พลิกบทนางร้าย : ทะลุมิติมาเป็นปีศาจบุปผาสื่อรัก

บทที่ 38  เรื่องวุ่นวาย

บ่าวรับใช้พยักหน้า เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย "ขอรับ...ข้าจำได้ว่าเมื่อวานนางมาซื้อข้าวสารสองกงเฉิง(ลิตร) ... แต่ข้าวสารในร้านเป็นเหลาแหยที่เป็นคนดูแล เหลาแหยทำการค้าอย่างซื่อสัตย์มาโดยตลอด บ่าวขอสาบานด้วยชีวิตว่าที่ร้านไม่มีข้าวสารคุณภาพต่ำ ไม่มีข้าวสารปนเปื้อนพิษแน่นอน ข้าวสารในมือของนางอาจจะไม่ใช่ข้าวสารของร้านเราขอรับ"

"นี่ เจ้าพูดแบบนี้ได้อย่างไร ทุกท่านดูให้ดี ขายข้าวสารมีพิษยังไม่ยอมรับอีก มีพ่อค้าที่ไร้จรรยาบรรณแบบนี้ด้วยหรือ ข้าจะไปร้องทุกข์!"

หนานลี่ยกคิ้วขึ้น พูดด้วยรอยยิ้มอย่างเย็นชาว่า "หากคิดร้องทุกข์ก็รีบไปสิ ให้ท่านผู้พิพากษามามอบความเป็นธรรมแก่ร้านขายข้าวสารของตระกูลหยุนพวกเราอย่างยุติธรรม อย่าคิดนะว่าผู้นำตระกูลหยุนของพวกเราบาดเจ็บอยู่แล้วจะมารังแกกันได้ง่ายๆ"

หญิงอ้วนคนนั้นถูกสวนกลับจนพูดไม่ออก "เจ้า..." นางพูดได้ครึ่งหนึ่งก็หันไปพูดกับผู้คนที่อยู่รอบๆ ว่า "ชาวบ้านทุกท่าน ในเมื่อครอบครัวของข้าเป็นผู้เคราะห์ร้าย เช่นนั้นการที่พวกข้ามาทวงความยุติธรรมเป็นเรื่องสมควรหรือไม่"

"สมควรสิ พ่อค้าไร้จรรยาบรรณขายข้าวสารที่มีพิษ ช่างเลวร้ายจริงๆ ถุย ชาวบ้านทุกท่าน ต่อไปอย่าไปซื้อของที่ร้านขายข้าวสารของตระกูลหยุนอีกนะ"

"ทุกท่านโปรดสงบใจก่อน บางทีนี่อาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด"

"เข้าใจผิดอะไรกัน ผู้เคราะห์ร้ายมาถึงที่แล้วแท้ๆแต่กลับไม่ได้รับการช่วยเหลือ ช่างน่าสงสารจริงๆ เหตุใดถึงได้มีพ่อค้าที่ใจดำเช่นนี้"

ผู้คนต่างก็พูดกันเซ็งแซ่ มองหนานลี่ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

หนานลี่คว้าคอเสื้อของหญิงอ้วนคนนั้นยกขึ้น หญิงอ้วนที่หนักสองร้อยจินก็ลอยขึ้นจากพื้นเหมือนกับลูกไก่ หญิงอ้วนที่กำลังจะก่อเรื่องก็ตกใจ กรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนา

การกระทำที่เหมือนกับซูเปอร์แมนของหนานลี่ทำให้ทุกคนเงียบลงทันที ถึงตอนนี้ คนของทางการจู่ๆก็ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ มาถึงในเวลาประจวบเหมาะ พอเห็นคนของทางการมาถึง หนานลี่จึงปล่อยมือจากหญิงอ้วนคนนั้น หญิงอ้วนตกใจจนขาอ่อนทรุดลงกับพื้น

คนของทางการเดินมาที่หน้าหนานลี่และหยุนอิน ประสานมือคารวะแล้วพูดว่า "ข้าแซ่หลี่ พวกท่านเป็นคนร้องทุกข์หรือ"

หนานลี่พยักหน้า ชี้ไปที่ผู้หญิงหนึ่งคนกับผู้ชายสองคนที่นั่งอยู่บนพื้น พูดว่า "เจ้าหน้าที่หลี่ สามคนนี้อ้างว่าข้าวสารของร้านตระกูลหยุนมีปัญหา ทำให้พวกเขาท้องเสีย ยุยงให้ชาวบ้านมาปิดล้อมร้านของพวกเรา หวังให้กิจการของพวกเราปิดตัวลง"

"อ้างอะไรกัน นี่คือเรื่องจริง ท่านดูพ่อตากับสามีของข้าสิ พวกเขาท้องเสียมาทั้งวันแล้ว กินอะไรเข้าไปก็อาเจียนออกมาหมด ไม่มีอะไรตกถึงท้อง หน้าเหลือง ผอมแห้ง ใกล้จะตายแล้ว!" หญิงอ้วนคนนั้นรีบลุกขึ้นจากพื้น เดินไปที่หน้าเจ้าหน้าที่หลี่ พูดด้วยน้ำลายฟุ้งกระจาย แถมยังเล่าเรื่องที่นางซื้อข้าวสารที่มีพิษอย่างละเอียด เหมือนจริงเหมือนจังน่าสงสารมาก

หยุนอินยืนอยู่ข้างๆ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันขณะรับฟัง แต่พอเขาจะก้าวออกไปก็ถูกหนานลี่ดึงไว้ เขามองหนานลี่ด้วยความไม่เข้าใจ ถูกใส่ร้ายเช่นนี้ เขาโกรธแทบตายแล้ว เหตุใดถึงยังไม่ให้ข้าออกหน้าอีก?

หนานลี่ส่ายหน้า บอกเขาว่าอย่าพึ่งใจร้อน แค่ตัวตลก ปล่อยให้พวกเขาเต้นแร้งเต้นกาไปก่อนเถอะ

หนานลี่ถามระบบในใจว่า : ระบบ ในยุ้งฉางมีข้าวสารที่มีพิษอยู่ใช่ไหม

ระบบ:โฮสต์ เหตุใดท่านถึงได้รู้ว่ามีคนแอบเอาข้าวสารที่มีพิษมาใส่ในยุ้งฉางเพื่อใส่ร้ายพวกเรา

หนานลี่:เจ้าช่วยคิดหาวิธีเอาข้าวสารพวกนั้นออกไปหน่อย

ระบบ:โฮสต์ ท่านมอบหมายงานยากให้ข้าอีกแล้ว

หนานลี่:เจ้าเป็นระบบที่แข็งแกร่ง แค่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ยังทำไม่ได้หรือ เช่นนั้นยอมให้คนชั่วรังแกข้าให้จบๆไปเลยไหม?

ระบบ:ก็ได้ๆ ข้าจะช่วยท่านครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย บอกไว้เลยนะ ข้าเป็นระบบ ไม่ใช่โปรแกรมโกง!

หนานลี่พอใจกับคำตอบ เหลือบมองหญิงอ้วนคนนั้นด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตร หญิงอ้วนคนนั้นพอเห็นก็รู้สึกหวาดกลัว จึงหลบไปข้างหลังเจ้าหน้าที่หลี่

คนหนึ่งพูดอย่าง อีกคนพูดอย่าง ฟังแล้วก็ปวดหัว เขาจึงโบกมือให้ลูกน้องเข้าควบคุมสถานการณ์ เชิญหมอมาตรวจคนพวกนั้น เจ้าหน้าที่หลี่เดินเข้าไปในร้าน เพื่อหาข้าวสารที่มีพิษที่หญิงอ้วนคนนั้นพูดถึง ไม่นานความจริงก็ปรากฏ

หลังจากที่คนของทางการมาถึง หญิงอ้วนคนนั้นก็เริ่มใจคอไม่ดี อีกทั้งยังกลัวพละกำลังของหนานลี่ จึงได้แต่ยืนเฉยรอผลอยู่ข้างๆ

เจ้าหน้าที่หลี่เดินออกมาจากร้านขายข้าวสาร ส่ายหน้ากับผู้คน เขาไม่พบข้าวสารที่มีพิษในร้านเลย ข้าวสารในร้านล้วนเป็นข้าวสารคุณภาพดี

ความประหม่าแวบขึ้นมาในดวงตาของหญิงอ้วน เป็นไปได้อย่างไรที่จะหาข้าวสารที่มีพิษที่นางใส่ไว้ไม่เจอ? เมื่อคืนนางให้คนลอบเข้ามาร้านขายข้าวสารเพื่อก่อเรื่อง และตอนคนๆ นั้นกลับมาก็บอกว่าทำสำเร็จแล้ว เหตุใดจึงลงเอยเช่นนี้ได้?

หญิงอ้วนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ มองไปรอบๆ ฝูงชนอย่างลุกลี้ลุกลน แต่ก็ไม่เห็นคนที่มอบหมายให้นางไปทำเรื่องนั้น หัวใจของนางก็ยิ่งเต้นแรง

ไม่นานหมอก็ตรวจเสร็จ "ใต้เท้า สองคนนี้แค่ท้องเสียธรรมดา เพราะกิน(ปาเต่า)ลูกสลอดเข้าไป หาใช่กินข้าวสารที่มีพิษไม่อย่างในถุงข้าวที่พวกเขานำมาไม่ พิษอย่างสารหนูหากกินน้อยจะเกิดอาการอาเจียนท้องเสียก็จริง ทว่าหากกินมากอาจถึงแก่ความตาย แต่สภาพของพวกเขาไม่ได้แสดงอาการชัดถึงขนาดนั้น"

สารหนูหรือ! ผู้คนต่างก็ตกใจ มองหญิงอ้วนคนนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ใช้วิธีที่ชั่วร้ายเช่นนี้ใส่ร้ายร้านขายข้าวสารของตระกูลหยุน ช่างเลวร้ายจริงๆ 

ถึงจุดนี้ จิตใจของผู้คนเริ่มเอนเอียงไปเข้าข้างหนานลี่

หญิงอ้วนคนนั้นรู้ว่าตัวเองถูกเปิดโปงแล้วจึงคิดหลบหนีแต่นางประเมินความสามัคคีของชาวบ้านต่ำไป พอนางจะวิ่งเข้าไปในฝูงชน ก็ถูกชาวบ้านล้อมไว้ ด่าทอ ถ่มนํ้าลายใส่ จนนางหน้าซีด นางยกมือขึ้นโบกไปมา พูดด้วยสีหน้าที่ซีดเผือดว่า "ข้าก็แค่รับเงินมาทำตามคำสั่ง..."

"เพี๊ยะ!"

ไข่เน่าฟองหนึ่งลอยมาจากกลางอากาศ ตกใส่หน้าผากของนาง แตกกระจาย ไข่ไหลย้อยลงมาตามใบหน้าของนาง กลิ่นของมันฉุนจนนางต้องสะบัดหน้าหนี อาเจียนออกมา ชายสองคนที่มาด้วยกันก็รู้สึกเสียหน้า อยากจะหารูมุดลงไป แต่ร่างกายของพวกเขาใหญ่เกินไปจึงหาไม่เจอ

หญิงอ้วนกับครอบครัว ถูกคนของทางการพาตัวไป เรื่องวุ่นวายก็จบลง กลายเป็นเรื่องที่คนเอาไปนินทากันภายหลัง ร้านขายข้าวสารก็กลับมาเปิดทำการได้ดังเดิม หนานลี่กับหยุนอินนั่งตรวจสอบบัญชีสามเดือนที่ผ่านมาอยู่ในห้อง

หนานลี่ "อาอิน เจ้าว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้"

หยุนอินขมวดคิ้ว "อาลี่ เจ้าว่าจะเกี่ยวข้องกับอาการบาดเจ็บของท่านพ่อหรือไม่"

หนานลี่พยักหน้า คนปัญญาทึบคนนี้ก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้น สามารถคิดได้ทะลุปรุโปร่งเหมือนคนทั่วไป ตามที่ระบบบอกน่าจะเป็นนางเอกที่มาแก้แค้นครอบครัวของพระเอก

หนานลี่กลอกตาแล้วพูดว่า "เหตุใดคนของทางการถึงไม่ยอมส่งทหารไปปราบโจรพวกนั้น" หากไม่กำจัดเนื้อร้ายพวกนี้ สักวันก็ต้องเกิดหายนะครั้งใหญ่

หยุนอิน "ข้าได้ยินท่านพ่อบอกว่าหัวหน้าโจรคนนั้นมีความสัมพันธ์กับผู้พิพากษาของเมืองหนานเฉิง"

หนานลี่ร้องอ้อขึ้นมา ที่แท้ก็เป็นการร่วมมือกันระหว่างขุนนางกับโจร ดูท่าผู้พิพากษาจะได้ผลประโยชน์จากโจรไม่น้อย ถึงแม้ว่าชาวบ้านจะเดือดร้อนแค่ไหน ขุนนางไม่จัดการก็ทำอะไรไม่ได้

นางเป็นคนที่ไม่ชอบถูกเอาเปรียบ จึงจดจำความแค้นนี้เอาไว้

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานตะวันก็ตกดิน หนานลี่เดินกลับบ้านไปพร้อมกับหยุนอิน แสงสุดท้ายของวันส่องกระทบใบหน้าของนาง ทำให้นางรู้สึกสบายใจ

หยุนอิน "อาลี่ ศาลแค่โบยหญิงอ้วนคนนั้นสามสิบไม้แล้วก็ปล่อยตัวนางไป ลงโทษเบาเช่นนี้ พอนึกถึงความอับอายที่พวกเราได้รับ ข้าก็ยังรู้สึกไม่สาแก่ใจ"

หนานลี่ "ศาลทำแบบนี้ก็ไม่แปลกหรอก เงินซื้อได้ทุกอย่างไม่ใช่หรือ แสดงว่าคนที่อยู่เบื้องหลังหญิงอ้วนคนนั้น ต้องมีความสัมพันธ์กับศาล เจ้าให้คนไปสะกดรอยตามนางไหมเล่า บางทีอาจจะได้เบาะแสอะไรบางอย่างก็ได้"

หยุนอินพยักหน้าเห็นด้วย "อืม ข้าให้คนไปจับตาดูนางแล้ว หาโอกาสสั่งสอนนางสักหน่อย"