Antimage Master

บทที่ 17 อะไรวะเนี่ย พาร์ท 1

อาเรียรีบกลับไปที่ร้านค้าอีกครั้งเพื่อซื้อของที่เกี่ยวข้องกับการตรวจจับทั้งหมด(ทั้ง 3 ชิ้นคือผงตรวจจับ, รูนหาพลังเวทและสูตรจารึกรูนเพิ่มประสิทธิภาพรูนตรวจจับ) เธอเหลือคะแนนอยู่เล็กน้อย แต่เธอตัดสินใจว่าจะไม่จ่ายในตอนนี้เพราะในอนาคตอาจมีเหตุจำเป็นที่เธอจะต้องใช้

“รูนนี้ใช้ยังไงคะ” อาเรียถามพนักงาน

"เพียงแแค่จ่ายพลังเวทแบบที่ต้องการค้นหาเข้าไปรูนจะแสดงทิศทางที่พลังเวทรูปแบบเดียวกันอยู่"

“ขอบคุณค่ะ”

“ด้วยความยินดี”

หลังจากนั้นอาเรียออกจากเขตร้านค้าและเริ่มทดสอบรูน

เธอดัดแปลงพลังเวทที่ค่อนข้างพิเศษเพื่อฝังไว้กับรูท ดังนั้นในตอนนี้เธอจำเป็นต้องจ่ายพลังเวทรูปแบบเดียวกันให้กับรูนหากรูนนี้ใช้งานได้มันจะชี้ทิศทางให้เธอหากรูทอยู่ใกล้ๆ

หลังจากที่เธอจ่ายพลังเวทย์เข้า รูนเพียงเรืองแสงเท่านั้นและไม่ได้แจ้งทิศทางใดๆกับเธอ

“หากรูนนี้ใช้งานได้ ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นไม่ได้อยู่ในระยะตรวจจับ” สคัลกล่าวหลังจากที่เห็นว่ารูนไม่ได้ชี้ทิศทาง

“เราควรตรวจสอบว่ารูนนี้ใช้ได้หรือไม่หลังจากนั้นมาตรวจสอบระยะใช้งาน”

“นั่นคือสิ่งที่เจ้าควรทำเด็กน้อย”

เมื่อทั้งคู่เห็นตรงกันอาเรียจึงส่งพลังเวทลักษณะเดียวกันไปที่ต้นไม้ที่ห่างไปประมาณ 20 เมตร และรูนเริ่มชี้ไปที่ต้นไม้ทันที

เธอทำลายร่องรอยของพลังเวทนั้นและเริ่มทำซ้ำอีกครั้งด้วยระยะทางที่ต่างกัน จนกระทั่งเธอได้ผลสรุปถึงระยะทางมากสุดที่รูนนี้สามารถตรวจจับ

“ประมาณ 500 เมตร ก่อนที่จะไม่สามารถตรวจจับได้”

“นั่นค่อนข้างใกล้”

อาเรียพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่สคัลกล่าว พื้นที่ทดสอบครั้งนี้ค่อนข้างกว้าง แม้พื้นที่ทดสอบโดยรวมจะประมาณเพียง 10 ตารางกิโลเมตร แต่นั่นก็เป็นเพราะพื้นที่เขตชั้นในซึ่งอยู่ตรงกลางไม่นับรวมเป็นพื้นที่ทดสอบ

“ข้าอาจต้องพึ่งโชค”อาเรียกล่าวด้วยคิ้วที่ขมวด อย่างไรก็ตามในสายตาของสคัลเธอดูน่ารักและเอาแต่ใจเมื่ออาเรียทำหน้าเช่นนั้น

***

ต่างจากนักเรียนส่วนใหญ่ โทบี้ถูกส่งไปที่สุดขอบของพื้นที่ทดสอบในทางตะวันออก หลังจากที่อ่านเอกสารที่จักรกลมอบให้เขา เขารู้สึกว่าตัวเองทั้งโชคดีและโชคร้ายในเวลาเดียวกัน

“ฉันไม่ได้อยู่ใกล้กับแหล่งสมบัติ” นั่นคือสิ่งที่โทบี้มองว่าเขาโชคร้าย

“… แต่อย่างน้อยดูเหมือนว่าข้าจะไม่ได้อยู่ใกล้ใครเลยและนี่ถือเป็นความโชคดี”

โทบี้ตัดสินใจที่จะมองหาจักรกลรบเพื่อเก็บคะแนนพิเศษ อย่างน้อยเขามีประสบการณ์การต่อสู้กับจักรกลมากกว่ากับมนุษย์

โทบี้เริ่มกางรูนเขตแดนทันทีเพื่อล้อมรอบพื้นที่ที่เขาจะใช้ล่าจักรกล

รูนนี้เป็นรูนชุดที่ต้องสลักรูนหลายตัวล้อมอาณาเขตที่ต้องการ รูนนี้จะเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของอากาศที่อยู่ระหว่างรูนให้เป็นม่านหมอกบางๆ อย่างไรก็ตามหากมีบางสิ่งที่ขนาดใหญ่พอผ่านม่านหมอกรูนที่เชื่อมต่อ ม่านหมอกนั้นก็จะหมดประสิทธิภาพทันที

สิ่งที่จำเป็นอีกอย่างสำหรับเขตแดนนี้คือกระดานสำผัสรูนซึ่งเป็นอุปกรณ์เวทที่ใช้ตรวจจับรูน นั่นจะทำให้เขารู้ว่ามีคนเข้ามาในเขตแดนทันทีเนื่องจากกระดานจะไม่สามารถสัมผัสรูนที่สิ้นประสิทธิภาพแล้วได้

หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นเขาห้อยกระดานไว้ที่เอวด้านซ้ายของตนเพราะแขนขวาของเขาในปัจจุบันถูกสวมด้วยเครื่องชักดาบสำหรับจักรกลรบและทำให้ไม่ค่อยสะดวกในการหยิบจับ

เขาคอยสังเกตจักรกลรบหลังจากที่วางเขตแดนเสร็จ

“ดูเหมือนจะมีแค่การโจมตีระยะประชิดจากอาวุธทีสังเกตได้.. และเกราะบางกว่าจักรกลรบที่ข้าเคยปะทะ บางทีความเร็วอาจสูงกว่า”

“ไม่มีทางที่ข้าจะยอมปะทะตรงๆ ก่อนอื่นก็คงต้องทำอะไรกับความเร็วของจักรกลรบนี้ก่อน”

หลังจากสังเกตการณ์และวางแผนคร่าวๆ โทบี้ก็เริ่มวางกับดักเพื่อจัดการกับความเร็วของจักรกล

กับดักของเขานั้นค่อนข้างเรียบง่ายเช่น การเปลี่ยนคุณสมบัติของพื้นให้เหนียว หรือเปลี่ยนคุณสมบัติของพื้นให้เป็นโคลนด้วยการจารึกรูน จากนั้นจึงพยายามล่อจักรกลรบให้มาติดกับ

“สวัสดี ตามหาเพื่อนคุยอยู่หรือเปล่า”

โทบี้โบกไม้โบกมือและส่งเสียงเพื่อดึงดูดจักรกลรบให้โจมตีเขา ไม่นานความพยายามของเขาก็เห็นผล

*เคล้ง*

จักรกลรบชักดาบและโล่ออกมาจากแขนทั้งสองข้างและพุ่งมาที่เขา เขาค่อยๆถอยออกมาจากจักรกลรบและเริ่มวิ่ง

‘กับดักแรกเหนียวหนืด’ เมื่อมาถึงบริเวณกับดักโทบี้กระโดดผ่านพื้นที่กับดักของเขา และทำท่าทางเล็งไปที่จักรกลรบสักพัก เมื่อมันเขาใกล้ เขาจึงเริ่มเคลื่อนที่เพื่อหนีอีกครั้ง

“อะไรวะ”

จักกลรบนั้นกระโดดข้ามพื้นเหนียวหนืดของเขาและไล่ตามเขาต่อไป

“รู้ได้ไงวะ.. เป็นจักรกลจำเป็นต้องฉลาดขนาดนั้นเลยเหรอ”

เขารู้สึกว่าต้องบ่นกับเรื่องนี้ แม้แต่มนุษย์ส่วนใหญ่ยังไม่สามารถตรวจจับกับดักรูนได้แต่จักรกลทำได้ง่ายๆ นั่นทำให้เขาท้อ

เขาพุ่งไปที่กับดักถัดไปที่เรียบง่ายกว่ามากเช่นบ่อโคลน แม้พื้นผิวของบ่อโคลนจะถูกอำพรางไว้อย่างดี แต่โทบี้ก็อดไม่ได้ที่จะกังวล

“ถ้าเทียบกันในด้านการอำพรางกับดักเหนียวหนืดของฉันอำพรางได้ดีกว่ากว่าบ่อโคลนมาก จะรอดมั้ยเนี่ย”

อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าจักรกลรบจะไม่หลบกับดักของเขาในครั้งนี้

มันจมลงไปในบ่อโคลนมากกว่าครึ่งตัวแทบจะทันทีด้วยน้ำหนักของมัน

“นายเลือกที่จะติดกับดักแบบนี้??”

โทบี้กล่าวอย่างเหยีดหยาม เขาเดาได้ว่านี่อาจเป็นเพราะจักรกลเหล่านี้สามารถตรวจจับร่องรอยของเวทมนตร์ บ่อโคลนถูกสร้างด้วยเวทมนตร์ก็จริงแต่มันเป็นเพียงการสร้างน้ำเพื่อผสมกับพื้นดินเพียงเท่านั้น มันคือการเปลี่ยนเวทมนตร์ให้เป็นน้ำดังนั้นจึงแทบไม่มีร่องรอยเวทมนตร์เหลืออยู่เลย

เขาเดินเข้าไปใกล้ อย่างไรก็ตามจักรกลยังคงไม่ยอมแพ้

พลังเวทถูกปล่อยออกมาจากมันจำนวนมากเพื่อผลักตัวขี้นจากบ่อโคลน แต่มันขึ้นมาเพียงทีละน้อยเท่านั้น

“เชี่ย.. “

แม้จะขึ้นมาจากบ่อโคลนทีละน้อยแต่ว่าแขนดาบและโล่ยังคงโจมตีและปัดป้องโทบี้อย่างแข็งขันจนเขาไม่สามารถทำอะไรต่อไปได้

โชคดีที่เขาเตรียมการไว้อีกอย่าง หินก้อนใหญ่ที่ถูกรูนเปลี่ยนคุณสมบัติให้เบาขึ้นถูกยกโดยโทบี้

ขาของโทบี้สั่นเล็กน้อยเมื่อพยายามยกหินเพราะแม้จะจะถูกทำให้เบาขึ้นแน่มันยังคงหนักพอๆกับคนหนึ่งคน

*ฮึ่ม*

หินถูกโยนใส่จักรกลรบมันยกโล่รับในขณะที่โทบี้ชักดาบออกมาเพื่อทำลายรูนที่สลักอยู่บนหิน ทำให้น้ำหนักของหินก้อนใหญ่กลับมาเท่าเดิมและผลักจักรกลลงบ่โคลนอีกครั้ง

*ชวิ้ง*

“อะไรวะเนี่ย”

จักรกลรบปล่อยพลังเต็มที่ตัดครึ่งหินก้อนใหญ่จากนั้นปล่อยพลังเวทเพื่อดันตังเองขึ้นจากบ่อโคลนอีกครั้ง

โทบี้ทำได้เพียงกลืนน้ำลายและก้าวถอยหลังทีละก้าว ในตอนนั้นเองที่จักรกลรบหยุดลงเกราะอกของมันเปิดออกและชิ้นส่วนเข็มกลัดพร้อมเอกสารปรากฎขึ้น

โทบี้นำเอกสารขึ้นมาพร้อมอ่านและเก็บชิ้นส่วนเข็มกลัดไว้ในกระเป๋า

“อะไรวะเนี่ย”

โทบี้อดไม่ได้ที่จะพูดคำเดิมอีกครั้งอย่างไรก็ตามครั้งนี้เขามีรอยยิ้มทั่วไปใบหน้า

“หืม เขตแดนสลายไปจากทางเหนือ ดูเหมือนฉันต้องหลบไปทางใต้”

โทบี้รีบหลบออกไปทันทีที่มีคนเข้ามาในเขตแดนและพยายามมองหาจักรกลตัวต่อไป

เอกสารระบุคะแนนจากการล่าจักรกลรบเวทมนตร์และรายละเอียดของอีกชิ้นที่เขาได้รับมา

‘ชิ้นส่วนมหาสมบัติ’

มหาสมบัติจะทำให้สมบัติทั่วไปไร้ผล และยังมีความสามารถของสมบัติทั่วไปอีกด้วย