ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        หญิงสาวรับแหวนมิติ จากอี้เฉินซึ่งภายในนั้นมีเกาะสีทองอยู่ นางไม่รอช้า นำมันออกมาสวมใส่ในทันที เกาะสีทองลวดลายแดง ที่อยู่ในขั้นพลังเซียน เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่แปลกประหลาด ครั้นเมื่อหญิงสาวสวมใส่ ปราณพลังความมืดของนางก็โพยพุ่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน สร้างม่านพลังขึ้นมาป้องกันกายนางไว้ในทันที ประหนึ่งยามนี้นางมีปราณพลังศักดิ์สิทธิ์คุ้มกันกาย
 

         กระบี่ขนาดใหญ่ โบราณ แผ่รัศมีเข่นฆ่าออกมาไม่ขาด มองแล้วน่าคร้ามเกรง ครั้นตกลงใส่เมี่ยนจือ อย่างรุนแรง ทรงพลังเป็นอย่างมากจากการโจมตีผสาน ส่งเสียงปังกัมปนาทดังออกมาก้องฟ้า

          เกาะสีทองลวดลายแดง ที่ขับเครื่องปราณพลัง สร้างม่านพลังศักดิ์สิทธิ์ กลับหยุดยั้งการโจมตีเอาไว้ได้ชั่วครู่ ทำให้หลายๆ คนที่เห็น ถึงกับต้องเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความโลภในทันใด ก่อนที่ม่านพลังศักดิ์สิทธิ์จะแตกสลาย ส่งเสียงแตกร้าวดังออกมาก้องชั้นฟ้า ช่องเขาถ้ำเกิดการพังทลายในฉับพลันจากเศษปราณพลังที่กระจัดกระจาย ส่งให้ร่างเมี่ยนจือ ถอยร่นก้าวฝีเท้าถอยหลัง ริมฝีปากกระอักเลือดในทันที

         ครั้นนางยันกายขึ้นมาได้ กล่าวสบถด่า ออกมาด้วยความกราดเกรี้ยว "บัดซบ! บัดซบ! ข้าเกือบจะตายไปแล้วนะ" หางคิ้วนางเกิดการแตกร้าว ปริแตกมีเลือดไหลซึม จนต้องให้นาง ยกฝ่ามือขึ้นมาป้องไว้ เกาะสีทองลวดลายแดงที่นางสวมใส่ หม่นแสงลง อย่างเห็นได้ชัด จากการสำแดงการป้องกัน

ครั้นเมื่อฝุ่นควันที่ลอยคละคลุ้งจางหายไป กลุ่มคนที่คิดจะฆ่าสังหารอี้เฉินถึงกับยกยิ้มเย็นเหยียบขึ้นมา"หืม!! นางยังไม่ตายอีกอย่างนั้นหรือ!"

         เมี่ยนจือหันไปหาอี้เฉิน ที่ยังดูดกลืนปราณพลังเซียนอย่างบ้าคลั่ง ท่ามกลางแสงจันทราที่สาดส่องลงมาตามช่องเขา นางไม่รอช้า เอาดาบสีดำที่มีรอยแต้มเลือด ภายในแหวนมิติ ออกมาใช้ในทันทีโดยไม่บอกกล่าวอี้เฉิน

        อี้เฉินที่ปรายตาออกไปตรวจสอบบางครั้งบางครา เขาถึงกับเบิกตาออกกว้าง เมื่อเห็นกระบี่เล่มนั้น เขาว่าเขาหามันไม่เจอไม่ใช่หรือ? "เหตุใดมันมาอยู่ภายในแหวนมิติ รวมกับชุดเกาะสีทองได้เล่า ช่างเป็นสิ่งประดิบที่ประหลาดเสียจริงๆ"

       กลุ่มคนที่คิดจะฆ่าสังหารอี้เฉิน พวกเขาถึงกับประหลาดใจกับกระบี่เล่มนั้น ก่อนจะเลิกฉุกคิดเรื่องต่างๆ แค่นเสียง"ฆ่าสังหาร"ดังออกมากู่ก้อง ดุจดั่งอสูรคลั่งพุ่งปราดเข้าใส่หญิงสาว เต็มเปี่ยมไปด้วยความดุดันและแข็งกร้าว

        กระบี่สีดำมีรอยแต้มเลือด เหมือนว่าจะเข้ากับปราณพลังความมืด เมี่ยนจือไม่น้อย เมื่อนางปรายตามอง ไปที่ศัตรูเบื้องหน้าปราณพลังสีดำ ของนางก็ปะทุอย่างบ้าคลั่ง ขับเครื่องปราณพลังความมืดเข้าใส่ใบดาบ ส่งให้ดาบในมือของนางสั่นไหวไม่หยุด ราวกับมันกระหายในเลือด อายสังหารโหมซัดอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งมารหญิงผู้ชั่วร้ายย่างกายลงมาเยือน

         ครั้นเมี่ยนจือ ตวัดกวัดแกว่งดาบออกไปในทิศทางด้านหน้า คลื่นรัศมีปราณดาบสีดำก็แผ่ขยายออกกว้าง พุ่งเข้าบดขยี้เทพสวรรค์ผู้หนึ่ง หลบเลี่ยงไม่พ้นคมดาบถึงกับตายตกในคมดาบเดียว ทำให้กลุ่มคนที่พุ่งเข้าไล่ล่าฆ่าสังหารตัวนาง หัวใจสั่นสะท้าน หยุดฝีเท้าโดยพลันด้วยความตกตะลึง

แม้แต่หาญเจียยัง เบิกตาออกโพรง ก่อนจะเรียกสติกลับมา "อย่าเปิดโอกาสให้นางโจมตี หากนางโจมตีไม่ได้ก็ไม่มีอะไรน่าหวาดเกรง"

         สิ้นคำพูดของ หาญเจียศาสตราวุธระดับเซียน ชายหนุ่มก็พุ่งปราด เข้าห้ำหั่น ไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย จนยามนี้กลายเป็นฉากการล้อมฆ่าสังหาร เมี่ยนจือไปโดยปริยาย ทำให้นางล่าถอยออกไปอย่างต่อเนื่อง ส่งให้กายาเกิดรอยแตกร้าว อาภรณ์เริ่มขาดลุ่ย เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียด หน้าอกหายใจหนักถี่จนกระเพื่อมไหว กล่าวสบถด่าด้วยความไม่จำยอม

"พวกเจ้าช่างรนหาที่ตายนัก!!" ก่อนนางจะกระอักเลือดออกมากองใหญ่ เพียงเวลาผ่านไปไม่ถึงวัน เมื่อถูกเหล่าบุรุษไล่ต้อน

         พวกเขาในยามนี้มองว่าการจะฆ่าสังหารอี้เฉินไม่ยาก ขึ้นอยู่กับเวลา หากฆ่าสังหารหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าสำเร็จ ..หาญเจียยกยิ้มกว้าง อายสังหารซัดสาดอย่างบ้าคลั่งในทันใด "เจ้าเสียมากกว่า นางสตรีโอหัง เจ้าจงตายกลายเป็นศพไปเสีย หากยังดึงดันไม่ยอมถอย แม้ว่าเจ้าจะมีอาวุธเซียนถึงสองชิ้น แต่เจ้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเรา"

        เมี่ยนจือ ที่หอบหายใจหนักถี่ไม่น้อย เม้มริมฝีปากแดงน้อยที่เปรอะเปื้อนเลือดไว้แน่น ก่อนปราณพลังของนางจะปะทุขึ้นมาอีกครา ปราณพลังกว่า5ส่วนยามนี้ถูกนางนำออกมาใช้อย่างไม่ลังเล

         หาญเจียที่เห็นความดื้อรั้น ของหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าไม่คิดจะถอยหนี เขาส่ายหัวคลี่ยิ้มชั่วร้ายในทันที "ดูท่าฆ่าจะต้องฆ่าสังหารเจ้าลงซินะ นางผู้หญิงดื้อรั้น หลังจากฆ่าสังหารเจ้า   ข้าจะส่งนายเจ้าตามเจ้าไปแล้วกัน"

"พวกเรากลบฝังนางเสีย!!"

          เสียง"ฆ่า"ดังออกมาก้องฟ้าอีกครา ส่งให้ปราณพลังโดยรอบโพยพุ่งออกไปท่วมท้นท้องฟ้า พุ่งปราดเข้าใส่กันปานสายฟ้าฟาด ทั้งปราดเปรียวและดุดัน เสียงแค่นฆ่าสังหารดังออกไม่ขาด ส่งให้การต่อสู้ยิ่งรุนแรงโหมทวี อายสังหารซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง ศาสตราวุธที่ทั้งสองฝ่ายสำแดงเข้าใส่กัน ส่งปราณพลังเข้าใส่กันอย่างไม่มีเก็บออม

         เศษปราณพลังกระจัดกระจายออกไปทั่วทิศ ส่งเสียงปังดังออกมาก้องชั้นฟ้า ช่องเขาถ้ำเกิดการพังทลายอย่างหนัก บางคนเริ่มที่จะบาดเจ็บหนักจากเศษปราณพลัง ถอยห่างจากเมี่ยนจือ ออกไป แม้แต่หาญเจีย ที่ต่อสู้กับนางมาร่วมสองวัน ก็ยังไม่อาจฆ่าสังหารนางลงได้ เริ่มรู้สึกหวาดหวั่นในตัวหญิงสาวขึ้นมา

         ทว่าเมื่อเห็นหญิงสาวเต็มไปด้วยเลือดอาบย้อมร่าง ไม่รู้ว่าเป็นเลือดของผู้ใดบ้าง แม้แต่ดาบสีดำ ยังแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน แต่นางก็ยังกวัดแกว่งดาบ เข่นฆ่าออกไปด้านหน้าอย่างไม่มีหวาดเกรง

หาญเจียจึงไม่คิดเล่นกับ เมี่ยนจืออีกต่อไป "พวกเจ้าเข้าไปฆ่าสังหารอี้เฉินเสีย ส่วนนาง  ข้าจะยื้อไว้ให้เอง"

       เมี่ยนจือนางมีสีหน้าบูดเบี้ยวในทันใด ปากแยกเขี้ยวเคี้ยวฟันออกมาอย่างบ้าคลั่ง นางที่คิดจะยื้อเวลาให้อี้เฉิน ดวงตาสีแดงเต็มไปด้วยความอิดโรย ผมสีขาวแผ่กว้างกระจัดกระจาย พุ่งคมดาบ ออกไปหาศัตรูที่พุ่งไปหาอี้เฉิน ด้วยความเดือดดาล

"พวกเจ้า คู่ต่อสู้ของพวกเจ้าคือข้า ไอ้พวกหนูสกปรกเอ๊ย!!"

       หาญเจีย สืบเท้าพุ่งปราดเข้าขัดขวาง เมี่ยนจือไว้โดยพลัน ก่อนเขาจะหมุนด้ามหอกในมือ รับดาบของนางไว้อย่างง่ายดาย กล่าวพร้อมคลี่ยิ้มออกมากว้าง "เจ้าคิดจะยื้อเวลาให้อี้เฉินอย่างนั้นหรือ? เกรงว่าข้าจะเจอจุดอ่อนของเจ้าเสียแล้ว"

เมี่ยนจือนางกัดกรามแน่นสบถด่าออกมาในทันใด "ไอ้เวรตะไล เจ้าช่าง ตื้อข้าไม่เลิกเสียจริง"

       ทันใดเสียงปังก็ดังออกมาก้อง ครั้นกลุ่มคนที่คิดจะเข้าไปฆ่าสังหารอี้เฉิน ชนเข้ากับเขตแดนป้องกันของบางอย่าง ก่อนเสียงหัวเราะจะดังออกมาก้อง "ฮ่าๆๆ เส้นเขตแดนจะทน การโจมตีของเทพสวรรค์แท้จริง ได้กี่กระบวนท่ากันเชียว" สิ้นคำพูดศาสตราวุธ ระดับ เทพหลายสิบเล่มก็อัดกระแทก เขตแดนไม่กี่ชั่วอึดใจ ม่านพลังก็แตกกระจัดกระจาย ราวกับกระจกที่แตกร้าว

       อี้เฉินที่เผชิญหน้ากับความตายอีกครา เขาเร่งการสูบกลืนปราณพลังเซียนเข้าไปภายในร่างอย่างบ้าคลั่งในทันที เมื่อรับรู้ว่าเวลาของเขาค่อยๆ หมดลงช้าๆ กายาที่แห้งกรัง ราวกับซากศพ ค่อยๆ เกิดรอยแตกร้าว จากปราณพลังเซียนอย่างรวดเร็ว เมื่อ10ประตูวิถีด้านหลัง หมุนโคจรขับเคลื่อนดูดซับปราณพลังเซียนเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่10ประตูวิถีในยามนี้ยังเกิดการพังทลาย ทว่าก็แลกมากับปราณพลังเซียนที่มากมหาศาลหมุนโคจรอย่างบ้าคลั่ง หลั่งไหลเข้าไปภายในกายไม่ขาด

       "ฮ่าๆ อี้เฉินเหตุใดคู่แค้นอย่างเจ้า ถึงมาอยู่ในสภาพที่น่าอเนจอนาถ เช่นนี้เล่า เกรงว่าพวกข้าไม่ต้องลงมือ เจ้าก็ตายตกไปเองแล้วกระมัง" ครั้นสิ้นคำพูดของชายหนุ่ม เขาตั้งท่าขว้างหอกสีทองในมือ ออกไปในทิศทางด้านหน้าอย่างรุนแรงในทันใด หมายมั่นจะตรวจสอบด้านหน้าอี้เฉิน มีสิ่งแปลกปลอมอยู่หรือไม่ ยามนี้พวกเขาไม่อาจประมาทได้อีกต่อไป

       เมี่ยนจือที่ปรายตาออกไป เห็นหอกสีทอง ถูกปาออกไปราวกับสายฟ้าฟาด นางตะโกนออกมาดังลั่น เมื่อเห็นอี้เฉินยามนี้เอาแต่หลับตาพริ้ม จดจ่ออยู่กับการดูดซับปราณพลังเซียน ยามนี้นางยังพัวพันอยู่กับ หาญเจียจึงไม่อาจไปช่วยอี้เฉินได้

"หลบเร็วเข้าอี้เฉิน!!!"

       ชั่วขณะ เสียง "ฉัวะ!!!"ก็ดังออกมาก้อง ส่งให้หัวไหล่อี้เฉิน กลายเป็นรูโหว่ใหญ่ ส่งโลหิตสีแดงพร่างพราว หลั่งไหลออกมาไม่ขาด ริมฝีปากกระอักเลือดออกมาไม่หยุด