เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสี่ ตอนราชันเก้าพิภพ (จบแล้ว)

“ นี่ท่าน พูดเรื่องจริงๆ ใช่ไหม”

“ ข้าเป็นจักรพรรดิปกครองแผ่นดิน จะมาหลอกเจ้าทำไม”

“ พ่อกระหม่อมอยู่ที่ใดกันแน่?”

“ เฉินคุนเวลานี้หลบหนีไปอยู่ดินแดนเทวะบรรพกาลแล้ว”  จักรพรรดิหลงอู่ตี้เอ่ยเสียงได้ยินแค่สองคน

“ ดินแดนเทวะบรรกาล คืออะไร?”

“ ดินแดนเทวะบรรพกาล คือดินแดนลึกลับ อยู่ในมิติทับซ้อนกับดินแดนพิภพชั้นที่สาม “ 

แล้วท่านพ่อข้าไปที่ดินแดนเทวะบรรพกาลทำไมกัน?”  เสี่ยวเทียนสงสัย

“ เรื่องนี้ข้าคิดว่า ที่แห่งนั้น อาจเป็นที่เดียว ที่ไม่ถูกจำกัดพลัง จากกฏธรรมชาติ

พอเจ้าคงคิดว่า สามารถดึงพลังสามราชาจากหยกมังกรฟ้าออกมาได้จากที่แห่งนั้น”

“ กระหม่อมจะแน่ใจได้อย่างไร ว่าพระองค์จะพูดเรื่องจริง”

“ เชอะ  ! แค่พ่อเจ้าพบหยกมังกรฟ้า แล้วนำไปเป็นของส่วนตัว ก็ผิดแล้ว สิ่งนั้นเป็นของสมบัติตกทอดมาจากบรรพบุรุษของข้า ไม่ใช่ทายาท ไม่มีวิธีนำพลังออกมาจากหยกมังกรฟ้าได้อย่างแน่นอน ข้าไม่ลงโทษประหารพวกเจ้าทั้งตระกูลก็ถือว่าเมตตาแล้ว  และที่ข้าบอกเรื่องนี้ ก็เพราะว่าเจ้าทำความดีความชอบให้กับเมืองของข้า และจะให้เจ้ากลับไปบอกพ่อของเจ้า ให้รีบนำหยกกลับมาซะ เก็บเอาไว้ก็ไร้ประโยชน์”

“ ถ้าเป็นสมบัติตกทอดจริง ทำไมหยกมังกรฟ้าไม่อยู่กับพวกท่าน ไปอยู่ป่าเขาด้านนอกทำไมล่ะ” เสี่ยวเทียนไม่ค่อยยอมรับเรื่องเช่นนี้เท่าไร

“ นี่เจ้า เฮ้อ..  ข้าได้แต่เตือนเท่านัน เพราะลูกข้าแต่ละคน ข้าไม่สามารถผูกขามัด พวกมันมัดเอาไว้อยู่แต่ในบ้านได้ มันอาจจะทำให้พวกเจ้าเดือดร้อน เพราะพวกมันทุกคนก็อยากได้พลังจากหยกมังกรฟ้าเช่นกัน และพวกมันสามารถดึงพลังออกมาจากหยกมังกรฟ้าได้ทุกคน”  จักรพรรดิเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ ในเมื่อพระองค์ไม่สามารถหยุดโอรสของพระองค์ได้ กระหม่อมจะช่วยหยุดให้เอง ! ”  เสี่ยวเทียนตอบกลับโดยไม่แยแส สายตาของจักรพรรดิที่มองด้วยความตระหนก นี่หรือเด็กอายุเจ็ดขวบ !

“ นี่เจ้ากล้า?”

“ กระหม่อมขอลา” เสี่ยวเทียนหายวับไป บนปราสาทเทพเซียน แล้วหายไปจากที่นี่ทันที 

“ บัดซบ นี่มันคิดว่ามันเป็นใครกัน คิดว่ามีปราสาทเทพเซียนแล้วจะทำอย่างไรก็ได้หรือไงวะ” จักรพรรดิหลงอู่ตี้ออกอาการโมโห

“ มันถือว่ามีปราสาทเทพเซียนหนุนหลัง จึงโอหังเช่นนี้ หากมันไม่มีปราสาทก็เป็นเพียงแค่เด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้นเอง”  องค์ชายสี่เดินเข้ามาเสนอความเห็น

“ น้องสี่พูดถูก มันกล้าแสดงกิริยา เช่นนี้กับเสด็จพ่อ ได้อย่างไร?”รัชทายาทกล่าวเสริม

“ พอเถอะ เวลานี้ข้ามองพลังของปราสาท มันมีอยู่แค่ระดับเซียนจักรพรรดิเท่านั้นหากข้าใช้พลังเซียนสวรรค์ ก็แค่ทำให้มันสงบได้ชั่วคราว แต่ยังไม่สามารถทำลายปราสาทได้  คงต้องหาของวิเศษมาสยบมัน พวกเจ้าขึ้นไปดินแดนสูงสุด ไปหาอาวุธอย่างน้อยระดับเซียนจักรพรรดิเช่นกันมาหยุดมันให้ได้ก่อน ช่วงนี้มันต้องหาทางไปดินแดนเทวะบรรพกาลตามหาพ่อมันอย่างแน่นอน พวกเจ้าไปจัดการเรื่องนี้หาทางนำหยกมังกรฟ้ากลับมาให้ได้ มันจะทำให้ข้าสำเร็จเทียนจุนได้ง่ายดายยิ่งขึ้น  ข้าจะเข้าฌาณฝึกตน ไม่มีเรื่องสำคัญไม่ต้องมารบกวนข้า”

จักรพรรดิสั่งการผ่านรัชทายาทกับองค์ชายสี่ออกไป แล้วก็หายวับไปในทันที

ที่แท้ที่ผ่านมาตระกูลเฉินเข้าใจว่า รัชทายาทกับจักรพรรดิ ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องตามล่าเฉินคุน ที่แท้เป็นตัวการใหญ่นี่เอง  หลังจากที่เสี่ยวเทียนกลับมา ก็เข้าไปหาอาจารย์เจ้าสำนักทันที

“ ท่านอาจารย์ ดินแดนเทวะบรรพกาลอยู่ที่ใด ขอรับ”

“ เสี่ยวเทียน เจ้ายังอ่อนประสบการณ์นัก จักรพรรดิหลงอู่ตี้หลอกให้เจ้าเข้าไปเพื่อดึงดูดให้พ่อเจ้าปรากฏตัว อาจารย์ขอเตือนเจ้า เวลานี้พ่อของเจ้าเป็นตายร้ายดีก็ไม่ใครรู้ได้  พวกเขาส่งคนเข้าไปหลายชุดแล้ว แต่ไม่มีใครกลับมาสักคน

เพราะดินแดนเทวะบรรพกาล  มีตัวตนระดับที่แม้แต้จักรพรรดิยังไม่กล้ายุ่งเกี่ยวด้วย และ ที่ดินแดนแห่งนั้น ไม่ถูกจำกัดพลัง โดยกฏธรรมชาติ พวกเราชาวพิภพชั้นสามเข้าไป ก็เป็นแค่เพียงมดปลวกสำหรับพวกเขา แล้วเรื่องสำคัญอีกอย่างหนทางที่จะเข้าไปนั้น คนธรรมดาไม่อาจเข้าไปได้ง่ายๆ โอกาสเป็นตายเท่ากัน

แล้วคนที่เคยเข้าไปแล้วสามารถกลับมาบันทึกเรื่องราวให้ทุกคนได้รับรู้

คือ ปฐมจักรพรรดิหลงเฟยเทียน นอกนั้นไม่เคยมีใครเข้าไปแล้วออกมาได้เลย”

อาจารย์เจ้าสำนักเอ่ยอธิบาย เสี่ยวเทียนเข้าใจทันที

“ ข้ารู้สึกเป็นห่วงท่านพ่อ แต่ว่าถ้าข้าไปแล้ว อาจนำพาความยุ่งยากไปให้ท่านพ่อข้าคงต้องหยุดไว้ก่อน ข้าเข้าใจแล้วขอรับ”

“ เข้าใจก็ดีแล้ว เจ้ายังเด็กนัก หมั่นขยันฝึกตน พอเจ้าแข็งแกร่งพอ การไปตามหาพ่อของเจ้า ก็จะไม่ใช่ปัญหาอีก” 

เสี่ยวเทียนกลับไปตั้งหลักใหม่ที่ยอดเขา ที่พักของตน

“ อาจารย์ทำไมท่านแม่มั่นใจ ว่าท่านพ่อยังปลอดภัยดี”  เสี่ยวเทียนลองสอบถามอาจารย์ลู่เอิน

“  แม่เจ้าคงมีวิธีติดต่อกับ พ่อของเจ้า แต่ไม่อยากให้เจ้าเป็นห่วงเท่านั้น เจ้าสำนักพูดถูก เจ้าแค่เจ็ดขวบ พลังแค่อัครพรหมเทพแค่นี้ เข้าไปดินแดนที่เปิดพลังเช่นนั้นเข้าไปก็กลายเป็นมดปลวก  ขยันฝึกตนให้มากกว่านี้ ต่อไปข้าจะให้เจ้าเริ่มฝึกอักษรสวรรค์ทีละตัว ต่อไปเจ้าจะได้มีรากฐานที่มั่นคง สามารถก้าวสู่วิถีมรรคายุทธ์ของเจ้าเองได้”

“ อักษรสวรรค์รึ?” เสี่ยวเทียนเพิ่งเคยได้ยินคำว่าอักษรสวรรค์

รุ่งเช้าอาจารย์ลู่เอินเขียน อักษรกระบี่ไว้บนศิลาหน้า บ้านพัก แล้วให้เสี่ยวเทียนศึกษา  เสี่ยวเทียนสงสัยยิ่งนัก แต่ก็ได้แต่เพ่งมอง ตัวอักษรคำว่า กระบี่ ที่บนศิลา

พอเสี่ยวเทียนจ้องมองไปสักพัก ก็เกิดหายตัวเข้าไปในมิติแห่งหนึ่ง โดยที่บรรยากาศโดยรอบๆ กับว่างเปล่า  แต่ด้านหน้า มีเพียงกระบี่สีทองลอยอยู่เล่มเดียว

เสี่ยวเทียนเดินเข้าไปจะไปจับกระบี่แต่ว่ามีเงาดำ จับกระบี่สีทองแล้ว ตวัดเข้ากรีดร่างของเสี่ยวเทียนเป็นแผลยาวจากไหล่ถึงลำตัว เลือดไหลนอง ไปทั่ว เจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย

“ นี่มันอะไรวะเนี่ย”  เงาดำใช้กระบี่สี่ทองโจมตีใส่เสี่ยวเทียนต่ออีก เสี่ยวเทียนเรียกกระบี่อัสนีสายฟ้าออกมาต้านรับ ไม่ถึงสามกระบวนท่า ก็ถูกแทงทะลุอก ก่อนจะหมดลมหายใจ คิดในใจทำไมเกราะเพชรไม่ทำงานเลยวะนี่ จากนั้นดวงจิตหลุดลอยไป  มารู้สึกตัวอีกที กำลังกอดศิลาอักษรสวรรค์ หน้าบ้านพัก

“ อาจารย์ นี่ข้ายังไม่ตายอีกหรือนี่?”

“ ยัง นั้นคือ ความมหัศจรรย์ของอักษรสวรรค์ เจ้าเข้าไปฝึกต่อ เอาชนะกระบี่สีทองให้ได้ ต่อไปเจ้าต้องฝึกวันละ  ยี่สิบรอบ” อาจารย์ลู่เอินสั่ง 

เสี่ยวเทียนหันกลับไปจ้องมองอักษรกระบี่อีกครั้ง คราวนี้เขาไม่คิดว่า ตนเองมีเกระเพชรไว้ป้องกันตัวอีก เริ่มต่อสู้กับเงาดำที่ถือกระบี่สีทอง ครั้งที่สองเสี่ยวเทียนอยู่นานหน่อย แต่สุดท้ายก็ถูกกรีดคอหอยไม่รอด เสี่ยวเทียนฝึกเช่นนี้ในอยู่ทุกวันจนกระทั้งครบเดือน เสี่ยวเทียนสามารถสู้กับเงาดำได้อย่างสูสี โดยที่กระบี่สีทองไม่แม้แต่จะระคายผิวเขาได้แม้แต่นิดเดียว 

ไม่ว่าจะจู่โจมมาจากสารทิศไหน เสี่ยวเทียนก็สามารถต้านทานได้ทุกกระบวนท่า

แต่ว่า มาวันนี้  เงาดำใช้กระบี่สีทองท่าเดิม แต่ว่า เกิดเงากระบี่พุ่งออกมาหลายสาย เข้าโจมตีใส่เสี่ยวเทียนทั่วสารทิส เสี่ยวเทียนต้านได้ไม่นานถูกแทงเข้ากลางหลัง ตายไปอีกครั้ง

“ อาจารย์ทำไมมีเงากระบี่มาจากไหนมากมาย แล้วข้ามีกระบี่เล่มเดียว จะไปสู้อะไรได้ล่ะ”

“ เด็กน้อยเอ๋ย วิชานั้นเรียกว่า มโนทัศน์กระบี่ เจ้าสามารถสร้างได้โดยใช้พลังจิตผสมกับ ท่าร่าง จากนั้นจะมีมโนทัศน์แบบใด เป็นกระบี่เป็นร้อย เป็นพัน หรือเป็นรูปสัตว์ทั้งหลาย จากนั้นเจ้าก็บังคับให้มันเคลื่อนไหวไปตามที่เจ้าต้องการได้ ลองไปฝึกทำดูก่อน แล้วก็เข้าไปฝึกอีกครั้ง” เสี่ยวเทียนลองนั่งสมาธิ แล้วลองฝึกใช้พลังจิตเทพของทั้งสองเพื่อสร้างภาพในสมอง ไม่นานกระบี่ที่สร้างขึ้น ก็เริ่มมีสองเล่ม สามเล่ม สิบเล่ม แล้วฝึกเคลื่อนไหว ในที่สุด ก็สามารถสั่งการได้อย่างใจนึก

จึงเข้าไปลุยกับอักษรกระบี่ อีกรอบ  คราวนี้เสี่ยวเทียนสามารถต้านรับ พลังกระบี่ที่ถาโถมเข้ามาเป็นพายุ แต่พอมาเยอะๆ เข้า ร่างของเสี่ยวเทียนก็กลายเป็นแม่น ถูกอัดออกมาอีกรอบ เสี่ยวเทียนทำเช่นนี้ต่อไปถึง สองเดือน ทำให้จิตใจเสี่ยวเทียนเริ่มมั่นคงมา พายุกระบี่ที่ส่งเข้ามาคราวนี้ เป็นมังกรเก้าหัว พุ่งเข้าใส่เสี่ยวเทียนไม่มีหยุด ร่างกายของเสี่ยวเทียนก็มีกำแพงกระบี่พุ่งออกไปต่อต้าน มังกรกระบี่ทั้งเก้าตัว อย่างแข็งขัน กระบี่ทุกเล่มที่เข้ามาล้วนถูกทำลายไปจนหมดไม่มีเหลือ ร่างมังกรกระบี่ก็ค่อยๆ ถูกทำลายทีละตัวจนร่างค่อยๆ สลายหายไปจนหมด

สุดท้าย กระบี่สีทองที่ลอยอยู่ ก็พุ่งเป็นเงาสีทองเข้าใส่เสี่ยวเทียน ทำให้ร่างของเสี่ยวเทียน เกิดพลังขึ้นมาอย่างมหาศาล เสี่ยวเทียนรีบนั่งสมาธิเปิดจุดตันเถียนใต้ท้องน้อย รับพลังที่เข้ามาอย่างเต็มที่ กระแสพลังจากอักษรสวรรค์ไหลเวียนเข้ามาแล้วเพิ่มพลังปราณอัครพรหมเทพให้สูงขึ้นเรื่อยๆ จากระดับปราณอัครพรหมเทพ 55 พุ่งพรวดขึ้นมาอีกห้าระดับเป็นระดับที่ 60 พลังที่เข้ามายังไม่ยอมหยุดกับเพิ่มขึ้นเหมือนปรอทที่ใกล้จะแตก ทำให้เสี่ยวเทียนต้องระเบิดพลังปราณขึ้นไปอีกขั้น ตูม !!  ขั้นปราณราชัน ระดับที่ 61 62 63 64 65  เสี่ยวเทียนหยุดพลังที่เพิ่มขึ้นแค่นี้ แล้วปล่อยพลังที่เข้าไปเก็บไว้ในจุดตันเถียนใต้ท้องน้อยเหมือนเดิม

เสี่ยวเทียนลืมตาขึ้นมา เวลานี้ นั่งอยู่ด้านหน้าอักษรสวรรค์ กับพลังขั้นปราณราชันที่ 65 แล้ว

“ เจ้าเข้าไปแช่ตัวที่สระน้ำศักดิ์สิทธิ์ ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะถ่ายทอดวิชาฝ่ามือยูไลให้”

เสี่ยวเทียนเคลื่อนไหวร่างหายไปที่สระน้ำศักดิ์สิทธิ์ทันที

“ ในวิชาฝ่ามือยูไล เป็นวิชาแนวทางสถาบันสงฆ์ แบ่งเป็น สามขั้นพลัง

คือ ระดับต้น นี่คือสำหรับมนุษย์ทั่วไปสามารถฝึกฝนได้ ไม่มีข้อจำกัดใดๆ

ฝ่ามือที่ปล่อยออกมา จะสามารถปล่อยออกมานับร้อยนับพัน คล้ายกับ วิชาหมัดมฤตยู แต่ว่าฝ่ามือยูไลนั้น เน้นสยบมารร้าย มากกว่า ส่วนระดับต่อไป เรียกว่าระดับกลาง เรียกว่าขั้นพลังเทพ พลังฝ่ามือที่ปล่อยออกมานั้น จะมีเครื่องหมายสวัสดิกะ ออกมาด้วยเป็นการปราบมารร้ายดหรือเทพเจ้า และส่วนระดับสูงสุด เจ้าต้องมีพลังขั้นเซียน จึงจะฝึกได้ ขั้นนี้ จะเป็นการอัญเชิญ องค์พระยูไล

มาแล้วปล่อยพลังของท่านออกมาร่วมกับพลังเซียนซึ่งจะมีพลานุภาพที่ทรงพลังยิ่งนัก  แม้แต่โลกทั้งเก้าก็ไม่อาจต้านพลังนี้ได้

ดังนั้นพลังระดับสูงเช่นนี้ ผู้ฝึกต้องได้รับการกล่อมเกลาจิตใจ มาเป็นอย่างดีมิฉะนั้น เกิดควบคุมจิตใจไม่ได้ หายนะโลกมาเยือนแน่ ในแต่ละระดับ ก็จะมีท่าฝ่ามือแตกต่างกัน เจ้าจะได้เรียนรู้ต่อไป  แต่ที่เจ้าได้เปรียบกว่าใคร เพราะว่า เจ้าได้ดูดซับพลังอัฐิธาตุ ของพระอรหันต์ที่นี่ ดังนั้นการฝึกของเจ้าที่นี่จะช่วยเอื้อให้เจ้าสามารถฝึกฝ่ามือยูไล ได้เหนือล้ำกว่าคนอื่นๆ หลับตาซะ” อาจารย์ลู่เอินเอ่ยจบก็ยกมือว่างไว้บนศรีษะ เสี่ยวเทียน ถ่ายทอดเทคนิควิชาฝ่ามือยูไล ทั้งหมดเข้าไป

ในห้วงจิต เคล็ดลับวิชา ขบวนท่า การกำหนดจิตใจ การใช้พลัง ล้วนเข้าไปในหัวเสี่ยวเทียนจนหมด

“ ต่อไปเจ้ามาฝึกวิชาวฝ่ามือยูไลที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ ทุกวัน พลังแห่งอัฐิธาตุจะช่วยให้เจ้าสามารถบรรลุสภาวะ พลังฝ่ามือยูไล ได้ง่ายยิ่งขึ้น”

เสี่ยวเทียนทำตามที่อาจารย์ลู่เอินบอกกล่าวทุกอย่าง และทำตามขั้นตอนภายในหนึ่งเดือน เสี่ยวเทียนก็สามารถเข้าใจ และบรรลุพลังฝ่ามือขั้นแรกได้สำเร็จ

แล้วยังทำให้ ชั้นปราณราชา ทะลุพลังขึ้นมาอีก ห้าระดับ เป็น ปราณราชัน ระดับที่ 70 แล้ว  เสี่ยวเทียนได้ฝึกฝนตนเองมาเป็นปี ไม่ได้ลงจากเขาไปไหน ศิษย์พี่หลินก็ช่วยทำอาหาร ให้กินตลอด ส่วนศิษยพี่เซี่ยเป่ย ก็ไม่ยอมห่างไปไหนเช่นกันทั้งคู่

กลายเป็นคู่รักกันไปแล้ว รอให้ท่านอาจารย์ออกจากฝึกตน ก็จะทำพิธีแต่งงานกันทันที 

“ เสี่ยวเทียน อาสี่ของเจ้ามารอพบเจ้า” ศิษย์พี่เซี่ยเข้ามาหาเสี่ยวเทียนที่สระน้ำศักดิ์สิทธิ์  เสี่ยวเทียนลืมตาขึ้นมา แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปพบทันที

“ ท่านอาสี่ สบายดีนะขอรับ”

“ อืม ไม่สบายเท่าไร แต่ไม่เจอเจ้าปีกว่าดูเจ้าโตขึ้นเยอะเลยนะ”

“ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” เสี่ยวเทียนดูสีหน้าที่แปรเปลี่ยน ของท่านอาสี่ก็รู้สึกว่ามีปัญหาบางอย่างแน่

“ เฮ้อ..เรื่องนี้มันช่างน่าคับแค้นใจยิ่งนัก ตัวเจ้าเองช่วยจัดการกับจอมมารน้อยแท้ๆ กลับไม่ได้รับ ความดีความชอบ แถมตระกูลเฉินของเรายังถูกราชสำนักกดดันอีก”

“ กดดัน?”

“ ก็ที่ผ่านมา ทางตระกูลเฉินของเรา  ได้สัมปทานสิทธิ ให้ดูแลเขาสมุนไพร สามลูก ทางทิศตะวันออก แต่มาวันนี้ กลับถูกยกเลิกสัมปทานสิทธิ ไม่ให้เข้าไปในภูเขาสมุนไพร ทั้งที่ตระกูลของเราไป หักร้างถางพง ปลูกสมุนไพรไว้ที่นั่นมากมาย

ทางราชสำนักอยากบอกยกเลิก ก็บอกซะอย่างนั้น ทั้งที่ตอนทำสัญญากัน พวกเราสามารถเพาะปลูก หรือ หาสมุนไพรมีค่าจาก ภูเขาสมุนไพรทั้งสามลูกได้ เป็นเวลา50 ปี ทางตระกูลเฉินก็จ่ายค่าสัมปทานไปจนหมดแล้วด้วย นี่ผ่านไปเพียง สิบปี มาบอกว่า ราชสำนักต้องการทรัพยากร จากเขาสมุนไพรเพื่องความมั่นคงของอาณาจักร เราติดต่อขอเข้าพบรัชทายาท ก็ไม่ให้เราได้เข้าพบเลย ทั้งๆที่เราเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาโดยตลอด ทางตระกูลเฉินเรา เห็นว่า เจ้าเคยมีความดีความชอบ อยากให้เจ้าออกหน้า กราบบังคงทูลองค์จักรพรรดิขอให้ช่วยเหลือ ตระกูลของเราในเรื่องนี้”  ท่านอาสี่เอ่ยด้วยความเกรงใจ

เสี่ยวเทียนฟังแล้ว ก็คิดว่า ทางจักรพรรดิเริ่มกดดัน ทางตระกูลเฉินแล้ว ที่ผ่านมายังไม่ยอมทำอะไร คาดว่าคงกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง คราวนี้ถึงกับจู่โจมจุดสำคัญของตระกูลเฉิน

“ ตระกูลเฉินของเรามีการค้าอื่นๆ อีกหรือไม่”

“ ทางตระกูลเราเปิดร้านขายยาสมนไพรหลายอาณาจักร หลายพิภพ ก็ล้วนได้สมุนไพรจากภูเขาทั้งสามลูกกว่า 80% ถูกยึดไปเช่นนี้ไม่เกินสามเดือน พวกเราไม่สามารถส่งยาสมุนไพร ไปที่สำนักงานสาขาทั้งหมดได้อย่างแน่นอน”

ท่านอาสี่เอ่ยเสียงเครียด

“ ท่านอาสี่ กลับไปบอกท่านปู่ คนที่เป็นตัวการใหญ่ ไล่ล่าข้ากับท่านแม่และท่านพ่อคือจักรพรรดิหลงอู่ตี้ เขาอาจจะไม่ทำเอง แต่ก็ใช้ทั้งรัชทายาท และ องค์ชายสี่เป็นคนออกหน้า เขาเคยขู่ข้าให้ไปหาท่านพ่อ ไปเอาหยกมังกรฟ้ามาคืนเขา หาไม่แล้ว โอรสของเขา จะไม่ยอมอยู่นิ่งเฉยแน่ ข้าว่าพวกมันคงเริ่มที่จะเล่นงานเราแล้วล่ะ”

“ จริงหรือนี่ โอ้ นี่ช่างชั่วช้าเกินไปแล้ว เรื่องนี้ข้าต้องรีบกลับไปที่ตระกูลแจ้งข่าวให้ท่านพ่อและทุกคนรู้ ถ้าจักรพรรดิไม่ช่วยแล้วยังกลับมาสนับสนุนเหล่าองค์ชายพวกนี้มาเล่นงานตระกูลเรา พูดไปก็เสียเวลาเปล่า คงต้องหาทางขยับขยาย ไปดินแดนอื่นเพื่อความปลอดภัยของพวกเรา”

“ ข้าขอที่อยู่ของภูเขา สมุนไพรทั้งสามด้วย”  ท่านอาสี่มอบแผนที่ให้แล้วเอ่ยเตือนว่า

“ เจ้าคิดจะทำอะไรก็ให้ห่วง ความปลอดภัยของตัวเองไว้ก่อน ครั้งนี้เรื่องการค้าต้องพักไว้ก่อน ชีวิตคนในตระกูลสำคัญกว่า”  ท่านอาสี่เอ่ยจบก็กลับไปทันที

“ จักรพรรดิหลงอู่ตี้ ท่านไม่สามารถควบคุมดูแลโอรสทั้งหลายให้ดี ข้าคงต้องช่วยท่านอบรมพวกมันหน่อยแล้ว !”....