจเรือนร่างของตนเอง

ชุดเจ้าสาวสีแดงปักลายนกยวนยางคู่ ผิวพรรณขาวผ่องนวลเนียนไร้รอยช้ำ และหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะหัวใจ

นางยังไม่ตาย! สวรรค์เมตตาให้นางย้อนกลับมาในคืนวิวาห์อัปยศนี้อีกครั้ง!

"เจียวเอ๋อร์! เจ้าเลิกทำหน้าตาโง่งมเสียที!"

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยกระชากสติของนางกลับมา เบื้องหน้าคือจ้าวคัง สามีผู้เป็นแม่ทัพหนุ่มที่นางเคยรักหมดหัวใจ เขากำลังยืนกลัดกระดุมเสื้อคลุมด้วยท่าทีร้อนรน สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญใจ

"เหลียนเอ๋อร์โรคกำเริบจนหมดสติไป ข้าต้องรีบไปดูนางเดี๋ยวนี้ เจ้าเป็นฮูหยินเอกต้องใจกว้าง อย่าได้คิดรั้งข้าไว้ด้วยมารยาหญิง!"

ถ้อยคำเห็นแก่ตัวหลุดออกมาจากปากบุรุษที่นางพึ่งจะกราบไหว้ฟ้าดินด้วย ในชาติก่อน เสิ่นเจียวผู้โง่เขลาคงจะโผเข้าไปกอดขาเขา ร่ำไห้ปานจะขาดใจขอร้องไม่ให้เขาทิ้งนางไปในคืนเข้าหอ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือแรงผลักจนกระเด็นและการถูกเหยียดหยาม

ทว่าครานี้... ริมฝีปากอิ่มระเรื่อกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาหงส์หรี่ลงมองบุรุษตรงหน้าอย่างดูแคลน นางค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นนั่งไขว่ห้างบนเตียง กรีดกรายนิ้วมือเรียวยาวลูบไล้ชายแขนเสื้อเบาๆ

"ท่านพี่รีบไปเถิดเจ้าค่ะ น้องหญิงเหลียนร่างกายอ่อนแอ หากท่านช้าไปเพียงก้าวเดียว นางอาจจะขาดใจตายเสียก่อน"

น้ำเสียงของนางหวานหยดย้อย ทว่าแฝงความนัยประชดประชันลึกซึ้ง จ้าวคังชะงักกึก เขารู้สึกขนลุกซู่กับแววตาเย้ายวนแปลกประหลาดของภรรยาที่ดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แต่ความห่วงใยในตัวอนุภรรยามีมากกว่า เขาจึงเพียงสะบัดแขนเสื้ออย่างหงุดหงิด

"เจ้าเข้าใจก็ดี คืนนี้ไม่ต้องรอข้า"

ปัง!

เสียงประตูไม้สักถูกกระแทกปิดลงอย่างแรง ทิ้งให้เจ้าสาวป้ายแดงนั่งเดียวดายอยู่ท่ามกลางแสงเทียนวูบไหว

ทันทีที่ไร้เงาคน เสิ่นเจียวก็เหยียดยิ้มเย็นยะเยือก นางค่อยๆ ปลดสายคาดเอวลายปักวิจิตรออกอย่างเชื่องช้า เสื้อคลุมตัวนอกร่วงหล่นกองกับพื้น เผยให้เห็นเอี๊ยมตัวในสีแดงสดที่รัดรึงทรวงอกอวบอิ่มจนล้นทะลัก เนื้อแท้ของสตรีเพศปรากฏแก่สายตา ผิวขาวดุจหิมะตัดกับสีแดงของอาภรณ์ช่างยั่วยวนจนน่าใจหาย

นางเดินนวยนาดไปที่ถังน้ำใบใหญ่กลางห้องที่โรยกลีบกุหลาบส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ไอร้อนจากน้ำอุ่นลอยกรุ่นขึ้นมากระทบผิว

"จ้าวคัง... ของดีอยู่ตรงหน้า เจ้ากลับทิ้งขว้างไปหาของเน่าเหม็น"

หญิงสาวเปลื้องผ้าชิ้นสุดท้ายออก ก้าวขาเรียวยาวลงไปในถังน้ำอุ่น ความร้อนของน้ำโอบล้อมเรือนร่างเปลือยเปล่าจนผิวขาวเริ่มขึ้นสีระเรื่อ นางเอนกายพิงขอบถัง หลับตาพริ้มปล่อยให้อารมณ์ความแค้นผสมปนเปกับความต้องการลึกๆ ที่ถูกปลุกเร้า

มือบางวักน้ำขึ้นลูบไล้ซอกคอระหง ไล่ลงมายังเนินอกคู่โตที่ลอยเด่นเหนือผิวน้ำ ปลายนิ้วเรียวสะกิดวนรอบยอดถันสีหวานอย่างแผ่วเบา จากแผ่วเบาเริ่มเพิ่มน้ำหนักขึ้น บดขยี้ปุ่มไตแข็งขึงจนมันชูชันสู้มือ

"อือ..."

เสียงครางหวานหลุดลอดจากริมฝีปากบาง เมื่อจินตนาการของนางไม่ได้หยุดอยู่แค่สัมผัสของตัวเอง แต่ในห้วงความคิดกลับปรากฏภาพของบุรุษผู้นั้น

'จ้าวเหยียน' หรือ 'ชินอ๋อง'

เสด็จอาของสามี... บุรุษผู้มีร่างกายกำยำสูงใหญ่ดุจกำแพงเหล็ก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ข่าวลือว่าเขาเป็นบุรุษวิปลาสที่ฆ่าคนไม่กะพริบตา

แต่เสิ่นเจียวรู้ดีกว่านั้น... นางรู้ว่าภายใต้ท่าทีเย็นชานั้น ซุกซ่อนเพลิงราคะที่ร้อนแรงเพียงใด โดยเฉพาะในคืนเดือนดับเช่นนี้ ที่พิษร้อนในกายเขาจะกำเริบจนต้องการสตรีมาช่วยดับไฟ

"ท่านอา... ท่านคงกำลังทรมาน และต้องการใครสักคนช่วยปลดปล่อยใช่หรือไม่เจ้าคะ"

นางจินตนาการว่าฝ่ามือที่กำลังบีบเคล้นเต้าทรวงอวบอัดนี้ไม่ใช่ของนาง แต่เป็นฝ่ามือหยาบกร้านของจ้าวเหยียนที่กำลังขยำขยี้มันอย่างรุนแรง ลมหายใจของนางเริ่มติดขัด ขาเรียวสวยใต้น้ำแยกออกกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว

มือข้างหนึ่งเลื่อนต่ำลงผ่านหน้าท้องแบนราบ ลงสู่เนินเนื้ออวบอูมที่มีขนอ่อนนุ่มปกคลุม ปลายนิ้วแหวกกลีบกุหลาบงามที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำอุ่นและน้ำหวานจากกายสาว สัมผัสถึงเกสรดอกไม้ที่กำลังเต้นตุบๆ รอคอยการเติมเต็ม

"ซี๊ด... อ่า..."

นางแอ่นกายขึ้นจากน้ำเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วเริ่มรุกรานจุดอ่อนไหว จินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกล นางนึกภาพแก่นกายอันเขื่องขยาดของท่านอ๋อง ท่อนเนื้อร้อนผ่าวที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน กระแทกกระทั้นเข้ามาในกายของนางอย่างดิบเถื่อน

แค่เพียงคิด ช่องทางรักที่ว่างเปล่าก็บีบรัดตัวแน่นจนปวดหนึบ ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างกายจนนางต้องกัดริมฝีปากแน่น

"ฮื่อ... ท่านอา... ข้าอยากให้ท่าน... เข้ามาในตัวข้า"

เสิ่นเจียวขยับนิ้วเข้าออกในช่องทางคับแคบเร็วขึ้น ตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ร่างกายของนางสั่นสะท้าน ผิวกายแดงซ่านไปด้วยแรงอารมณ์

นางไม่ต้องการเป็นภรรยาผู้แสนดีที่นั่งรอความตายอีกแล้ว ในเมื่อสามีไม่เห็นค่า นางก็จะใช้เรือนร่างนี้... ความสาวนี้... แลกกับอำนาจจากชายที่เหนือกว่า!

นางกระตุกเกร็งร่างรุนแรง ความสุขสมแตกซ่านจนน้ำตาซึม ร่างบางทรุดฮวบลงกับขอบถัง หอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มทว่าเต็มไปด้วยประกายมุ่งมั่น

เวลานี้... จ้าวคังคงกำลังกกกอดนังแพศยานั่นอยู่

นางลุกขึ้นจากน้ำ หยดน้ำเกาะพราวตามเรือนร่างงดงามดุจไข่มุก เสิ่นเจียวคว้าชุดคลุมผ้าแพรสีดำบางเบามาสวมทับเรือนร่างเปลือยเปล่า ผ้าเนื้อดีแนบไปกับส่วนเว้าส่วนโค้ง เผยให้เห็นเนินอกวับๆ แวมๆ และเรียวขาขาวผ่องยามก้าวเดิน

นางเดินไปหยิบปิ่นปักผมทองคำที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง แววตาเด็ดเดี่ยวจ้องมองเงาสะท้อนในกระจก

"รอข้าก่อนนะเพคะท่านอา คืนนี้หลานสะใภ้จะไปปรนนิบัติท่าน ให้ท่านลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต!"