ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        เช้าวันถัดมา ผมตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี..

        ไม่ใช่ว่าตื่นเต้นอะไรหรอกนะ แล้วไม่ได้เห่อชุดบอลอะไรเลยด้วย

        ก็แค่ยังไม่กล้าใส่ แต่นอนกอดไว้ทั้งคืนก็เท่านั้นเอง

        แล้วหลังจากตื่นกินข้าวอาบน้ำพร้อมทั้งพับเสื้อให้เรียบและวางไว้บนเตียง (อย่างประณีต)

        ผมก็ต้องรีบบึ่งตรงไปที่สนามพร้อมกับคนตระกูลซุนในทันที เพราะสนามประลองรอบวันนี้มันมีชื่อของ 'หลิวเจี้ยน' เข้ารอบสี่คนสุดท้ายอยู่ด้วยไงล่ะ

        ต้นยามซื่อ (09:00-09:59) อัฒจันทร์แน่นเอี้ยดจนแทบไม่มีที่เสียบตัวนั่ง

        ผู้ชมจากทั่วทุกสารทิศต่างมารอรับชมการประลองตั้งแต่พระอาทิตย์ยังเก้ ๆ กัง ๆ ไม่ยอมขึ้นเต็มฟ้า

        ด้านฮูจินอาวุโสผู้ทำหน้าที่กรรมการในวันนี้ก็ยืนปักหลักอยู่กลางลานประลองอย่างสงบนิ่ง

        แกคงรอแค่จังหวะดี ๆ จะประกาศให้เราลงสนามเท่านั้นแหละ

        จนเมื่อแสงอาทิตย์พาดผ่านจุดที่เหมาะสม ฮูจินก็เงยหน้าขึ้นมองฟ้า แล้วส่งเสียงประกาศก้องสนามประลองทันที

        “การประลองในสายบนรอบสี่คนสุดท้ายคู่แรก

        หลิวเจี้ยนแห่งสำนักสี่ขุนเขา ปะทะ หม่าชุนเฟิงจากบ้านตระกูลอาชาสวรรค์

        ข้าให้เวลาพวกเจ้าหกสิบชั่วลมหายใจเข้าออกเพื่อมายังสนามประลองแห่งนี้!”

        พูดจบยังไม่ทันขาดคำ เสียงลมแหวกก็พัดมาจากทิศเหนือ

        หม่าชุนเฟิงกระโจนลงจากอัฒจันทร์อย่างสง่างาม แถมยังไม่ลืมสะบัดทวนยาวกว่าสองเมตรในมือนั่นฟาดอากาศส่งเสียงฟึ่บฟั่บใส่ผู้ชมรอบข้างเรียกความขนลุกได้เป็นระลอก

        จะว่ายังไงดี..

        ดูเผิน ๆ ตัวของหม่าชุนเฟิงนั้นอาจไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกกดดันเหมือนหม่าเฟย

        แต่บรรยากาศรอบ ๆ ตัวมันก็ทำให้ผมรู้ว่าหมอนี่เก่งใช่เล่น

        แต่ก็นะ..

        ผ่านมาถึงรอบนี้ก็ต้องมีแต่คนเก่ง ๆ อยู่แล้วใช่ไหมล่ะ

        ผมเพิ่งจะขยับตัวลุกจากที่นั่งเตรียมจะลงสนาม ก็มีเสียงคุ้นหูเรียกรั้งไว้ซะก่อน

        “พ่อหนุ่มหลิว...”

        เสียงนั่นเป็นของท่านผู้เฒ่าวานร

        แววตาของแกดูจริงจังจนน่าแปลกใจเมื่อเทียบกับท่าทีสบาย ๆ ปกติ

        “เอ็งต้องระวังในดีในรอบนี้..

        แม้นพ่อชุนเฟิงจักมิได้มีชื่อเสียงมากมายเท่าพี่ชายของมัน

        แต่กระนั้นพรสวรรค์ของมันผู้นี้ใช่ธรรมดาสามัญ

        อีกพลังสถิตของมันเป็นถึงหนึ่งในสองราชันนักษัตรปีมะเมีย..

        ราชันอาชามังกรขาว..

        นั่นอาจทำให้เอ็งลำบากได้ไม่น้อย”

        ผมหันไปสบตากับแก พลางยิ้มนิด ๆ

        ไม่ใช่เพราะประมาทหรอกนะ

        แต่เพราะซาบซึ้งที่แกอุตส่าห์เตือนด้วยความเป็นห่วง

        “ท่านผู้เฒ่าวานรโปรดวางใจ..

        ข้าหลิวเจี้ยนมิเคยดูถูกคู่ต่อสู้ และข้าไม่คิดว่าคนที่เป็นถึงหลานของสองผู้เฒ่าจากสภาห้าผู้เฒ่าจะกระจอกหรือไม่มีดีอะไร”

        ผมพูดไปตามที่คิดจริง ๆ ไม่มีแต่งแต้มให้ดูดีแต่อย่างใด เพราะคู่ต่อสู้ที่ผมกำลังจะเจอ

        เขาน่าสนใจพอตัวทีเดียว

        อ้อใช่.. พวกนายอาจจะงงหรือลืม..

        ความหมายที่ผมบอกว่าหม่าชุนเฟิงเป็นหลานของสองผู้เฒ่าน่ะ

        ก็อย่างที่เคยบอกพวกนายไป หม่าชุนเฟิงเป็นคนตระกูลหม่า แต่แม่ของหมอนั่นเคยเป็นคนตระกูลฮู

        นั่นก็หมายความว่า หม่าชุนเฟิงมันเป็นหลานปู่ของผู้เฒ่าอาชาและหลานตาของผู้เฒ่าจิ้งจอก

        ทีนี้พวกนายน่าจะเข้าใจพื้นเพคนหม่าชุนเฟิงแล้วใช่ไหมล่ะ

        แล้วยิ่งตอนสอบเข้าสำนัก ผมจำได้ดีเลยแหละ..

        หม่าชุนเฟิงมันสอบติดเป็นอันดับสี่ รองจากผมแค่คนเดียวเท่านั้นเอง

        แต่ที่ทำให้ผมจำได้แม่นไม่ใช่แค่อันดับหรอกนะ

        หมอนั่นเข้าสอบคนเดียว ไม่มีผู้ติดตาม ไม่มีสหายร่วมสอบ ไม่มีคนช่วยเหลือใด ๆ ทั้งสิ้น

        มันมาคนเดียว ลุยคนเดียว แล้วก็ทะลุขึ้นมาติดอันดับสี่ได้อย่างสบาย ๆ

        ต่างจากผมกับไอ้เจ้าหน้าขนที่ชื่อโหวหวังนั่นแหละ

        พวกเราสองคนจับมือกันพากันดันจนสอบติดอันดับหนึ่งและสอง ส่วนอุสางิซากิ.. เธอมีเพื่อนตามเป็นโขยง

        สอบได้ที่สามก็ไม่น่าแปลกใจอะไรเลย

        แต่หมอนี่..

        หม่าชุนเฟิงมันลุยเดี่ยว แล้วก็ไม่เคยปริปากอวดอะไรสักคำ

        นั่นแหละที่ทำให้ผมรู้สึกว่า วันนี้คงได้ออกแรงหน่อยล่ะ

        “ดีแล้ว..

        ไม่ประมาทนั่นแลดีแล้ว..”

        ท่านซุนต้าหลี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        เขาผงกหัวช้า ๆ คล้ายจะบอกผมว่า อย่างไรก็อย่าประมาท

        ผมยิ้มรับไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะคำเตือนของท่านก็พอแล้วที่จะเตือนใจให้ไม่หลุดโฟกัส

        ในห้วงเวลานั้น ผมก็รู้สึกได้ถึงแววตาของท่านผู้เฒ่าวานรที่มองมา..

        เขาไม่ใช่แค่มองผ่าน ๆ แบบคนที่พบกันไม่กี่วัน แต่มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและเอ็นดู

        ห้าวันที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ท่านคงเห็นอะไรในตัวผมมากกว่าที่คิด

        จะถ่อมตัวก็ใช่ จะไม่ยอมเสียมารยาทกับใครก็จริง แต่ผมก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ผมไม่ได้พยายามเป็นคนดี แค่พยายามไม่เป็นคนเลว

        และบางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เขาถึงไว้ใจให้ผมเดินเคียงข้างโหวหวัง..

        หลานชายของเขา

        “ท่านผู้เฒ่าวานร.. ท่านเจ้าเมือง.. โหวหวัง ข้าขอตัว”

        ผมหันไปโค้งคำนับทั้งสอง พร้อมสบตาเพื่อนรักเพียงแวบหนึ่ง ก่อนจะผลักตัวเองลอยลงจากอัฒจันทร์ เตรียมไปยืนอยู่ในจุดที่ทุกคนกำลังจับตามอง

        พอฮูจินเห็นว่าผมกับหม่าชุนเฟิงมายืนประจันหน้ากันเรียบร้อย แกก็ประกาศเสียงเรียบตามหน้าที่แบบที่เคย ๆ

        “ข้าให้เวลาพวกเจ้าหกสิบชั่วลมหายใจเข้าออก

        อยากกล่าวอะไรต่อกัน..

        เชิญตามสบาย”

        แล้วแกก็ลอยตัวขึ้นไปบนอากาศ ทิ้งผมกับหม่าชุนเฟิงไว้เบื้องล่าง

        เหมือนจะบอกกลาย ๆ ว่า จากตรงนี้ไป พวกเอ็งเคลียร์กันเองนะ

        หม่าชุนเฟิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

        เขาโค้งให้ผมอย่างนอบน้อม น้ำเสียงอ่อนโยนไม่มีแม้แต่เสี้ยวของความโอหัง

        “พี่หลิวโปรดไว้ไมตรี...”

        ผมพยักหน้าตอบกลับไป แล้วพูดเสียงนิ่งไม่ต่างกัน

        “พี่หม่าเองก็เชิญกัน... โปรดยั้งมือด้วย”

        ใช่แล้ว.. เขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด

        บรรยากาศรอบตัวหมอนี่ก็ยังนุ่มนวลเป็นมิตรเหมือนตอนที่ผมเคยเจอที่หน้าตำหนักของเจ้าสำนัก

        ไม่มีเค้าของความโหดเหี้ยมแม้แต่น้อย

        แต่ใช่ว่าคนแบบนั้นจะประมาทได้หรอกนะ

        เพราะยิ่งเงียบ ยิ่งนิ่ง ก็ยิ่งน่ากลัวเพราะคาดเดาได้ยาก

        ผมเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ พลางโค้งศีรษะให้เล็กน้อย เป็นการแสดงความเคารพซึ่งกันและกันอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

        แม้ในใจจะรู้อยู่เต็มอกว่า อีกไม่กี่ลมหายใจข้างหน้า คำว่า 'ยั้งมือ' คงไม่มีใครทำได้จริง ๆ หรอก

        ก็นี่คือการประลอง แถมเป็นงานประลองใหญ่ประจำปีของอาณาจักรซะด้วย

        พอหันไปมองบนฟ้า ฮูจินที่ลอยตัวอยู่ก็พยักหน้าให้

        แกหันไปมองทางหม่าชุนเฟิง แล้วพอเจ้าหมอนั่นผงกหัวตอบรับกลับมา เสียงประกาศจากอาวุโสฮูจึงดังก้องทั่วทั้งลานประลอง

        “การประลองในสายบนรอบสี่คนสุดท้ายคู่แรก...

        เริ่มได้!”

        ยังไม่ทันตั้งตัวให้เต็มที่! เสียงลมหอบแรกก็แหวกเข้ามาเกือบจะถึง

        ผมเห็นร่างสูงของหม่าชุนเฟิงพุ่งเข้ามาพร้อมทวนคู่ใจอย่างไม่รีรอ

        ท่วงท่าของหมอนั่นไม่ใช่แค่พลิ้ว แต่แฝงด้วยแรงกดดันจนทำให้ผมต้องออกท่ารับโดยอัตโนมัติ

        กระบี่ในมือผมรัวออกไปชุดใหญ่ ฟัน ถาก ปัด เสียบ

        แต่หมอนี่ก็ไม่ใช่มือใหม่!

        เขารับได้แทบหมดทุกกระบี่ ซ้ำยังหาจังหวะสวนกลับด้วยทวนยาวของเขาในหลายวินาทีจังหวะเปลี่ยนมือ

        พูดตรง ๆ ตอนนี้เราเหมือนคนที่รู้จังหวะกันอย่างดี แม้จะเพิ่งพูดคุยกันครั้งแรกเมื่อกี้นี้

        การประลองไม่ได้เริ่มจากการห้ำหั่นให้จบเร็ว ๆ แต่เริ่มเหมือนระบำที่มีจังหวะชีวิต

        จังหวะนี่ไม่มีใครยอมใครเลยจริง ๆ

        หม่าชุนเฟิงเริ่มร่ายทวนตอบโต้กระบี่ของผมอย่างแม่นยำ

        พอได้จังหวะ!

        หมอนั่นก็เกร็งแขนทั้งสองแน่น สองมือจับทวนยาวแนบแน่นแล้วกระโดดฟาดใส่ผมเต็มแรงแบบไม่มีกั๊ก

        ทวนยาวฟาดใส่ผมจากทางด้านบน ซึ่งผมก็สามารถยกกระบี่ฟันออกแรงปัดให้วิถีของคมทวนเบี่ยงออกไปได้

        เกิดเสียงครูดของเหล็กแสบแก้วหู แถมแรงของหมอนี่ไม่ใช่เล่น

        พอรวมแรงกระโดดกับแรงฟาดเข้าไป มันยิ่งเหมือนโดนโขกด้วยท่อนไม้สองเมตรที่เสริมเหล็กเส้นไว้ทั้งแท่ง

        กระบี่ในมือผมแทบหลุด เสียจังหวะจนต้องถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อถ่ายโอนแรงปะทะ

        ท่าร่างเสียสมดุลจนรู้ได้ทันทีว่าแย่แน่

        และแน่นอน..

        โอกาสงาม ๆ แบบนี้ใครจะกล้าปล่อยให้หลุดมือ

        ยังไม่ทันได้ตั้งหลักเต็มที่ ผมก็เห็นแสงสีครามห่อหุ้มทวนในมือหม่าชุนเฟิง

        ก่อนจะได้ยินเสียงตะโกนประกาศวิชา

        “คมทวนตระกูลหม่า ท่าที่ 1 ทวนล่องนภา!”

        จากทวนที่ถือด้วยสองมือ ตอนนี้เขาใช้แค่มือขวาถือและขว้างทวนออกมาด้วยพลังของปราณธาตุลมที่อัดแน่นจนแทบมองไม่เห็นเนื้อทวนด้วยซ้ำ

        มันพุ่งเข้ามาหาผมด้วยความเร็วขนาดที่ผมนึกในใจ ว่านี่มันลูกธนูยักษ์ดี ๆ นี่เอง!

        แม้ผมจะเห็นและสามารถตามคมทวนนั่นได้ทัน

        แต่การเรียกปราณขึ้นมาป้องกันแบบเต็มรูปแบบมันไม่ทันแน่ ๆ

        ทางเดียวที่ผมนึกออกในตอนนั้นคือ..

        “วิชากระบี่โบยสวรรค์ ขั้นที่ 4 กรีดผ่าเมฆา!”

        กระบี่ในมือผมฟันลงพื้นสนามเสียงดังสนั่น!

        เกิดคลื่นพลังที่ระเบิดออกจากปลายกระบี่เป็นรูปจันทร์เสี้ยวเฉือนพื้นสนามจนฝุ่นตลบ

        แต่เป้าหมายของผมไม่ใช่เพื่อทำลายลานประลองหรอก แต่เพื่อใช้แรงระเบิดนั้นส่งตัวผมให้ลอยสูงขึ้น!

        ซึ่งก็สำเร็จ!!

        แรงระเบิดนั่นได้ช่วยให้ผมหลบทวนที่พุ่งเข้ามาแบบธนูยักษ์นั่นได้แบบเฉียดฉิว

        ถ้าช้ากว่านี้อีกครึ่งจังหวะ ผมอาจโดนเสียบกลางอกไปแล้วก็ได้

        แต่ผมไม่ได้ใช้จังหวะนั้นเพื่อหลบอย่างเดียวหรอกนะ

        ก่อนกระโดด..

        ผมกะระยะไว้เรียบร้อย ว่าถ้าขึ้นสูงพอ..

        จุดที่ผมจะลง..

        คือบนหัวของเจ้าหม่าชุนเฟิงนั่นแหละ!

        “วิชากระบี่โบยสวรรค์ ขั้นที่ 3 อสูรสูญ!!”

        แสงสีทองของปราณมาศสว่างวาบจากตัวกระบี่ ก่อนจะกลายเป็นพลังธาตุน้ำเย็นเฉียบที่แช่แข็งใบคมของกระบี่ไว้จนเห็นเป็นประกายวาววับยามต้องแสงอาทิตย์

        และใช่..

        มันกำลังพุ่งลงไปฟันตรงหัวคนที่ตอนนี้ไม่มีอาวุธในมืออยู่เลย

        แต่ในพริบตาที่ผมนึกว่ามีโอกาสปิดเกมนั้นเอง!

        ทวนที่หม่าชุนเฟิงเพิ่งปาออกไปเมื่อครู่ ดันวกกลับมาอยู่ในมือของหมอนั่นอีกครั้งแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย!

        หมอนั่นคว้าทวนกลับมาด้วยท่าทางนิ่งสงบ แล้วจับด้วยสองมืออย่างมั่นคง ใช้ส่วนกลางของตัวทวนรับคมกระบี่ที่ผมใส่พลังปราณธาตุไว้เต็มเหนี่ยวเข้าไป

        แค่เห็นผมก็รู้ทันทีว่าแรงปะทะจะไม่เท่ากันแน่ เพราะฝั่งผมเป็นกระบี่ที่อาบทั้งวิชาและพลังปราณธาตุ

        ส่วนฝั่งนั้นแค่ทวนเปล่า ๆ ที่มีปราณห่อหุ้มบาง ๆ เท่านั้น

        เคร้ง!!

        เกิดเสียงอิฐแตกร้าวใต้เท้าของหม่าชุนเฟิงดังก้องขึ้นมาในตอนที่อาวุธของพวกเราปะทะกัน

        มือทั้งสองข้างของเขาเริ่มสั่นจนเห็นได้ชัด ผมรู้สึกได้

        หมอนั่นกัดฟันแน่น ใช้พลังปราณส่งเข้าไปที่แขนทีละนิดเหมือนกำลังเร่งน้ำในเขื่อนให้ทะลักออกมา

        พยายามอย่างเต็มที่เพื่อต้านแรงกระบี่ของผม

        แต่ท่าทางของเขาตอนที่รับกระบี่ของผมมันดูแปลก ๆ

        หมอนั่นไม่ได้กระจายพลังไปทั้งสองแขนเหมือนที่ผมคาดไว้

        หม่าชุนเฟิงกลับเลือกที่จะออกแรงยันเต็มที่..ที่แขนขวา

        ส่วนแขนซ้ายก็ค่อย ๆ ปล่อยให้ลดต่ำลงทีละน้อย ๆ เกร็งแค่พอไม่ทำให้สมดุลที่ต้านรับอยู่สั่นคลอน

        แล้วทันใดนั้นเอง!

        ศอกซ้ายของหมอนั่นก็ดึงเข้าหาตัว แล้วออกแรงเหวี่ยงแขนขวาที่เต็มไปด้วยปราณส่งตรงมาที่ตัวผม

        คมกระบี่ของผมไถครูดผ่านทวนไปอย่างแรง เกิดเสียงดังแกรก ๆ ตลอดแนว

        แต่ก่อนที่ปลายกระบี่จะเฉือนเข้าที่มือซ้ายของมัน หมอนั่นก็ระเบิดแรงจากปลายเท้า ใช้พลังปราณอัดกระแทกใส่ตัวผม ส่งตัวผมพลิกหงายฟาดลงพื้น

        โค่ม...!

        แผ่นหลังผมฟาดลงพื้นเต็มแรงจนรู้สึกจุก แต่ต้องพยายามอดทนเอาไว้

        เรียกว่าถ้าไม่ได้ฝึกกับโหวหวังมาเข้มข้นก่อนหน้านี้ ผมคงได้เผลอครางออกมาต่อหน้าคนทั้งสนามแน่ ๆ

        สถานการณ์ตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง..

        จากผมที่เคยได้เปรียบ..

        กลับกลายเป็นฝ่ายถูกทวนของหม่าชุนเฟิงกดลงมาที่ลำคอราวกับจะให้ขาดอากาศหายใจ

        แขนทั้งสองข้างของหมอนั่นเปล่งพลังปราณไหลเข้าอย่างสม่ำเสมอ

        แรงที่ใช้กดผมนั่นไม่ใช่เล่น ๆ และดูเหมือนมันจะมีเป้าหมายชัดเจนอยู่ในหัว

        หนึ่ง.. ปลดอาวุธผม

        สอง..บังคับให้ผมยอมแพ้ก่อนที่ตาแก่ฮูจะต้องเข้ามาห้าม

        แรงของผมเริ่มแผ่วตามเวลา วิชาที่เคยเปล่งพลังออกมาอย่างน่าเกรงขามตอนนี้เหมือนแค่แสงริบหรี่

        เหลือเพียงปราณวารีที่ยังเคลือบอยู่บนกระบี่อย่างเหนียวแน่นเท่านั้น

        ผมกำกระบี่แน่น ขนาดไปกับแผ่นอก กัดฟันแล้วเริ่มทำแบบเดียวกับหมอนั่น

        คือค่อย ๆ ดันด้ามกระบี่ขึ้น หวังให้ตัวทวนมันไถไปตามแนวใบกระบี่แล้วเบี่ยงออกไป

        แต่ก็เหมือนเป็นวิธีที่โง่เหมือนกัน..

        เพราะผมดันใช้วิธีเดียวกันกับที่อีกฝ่ายใช้แก้ท่าของผม

        ผลออกมามันเลยแตกต่างจากตอนที่หมอนั่นใช้

        ทันใดนั้น..ผมก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่ค่อย ๆ คืบคลานไปตามแนวทวนของหม่าชุนเฟิง

        มันไม่ใช่ปราณของผมแน่ ๆ เพราะนั่นคือปราณธาตุวารีของเขา ที่ไหลเวียนไปทั่วตัวศาสตราอย่างเงียบเชียบ

        ทวนที่ควรจะไถไปตามคมกระบี่ของผมถึงกับหยุดนิ่งอยู่กับที่ เพราะน้ำแข็งที่ก่อตัวขึ้นจากพลังเย็นจัดของเขา ผสานกับไอเย็นที่ยังหลงเหลือจากกระบี่ของผมจนกลายเป็นกาวเหนียวหนึบ ยิ่งกว่ากาวร้อนในร้านสะดวกซื้อเสียอีก

        และมันไม่ได้แค่เหนียว แต่มัน 'เชื่อมติด' จนแยกไม่ออก

        กระบี่ของผมที่เคลือบด้วยปราณวารี กลับกลายเป็นจุดอ่อนที่เจ้าหม่าชุนเฟิงใช้เล่นงานผมเสียเอง!

        ผมจ้องหน้าหมอนั่นขณะพยายามสลายปราณวารีออกจากกระบี่

        แต่มันช้าเกินไปแล้ว..!

        เขาแย่งความเย็นที่คงค้างจากปราณน้ำแข็งของผมไปใช้ซะเฉย ๆ เหมือนกับเอาขนมจากมือเด็ก

        ที่แย่กว่าคือ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขามีปราณวารีในตัวด้วย

        ผมเคยคิดว่าเขาใช้ได้แค่ธาตุลมเท่านั้น..

        ซึ่งผิดถนัดเลย!

        ตอนนี้ผมกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบเต็มตัว

        ถูกกดลงกับพื้นในระยะประชิดแบบนี้ แถมอาวุธยังโดนแช่แข็งจนเกือบขยับไม่ได้อีกด้วย

        พูดตามตรง..

        มันคือหมากที่เล่นได้เฉียบฉลาดจนผมเผลอทึ่งอยู่เหมือนกัน

        ส่วนเจ้าหม่าชุนเฟิง!

        หมอนี่ได้เปรียบอยู่แล้วยังไม่หยุดกดดันผมอีก

        เข่าซ้ายของหมอนั่นค่อย ๆ กดลงกลางหน้าท้องผม ส่วนขาขวาก็พาดราบลงมาระหว่างขาสองข้าง กดน่องผมไว้แน่นจนขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว

        เหมือนเขาตั้งใจจะปักผมกับพื้นให้กลายเป็นของประดับลานประลองซะงั้น!

        ผมได้แต่นอนอยู่ใต้ร่างหมอนั่น กระบี่ในมือขยับแทบไม่ได้ เสียเปรียบชนิดที่ไม่ต้องให้ใครมาชี้บอกก็รู้ได้ทันที

        แต่ผมก็ยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกนะ

        “พี่หม่าบีบคั้นข้าแล้ว...”

        ผมพูดออกไปเบา ๆ และสิ้นเสียงของผมเท่านั้นแหละ!!

        เปลวเพลิงสีแดงสดก็ปะทุขึ้นมาบนกระบี่ทันที!!

        ร้อนวูบจนสัมผัสได้แม้จะยังแนบแน่นอยู่กับทวน

        น้ำแข็งที่เคยเกาะแน่นอยู่ระหว่างคมอาวุธของเราทั้งสองค่อย ๆ ละลายอย่างช้า ๆ

        แน่นอน..

        ไฟกับน้ำแข็งไม่เคยเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว

        “ไม่จริง..! พี่หลิว!

        ท่านมีปราณธาตุมากกว่าสองธาตุอย่างนั้นหรือ?”

        เสียงของหม่าชุนเฟิงแผ่วลง แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความตระหนก

        ผมมองแววตาคู่นั้น แล้วก็เดาได้ไม่ยากว่าเขาคิดอะไรอยู่

        ใช่แล้ว.. ตามหลัก! ธาตุที่ขัดแย้งกันมันไม่ควรจะอยู่ในร่างเดียวกันได้

        อย่างไฟกับน้ำ หรือดินกับลม ถ้าใครพยายามฝึกสองธาตุที่เป็นขั้วตรงข้ามกัน มักจะลงเอยด้วยเส้นปราณแตกพัง ตันเถียนบอบช้ำ จนถึงขั้นพิการถาวร

        แต่ผมกลับใช้มันได้พร้อมกันอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรเลย

        เพราะความพิเศษของการถูกตัดผ่าเส้นปราณด้วยศัลยแพทย์อันเป็นตำนานแห่งทวีป

        ผู้ก่อตั้งสำนักสี่ขุนเขา

        “หรือว่านี่จะเป็นพลังสถิต..

        แบบพิเศษ?”

        หม่าชุนเฟิงพูดพร้อมกับถ่ายพลังปราณธาตุวารีเพิ่มเข้ามาในตัวทวน

        เหมือนความหวังที่จะกำคว้าความได้เปรียบนั้นที่เคยมีไว้แน่ร ไม่ให้หลุดลอยไป

        ขณะเดียวกันก็เหล่สายตามองมาที่ปานร้อนแรงของผม

        ก็นะ.. หมอนั่นก็ไม่น่าจะใช่คนโง่ ย่อมรู้ว่าความผิดปกติบางอย่างสามารถหาเหตุผลได้ด้วยคำว่า 'พลังสถิตร่าง'

        ก็ใครจะไปคิดว่าคนธรรมดาอย่างผมจะมีพลังสถิตที่ผสานได้ทั้งดิน น้ำ และไฟอยู่ในร่างเดียวกัน ขนาดพลังสถิตมังกรฟ้ายังมีแค่สองธาตุเองนี่นา

        แต่ผมก็คือผมคือหลิวเจี้ยน

        ร่างสถิตของหวงหลง

        ถ้ามีใครอยากรู้ว่าทำไมผมถึงมีได้สามธาตุ ก็ต้องรอให้ผมอยากเล่าก่อนแล้วกันนะ