ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        ณ สถานที่ที่ห่างจากปากปล่องภูเขาไฟประมาณสองร้อยลี้เสิ่นเสวียนและเสิ่นล่างซ่อนตัวอยู่ในมิติ โดยที่เสิ่นล่างมีสีหน้าตื่นตกใจ

        เขาคิดไม่ถึงเลยว่าการที่ตนเดินทางมายังปล่องภูเขาไฟครั้งนี้จะดึงดูดคนของสำนักไท่อีเข้ามาด้วย

        ไอพลังของอีกสองคนไม่ได้ด้อยไปกว่าคนจากสำนักไท่อีเท่าไรนักกล่าวได้ว่าไม่ได้มีเพียงสำนักไท่อีเท่านั้น ยังมีอำนาจลึกลับอื่นๆ ในตำนานอีกด้วย

        “สำนักไท่อีคืออะไรหรือ”

        เสิ่นเสวียนถามเสิ่นล่างด้วยความสงสัยเขาไม่ได้หวาดกลัวเพราะคาดเดาเอาไว้แล้ว เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมาถึงที่นี่เร็วขนาดนี้

        ตอนที่เสี่ยวเหยียนปรากฏตัวขึ้นเสาเพลิงต้นนั้นมีอานุภาพรุนแรงมาก แม้คนจากเผ่าอนธการจะซ่อนไอพลังของตนเอาไว้แล้วแต่ก็ยังมีไอพลังแผ่กระจายออกไปอยู่ดี ทำให้พวกเขาสังเกตเห็น หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกคลื่นพลังมิติสั่นสะเทือน และยังมีไอพลังที่แผ่กระจายออกไปขณะเก็บรากจักรพรรดิอีก หากไม่ดึงดูดผู้อื่นเข้ามาต่างหากถึงจะเป็นเรื่องแปลก

        อีกอย่าง เขาไม่เชื่อว่าในโลกนี้จะไม่มีผู้แข็งแกร่งอยู่เลยในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่มีไอพลังหลิงชี่เบาบาง ยังกำเนิดเขาที่สามารถฝ่าด่านเคราะห์ถึงเก้าครั้งขึ้นมาได้กับโลกนี้ที่พลังหนาแน่นกว่าทำไมจะเป็นไปไม่ได้

        “สำนักไท่อีคือสำนักซ่อนเร้นในทวีปหลิงโซ่วอยู่นอกเหนือการควบคุมของแคว้นต่างๆ เผ่าอนธการเป็นเพียงอำนาจเล็กๆ ในสายตาพวกเขา ไม่ควรค่าให้กล่าวถึงทว่าพวกเขาไม่ค่อยเข้าแทรกแซงเรื่องต่างๆ ในโลกมากนัก คิดไม่ถึงว่าจะดึงดูดคนประหลาดเหล่านั้นมาได้”

        “สำนักซ่อนเร้น”

        เสิ่นเสวียนกล่าวพึมพำ รู้สึกแปลกใจกับโลกแห่งนี้มากสถานที่ที่มีผู้แข็งแกร่งจึงจะช่วยให้เขาเติบใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว ฝึกฝนในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมาหนึ่งพันปีนอกจากด่านเคราะห์อัสนีที่สามารถต่อกรกับเขาได้แล้วก็มีเพียงคนจากอาณาจักรเซียนเท่านั้นแต่เป็นเรื่องยากที่จะเข้าสู่อาณาจักรเซียนได้ ดังนั้นเขาจึงต้องเข้าสู่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจนแข็งแกร่งถึงขั้นไม่มีมิตรสหาย

        ที่ด้านนอกมิติของผังเมืองซานเหอจุดที่โดนอัสนีสวรรค์โจมตีกลายเป็นหลุมใหญ่ ร่างเงาของสามคนนั้นกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

        “น่าแปลก หรือพวกเขาจะยังหนีไปได้อีก”

        บุรุษตุ้งติ้งขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

        พวกเขาสามคนตามหาจนทั่วรัศมีร้อยลี้แล้วไม่ปล่อยให้ร่องรอยเล็กๆ ผ่านตาไปได้ แต่ก็ยังไม่เจอพวกของเสิ่นเสวียนอยู่ดี

        ก่อนหน้านี้ขณะที่ใช้อัสนีสวรรค์โจมตีพวกเขาเห็นอยู่ว่าเล็งเป้าหมายไปที่อีกฝ่ายแล้ว

        “หรือจะโดนอัสนีสวรรค์สังหารไปแล้ว”

        บุรุษจากวังดารากล่าวพึมพำ

        “ไม่มีทาง แม้สวรรค์ลงทัณฑ์จะสามารถสังหารคนได้แต่ก็ไม่มีทางกำจัดพลังต่างๆ ไปได้ ทว่าที่นี่กลับไม่มีเลยแม้แต่พลัง”

        แม่นางหยุนส่ายหัวปฏิเสธการคาดเดานี้นางคว้ากระบี่ยาวออกมาอีกครั้งและวาดอักขระยันต์ขึ้นกลางอากาศเหมือนกับเหนือปากปล่องภูเขาไฟก่อนหน้านี้

        ครั้งนี้ช่วงระยะเวลาผ่านไปไม่นานสามารถเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ได้อย่างชัดเจน

        เมฆดำก่อตัวปกคลุมท้องฟ้าเสิ่นเสวียนและเสิ่นล่างเดินมาถึงที่นี่พลันหยุดเท้าลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

        “หนีเร็วฝนจะตกลงมาแล้ว ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ฝนจะตกได้”

        ทั้งสามคนมองเสิ่นล่างที่กำลังกล่าวอยู่ในภาพวาดนั้นพลางกระตุกมุมปากเล็กน้อย

        “ผู้เฒ่าคนนี้สามารถเก็บหลินจือโมราได้ด้วย!”

        บุรุษตุ้งติ้งถอนหายใจอย่างจนใจแม้แต่สวรรค์ลงทัณฑ์ยังไม่รู้จัก ปล่อยให้พวกเขาได้หลินจือโมราไปน่าจะเสียของไปเปล่าๆ

        “ดูนั่น!”

        แม่นางหยุนมองภาพนั้น ขณะที่อัสนีสวรรค์ฟาดลงมาพวกของเสิ่นเสวียนพลันหายตัวไปอย่างน่าประหลาด

        “นี่...”

        บุรุษจากวังดาราก็สังเกตเห็นเช่นกัน

        “ย้อนกลับไปหน่อยดูว่าพวกเขาหายตัวไปได้อย่างไร” บุรุษตุ้งติ้งกล่าวพลางจ้องภาพนั้นเขม็ง

        แม่นางหยุนทำให้ภาพนั้นเคลื่อนไหวตั้งแต่ต้นขณะเดียวกันก็ทำให้มันเคลื่อนไหวช้าลงกว่าเดิมมาก

        พวกเขาได้ยินเพียงเสียงสายฟ้าฟาดดังลั่นจากนั้นมิติรอบๆ ร่างของพวกเสิ่นเสวียนพลันบิดเบี้ยวไป ทำให้ทั้งสองคนและเสี่ยวเหยียนถูกดันเข้าไปภายในและหลังจากนั้นอัสนีสวรรค์ก็ฟาดลงไปที่พื้น

        “ยังกล้าพูดอีกว่าไม่ใช่คนของพวกเจ้าเพลงยุทธ์มิติมีเพียงพวกเจ้าที่รู้มิใช่หรือ และคนผู้นั้นยังสวมเกราะอนธการไว้อีก หากไม่ใช่คนจากสำนักบุปผาของเจ้าแล้วจะเป็นใครได้”

        บุรุษจากวังดาราหันมองบุรุษตุ้งติ้งทำท่าทางพร้อมจะสู้

        “แค่นี้น้องชายก็ทนไม่ไหวแล้วหรือข้าบอกว่าไม่ใช่คนจากสำนักบุปผาของข้าก็คือไม่ใช่”

        บุรุษตุ้งติ้งกล่าวเสียงเย็นเขาเคลื่อนตัวมายังตำแหน่งที่เสิ่นเสวียนและเสิ่นล่างหายตัวไป จากนั้นเขาลองใช้จิตวิญญาณสัมผัสเพื่อตามหาร่องรอยเพลงยุทธ์มิติสามารถสร้างแรงสั่นสะเทือนได้ ไม่มีใครหลบหนีจากการตรวจสอบของเขาได้นอกจากคนที่แข็งแกร่งกว่าเขา

        เสิ่นเสวียนและเสิ่นล่างกลั้นหายใจพร้อมกันพวกเขาไม่กล้าหายใจแม้สักเฮือก กังวลว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็น

        อีกฝ่ายยืนอยู่เบื้องหน้าหากมิติของผังเมืองซานเหอจางหายไป พวกเขาจะเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายในระยะประชิด

        คนผู้นี้แข็งแกร่งมากทำให้เสิ่นเสวียนรู้สึกกดดันหากต้องสู้กันจริงๆ เสิ่นเสวียนไม่มีทางสู้เขาได้เลย แม้จะร่วมมือกับเสี่ยวเหยียนก็ยังสู้เขาไม่ได้

        บุรุษตุ้งติ้งยืนอยู่ตรงนั้นมองสังเกตซ้ายขวา ต้องการตามหาร่องรอยแม้เพียงเล็กน้อย แต่สุดท้ายเขาก็ส่ายหัว

        “ไม่เจออะไรเลย”

        “ข้ายังมีเรื่องอื่นต้องจัดการขอตัวก่อน”

        แม่นางหยุนรู้ว่าที่นี่ไม่มีร่องรอยใดๆอยู่ต่อไปรังแต่จะเสียเวลาเปล่า จึงกลายเป็นลำแสงสีขาวพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

        “แม่นางหยุนรอข้าด้วย”

        บุรุษจากวังดาราเห็นเช่นนั้นจึงเหาะตามขึ้นไปด้วย

        “เฮ้อ น้องชายรอข้าด้วย”

        เมื่อเห็นสองคนนั้นเหาะไปแล้วบุรุษตุ้งติ้งพลันตะโกนเรียก ทว่าไม่มีใครสนใจเขาเลย

        ทั่วทั้งบริเวณนี้ นอกจากหลุมที่โดนอัสนีสวรรค์โจมตีก็เหลือเพียงเขาคนเดียวแล้ว

        “เฮ้อ!คนใจร้อนยากจะประสบความสำเร็จได้”

        บุรุษตุ้งติ้งมองตามสองคนนั้นแล้วส่ายหัวเบาๆ

        ภายในมิติของผังเมืองซานเหอเสิ่นเสวียนและเสิ่นล่างยังคงซ่อนตัวอยู่ ไม่กล้าแม้แต่จะผ่อนลมหายใจออกมา

        หลังจากทุกอย่างเงียบลงแล้วบุรุษตุ้งติ้งพลันหมุนตัวกลับมากล่าวกับตำแหน่งที่พวกเสิ่นเสวียนซ่อนตัวอยู่

        “เลิกซ่อนได้แล้วพวกเขาไปกันหมดแล้ว คิดจริงๆ หรือว่าจะปิดบังข้าได้”

        เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในมิติต่างมีสีหน้าต่างกันไปที่แท้อีกฝ่ายก็เจอพวกเขาแล้ว เพียงแต่ไม่ได้เปิดโปงออกไปเท่านั้น

        ทว่าเสิ่นเสวียนยังคงส่ายหัวบอกเสิ่นล่างไม่ให้ออกไป

        แม้อีกฝ่ายจะสังเกตเห็นแต่ก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้ตราบใดที่ไม่ออกไปเอง อีกฝ่ายก็ยากที่จะบังคับพวกเขาให้ออกไปได้ เพราะนี่ไม่ใช่เพลงยุทธ์มิติแต่เป็นมิติของศาสตราเทพชิ้นหนึ่ง

        ที่ด้านนอก บุรุษตุ้งติ้งกล่าวจบก็มองไปรอบๆด้วยแววตาโหดเหี้ยม ทว่าทุกอย่างกลับว่างเปล่า ไม่มีใครปรากฏตัวออกมาเลย

        “ยังไม่ออกมาอีกหรือเช่นนั้นอย่าโทษที่ข้าโจมตีพวกเจ้าแล้วกัน”

        บุรุษตุ้งติ้งกวาดตามองไปยังตำแหน่งที่เสิ่นเสวียนซ่อนตัวพลางกล่าวออกมาอีกขณะนั้นไอพลังบนร่างพลันแข็งแกร่งขึ้น

        “เขาจะโจมตีแล้ว!”

        เสิ่นล่างกล่าวกับเสิ่นเสวียนเบาๆ

        “ไม่มีประโยชน์ต่อให้โจมตีออกมาก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้ จำไว้ว่าอย่าออกไป”

        เสิ่นเสวียนกล่าวอีกครั้ง

        ส่วนที่ด้านนอก บุรุษตุ้งติ้งเพียงโคจรพลังเท่านั้นไม่ได้โจมตีออกไป

        “เอ๋!ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่จริงๆ ทำถึงขนาดนี้ยังไม่ออกมาอีก แล้วพวกเขาจะหนีไปไหนได้”

        บุรุษตุ้งติ้งรออยู่ตรงนั้นประมาณครึ่งเค่อแล้วยังไม่เจอร่องรอยใดๆทำให้เขาส่ายหัวอย่างหมดหนทาง

        ตามที่ภาพแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้หากพวกเสิ่นเสวียนซ่อนตัวอยู่ที่นี่ เช่นนั้นพวกเขายังต้องอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน อีกทั้งเพลงยุทธ์มิติมีข้อจำกัดในเรื่องของเวลาไม่มีทางซ่อนตัวได้นานขนาดนี้

        ระยะเวลาครึ่งเค่อ แม้แต่อาจารย์ของเขายังทำได้ยากเลย

        “ดูเหมือนข้าต้องไปถามไถ่ที่เผ่าอนธการสักหน่อยแล้ว”

        หลังจากบุรุษตุ้งติ้งกล่าวจบเขาก็กลายเป็นลำแสงสีแดงเหาะขึ้นไปบนท้องฟ้า

        เมื่อเขาออกไปแล้ว แรงกดดันในมิติแห่งนี้จึงลดลงไปมาก

        แต่เสิ่นเสวียนที่ซ่อนตัวอยู่ภายในมิติไม่ได้ปรากฏตัวออกมาในทันทีเขารออยู่ในนั้นอีกประมาณครึ่งเค่อ เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยแล้วจึงออกมา

        “เฮ้อ ที่แท้อีกฝ่ายก็แค่หลอกพวกเรา”

        เสิ่นล่างและเสิ่นเสวียนออกมาจากมิติพลางถอนหายใจอย่างหนักยิ้มแห้งๆ ออกมา คนระดับนั้นช่างสรรหาวิธีการจริงๆ

        “ผู้เฒ่าล่างสถานที่แห่งนี้ไม่ปลอดภัย พวกเราต้องออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด”

        “ได้”

        เสิ่นล่างพยักหน้าแล้วจึงเดินทางออกจากที่นี่อย่างรวดเร็วพร้อมกับเสิ่นเสวียน