เย่ซีกับระบบเซียนรับจ้าง

“เถ้าแก่ สินค้าของท่านช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมดังขึ้นมาจากร่างในชุดเกราะดำหลังจากที่เขาทดลองกินน้ำแดงเข้าไปก็พบว่าเลือดในกายเขาบริสุทธิขึ้นของเสียตกค้างในร่างกายถูกกำจัดออกไป

“ใช่เลย ขนาดหอโอสถหลวงต่อให้เป็นเม็ดยาระดับสูงสุดก็ไม่อาจเทียบเท่ากับสินค้าของท่านได้” ชายในชุดเกราะอีกคนกล่าวเสริม

“ขอบคุณทุกท่านมากร้านของข้าขายแต่สินค้าคุณภาพอยู่แล้ว”ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณด้วยรอยยิ้ม

‘ตอนนี้เรามี เจ็ดหมื่นผลึกแล้วอีกแค่สามหมื่นผลึกก็จะซื้อเคล็ดบำเพ็ญเซียนจากร้านค้าได้คงต้องรีบหาเงินให้ครบก่อนที่ระบบมันจะเปลี่ยนราคาอีก’ชายหนุ่มตรวจนับจำนวนผลึกที่มีแล้วคิดถึงเป้าหมายของเขา

“ท่านหัวหน้าหน่วยปิงกุ้ยหลินมีสิ่งใดอีกหรือไม่ ? ข้าสามารถออกเดินทางได้หรือยัง ?”ชายหนุ่มหันไปถามหญิงสาวในชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์เพื่อขอคำตอบ

“ไม่มีอันใดแล้ว ท่านเย่ซีสามารถไปได้เลยหลังข้าจัดการงานที่คั่งค้างในเขตนี้เสร็จก็จะกลับไปเมืองหลวงเช่นกัน” นางตอบกลับชายหนุ่มไปความจริงที่นางมาถึงที่เกิดเหตุได้เร็วแบบนี้เพราะนางอยู่ในเขตนี้อยู่แล้วไม่อย่างนั้นกว่าจะขอความช่วยเหลือจากเมืองหลวงและเดินทางมาถึงก็คงกินเวลาเป็นสัปดาห์

“ท่านเรียกข้าว่ากุ้ยหลินเถอะไม่จำเป็นต้องสุภาพกับข้าแบบนั้น” หญิงสาวกล่าวออกมาทำให้ผู้คนโดยรอบอึ้งไปเล็กน้อย โดยเฉพาะเหล่าทหารในหน่วยเพราะรู้ว่าหัวหน้าพวกเขาเป็นคนเคร่งครัดมากขนาดไหน

“ก็ได้ถ้าอย่างน้อยแม่นางกุ้ยหลินก็เรียกข้าว่าเถ้าแก่เฉย ๆ เถอะข้าเป็นแค่พ่อค้าเร่ร่อนที่กำลังจะสร้างร้านค้าสักแห่งก็เท่านั้น” ชายหนุ่มกล่าวตอบให้พร้อมยิ้มเล็กน้อยหญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าให้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“เถ้าแก่...ข้าว่าพี่กุ้ยหลินต้องชอบท่านแน่ ๆไม่งั้นนะ...เพี๊ยะ! โอ๊ยย” หยางเสียยังกล่าวไม่จบก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเพราะมีใครบางคนตีต้นแขนนางนั่นเอง

“เจ้าหยุดพูดเหลวไหลจะได้หรือไม่ ?เถ้าแก่อย่าไปฟังวาจาของนางมากนัก”เป็นปิงกุ้ยหลินที่ตีแขนของหญิงสาวปากเปราะ

        นางเพียงแค่ต้องการผูกมิตรกับยอดฝีมืออย่างเถ้าแก่ก็เท่านั้นชายหนุ่มคนนี้แม้จะอายุยังน้อยแต่กลับเป็นถึงยอดฝีมือระดับห้า จอมราชาปราณคนระดับนี้แทบจะหาไม่ได้อีกแล้วในอาณาจักร

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อนถ้ามีโอกาศไว้พบกันใหม่”ชายหนุ่มกล่าวอำลากับหน่วยหิมะครามก่อนจะบอกให้หานจุนหมิงออกเดินทาง

            ขบวนของโรงเตี๊ยมพลบค่ำเตรียมพร้อมไว้นานแล้วเพราะกว่าหน่วยหิมะครามจะมาก้ใช้เวลาสักพักพวกเขาจึงจัดเก็บสิ่งของที่กระจัดกระจายรวมถึงซ่อมแซมรถบ้าที่เสียหายบางส่วนจนเสร็จเรียบร้อย

        จำนวนผู้คนของโรงเตี๊ยมพลบค่ำมีไม่ได้มากมายอะไรอยู่แล้วผู้ที่เสียชีวิตไปก็มีแค่ข้ารับใช้ห้าคน นอกจากสองพ่อลูกตระกูลหานผู้ฝึกตนทั้งสิบเจ็ดชีวิตก็ยังคงอยู่รอดปลอดภัยกันทั้งหมดต้องยกความดีความชอบให้กับชายหนุ่มและปลาปากเสียที่แบ่งพลังมาช่วยป้องกันพวกเขาเอาไว้

[ติ๊ง! หญ้าพิษงูสมุนไพรระดับสูง อยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตกหนึ่งลี้]

[ติ๊ง! แร่เพลิงชาดแร่ระดับสูง อยู่ใต้ดินทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ห่างออกไปสามจั้ง]

[ติ๊ง! ดาบเหล็กระดับกลาง อยู่ใต้ทะเลสาปทางทิศตะวันตกห่างออกไปสิบจั้ง]

            เหมือนกับต้องการประชดที่ชายหนุ่มต่อว่าเรื่องระบบตรวจจับก่อนหน้านี้ตลอดเส้นทางมีการแจ้งเตือนขึ้นมาไม่หยุด ขอแค่เป็นสิ่งของที่มีค่าจะระดับต่ำหรือระดับสูง ภายในรัศมีสี่ลี้ ล้วนถูกระบบรายงานเข้าหัวชายหนุ่มทั้งหมด!

            แรก ๆ เขาก็สนุกสนานเดินเก็บอยู่บ้าง แต่หลังจากเก็บได้ราว ๆสิบชิ้นก็พบว่า ทิศทางมันกระจัดกระจายเกินไป! แถมทำให้การเดินทางช้าลงอีก

            อีกอย่างมันน่ารำคาญมาก! ของระดับต่ำมันไม่ค่อยมีค่าสำหรับตัวเขาเท่าไหร่เดินไปไม่กี่ก้าวก็แจ้งเตือน เดินอีกหน่อยก็แจ้งเตือน!

[“ปรับการแจ้งเตือน! แจ้งแต่ของวิเศษระดับสูงเป็นต้นไปก็พอ”] ชายหนุ่มทำการปรับระบบการแจ้งเตือนทันที

[“ติ๊ง! เรียบร้อย”] ระบบตอบกลับมาด้วยเสียงราบเรียบเช่นเดิม

ครึ่งหลัง

        หลังเดินทางมาได้สามวันพวกเขาก็ผ่านมาได้ครึ่งทางแล้วตอนนี้เนื่องจากพระอาทิยต์กำลังจะตกเลยหยุดขบวนแล้วตั้งแคมป์กันก่อน

“เถ้าแก่ท่านรู้ได้ยังไงว่ามีของล้ำค่าอยู่ตรงไหน”หานจุนหมิงกล่าวถามในสิ่งที่ทุกคนต่างก็สงสัยออกมา

        เพราะพวกเขาล้วนเห็นว่าเถ้าแก่มักจะให้เดินทางไปทางนั้นทีทางนี้ทีอยู่เสมอ แล้วเมื่อไปถึงก็มักจะพบเข้ากับของล้ำค่าในวันแรกก็มีทั้งระดับต่ำไปจนถึงระดับสูงแต่เมื่อผ่านไปสักพักก็ล้วนพบเจอแต่ของล้ำค่าระดับสูงเท่านั้น นานๆทีจะพบระดับราชวงศ์บ้าง

“ข้าแค่สัมผัสได้ แต่ก็ได้มาไม่น้อยเลยทีเดียว” ชายหนุ่มตอบกลับไป เขาได้ของล้ำค่าระดับต่ำมา ห้าชิ้น ระดับกลาง สามชิ้นระดับสูง สองชิ้น ระดับราชวงศ์ หนึ่งชิ้น

“เถ้าแก่สนใจจะขายสินค้าเหล่านี้หรือไม่ ?” หานจุนหมิงถามออกมา

“แน่นอน ข้าไม่ได้ใช้”ชายหนุ่มก็ตอบกลับไป ของเหล่านี้ล้วนไม่มีประโยชน์สำหรับตัวเขาและปลาปากเสีย

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอตีราคาให้ท่าน ของระดับต่ำเหล่านี้ล้วนเป็นสมุนไพรและก้อนแร่ข้าให้ชิ้นละ ห้าสิบผลึก ส่วนของระดับกลางเหล่านี้ มีดาบ ชุดเกราะ หอก มีดสั้นเนื่องจากสภาพมันไม่ได้สมบูรณ์นัก ข้าให้ชิ้นละ สามร้อยผลึกถ้าสภาพสมบูรณ์ก็คงขายได้ห้าร้อยผลึกอย่างต่ำ”หานจุนหมิงแจกแจงราคาออกมาให้ชายหนุ่มฟัง ซึ่งชายหนุ่มก็พยักหน้าเห็นด้วยเพราะเขาเคยสำรวจราคาคร่าว ๆมาบ้างแล้วตอนที่อยู่ในเมือง

“ส่วนของระดับสูงสองชิ้นนี้เป็นหญ้าพิษงู กับแร่เพลิงชาด ราคาตลาดอยู่ที่ชิ้นละพันผลึก”เขากล่าวออกมาก่อนจะชี้ไปยังของทั้งสองชิ้น

“อย่างสุดท้าย เคล็ดวิชาดาบผ่านภาระดับราชวงศ์ข้าแนะนำว่าท่านนำไปประมูลจะดีกว่าเพราะของระดับนี้ไม่ค่อยจะมีราคากลางสักเท่าไหร่ แถมข้าซื้อไปก็ขายต่อได้ยาก”เคล็ดวิชานี้ชายหนุ่มได้เจอมันซ่อนเอาไว้ในโพรงไม้ของต้นไม้ที่แห้งตายอยู่ในถ้ำหลังน้ำตกแห่งหนึ่งแม้เขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมมีต้นไม้อยู่ในถ้ำแต่เขาก็หยิบเคล็ดวิชานี้กลับมา

“ราคาที่เจ้าว่ามาก็สมเหตสมผล ข้ารับได้ขายให้เจ้าทั้งหมด”ชายหนุ่มเปรียบเทียบราคาตลาดกับราคาที่ได้ พบว่ามันเกือบจะใกล้เคียงกันแม้บางชิ้นอาจจะถูกกว่าบ้าง แต่ก็ถือซะว่าให้เจ้าของโรงเตี๊ยมพลบค่ำไปทำกำไร

            เขาไม่ใช่คนที่จะเอาเปรียบคนอื่นโดยไม่มีเหตุผลอยู่แล้วถ้าคนผู้นั้นไม่ได้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขาก่อน แม้ลูกค้าจะคือพระเจ้าแต่ถ้าพระเจ้าหันดาบมาหาเขา เขาก็จะตัดคอพระเจ้าลงมาเอง!

“รวมทั้งหมด ข้าขอซื้อในราคาสามพันห้าร้อยผลึกก็แล้วกัน ท่านตกลงหรือไม่ ? ”หานจุนหมิงดีดลูกคิดก่อนจะกล่าวออกมา

“ได้ ขอบคุณท่านมาก”ชายหนุ่มคิดคำนวณอยู่ในใจพบว่าหานจุนหมิงเพิ่มกำไรให้เขาอีกหลายร้อยผลึกก็รู้สึกขอบคุณอยู่เล็กน้อย

            ชายหนุ่มรับผลึกมานับก่อนที่จะเก็บเข้าแหวนมิติไป ตอนนี้เขามีผลึกสะสมอยู่73,600 ผลึกแล้ว หานจุนหมิงก็นำสินค้าที่ซื้อมาเก็บเข้าแหวนมิติไปเขาวางแผนว่าจะนำมันไปไว้ที่โรงเตี๊ยมพลบค่ำของเมืองหลวงเพื่อขายให้ลูกค้าชั้นสูงอีกทีหนึ่ง คงทำกำไรมาได้บ้าง

[“ติ๊ง! สำเร็จภารกิจที่ซ่อนไว้ขายสินค้าที่หาด้วยมือตนเอง สิบชิ้น”]

[“รางวัล...ปลดล็อคสินค้าหมวดบ้านและสวนระดับหนึ่ง”]เสียงของระบบดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าเขาทำภารกิจที่ถูกซ่อนไว้สำเร็จอีกแล้ว

[“บ้านและสวนเนี่ยนะแต่ข้ายังไม่มีที่ดินเลยด้วยซ้ำ!”]แต่รางวัลที่ได้กลับทำให้เขาบ่นออกมาในใจไม่ได้มันช่างไม่มีประโยชน์กับตัวเขาในตอนนี้เอาเสียเลย

[“ร้านค้า สารพัด”]ชายหนุ่มเรียกตารางร้านค้าขึ้นมาดู ก็พบเข้ากับหมวดหมู่ใหม่ที่เขียนเอาไว้ว่าบ้านและสวน

[“ขอดูหมวดบ้านก่อนก็แล้วกัน”] ชายหนุ่มเลือกดูในรายการบ้านทันทีเขาพบว่าในหมวกนี้ก็แยกออกมาอีกหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการตกแต่งภายใน ภายนอก กำแพงกระเบื้อง หลังคา เฟอร์นิเจอร์ต่างๆ ข้าวของเครื่องใช้ ห้องนั่งเล่น ห้องครัวห้องนอน ห้องน้ำ ห้องโถงขายสินค้า

            สินค้ามีมากมายหลายเกรดตั้งแต่ไม้อัด ไม้เนื้อแข็ง ไม้หายาก ไม้ศักดิ์สิทธิ์ ไม้จักรพรรดิ ไม้เซียนล้วนมีให้เลือกทั้งหมด แน่นอนราคาต่อตารางเมตรก็แตกต่างกันไป รวมถึงคุณสมบัติด้วยนอกจากนี้ก็มีพวกพื้น ผนังหินที่มีหลากหลายระดับให้เลือกในการตกแต่ง ยังไม่นับรวมพวกวัสดุในการก่อสร้างตัวอาคารอีกถ้าเป็นบ้านเรือนทั่วไปนอกจากไม้ก็คงใช้อิฐและดินเหนียวกัน ร้านค้าสารพัดก็มีให้เลือกใช้ตั้งแต่อิฐและดินเหนียวธรรมดา ไปจนถึงอิฐและดินเหนียวระดับเซียน!