ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 57: ช่องว่างแห่งขอบเขต 

บนเวทีประลองที่กว้างใหญ่ไพศาล บรรยากาศได้กดดันจนถึงขีดสุด ผู้ชมเรือนแสนต่างเงียบกริบราวกับป่าช้า ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างของสองบุรุษที่ยืนเผชิญหน้ากัน
หลินฟานและเต้าอู๋ซิน

เจตจำนงกระบี่ที่เกรี้ยวกราวดุจราชันย์อสุนีบาต และเจตจำนงดาบที่เย็นเยียบและคมกล้าจนสามารถสะบั้นวิญญาณได้ เข้าปะทะกันอย่างเงียบเชียบกลางอากาศ พื้นศิลาทัณฑ์สวรรค์รอบตัวของพวกเขาทั้งสองปริแตกและกลายเป็นผงธุลี... เพียงแค่แรงกดดันจากจิตวิญญาณเท่านั้น!

เหล่าอัจฉริยะที่นั่งรอการประลองอยู่ด้านล่างต่างก็มีสีหน้าที่เคร่งขรึม หลิงหานเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่ฉินเจี๋ยกำด้ามกระบี่ของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว

เต้าอู๋ซินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน เขาชักดาบเล่มใหญ่ของเขาออกมาอย่างช้าๆ กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก เขาจ้องมองหลินฟานด้วยแววตาที่จริงจังและลึกล้ำ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความท้าทายอย่างที่สุด:

"ข้ารู้ดีว่าเจ้าอยู่ในขอบเขตแก่นแท้ทองคำ... แต่ข้าก็อยากจะรู้เช่นกันว่า... อัจฉริยะที่แท้จริงแห่งขอบเขตก่อตั้งรากฐาน จะสามารถท้าทายพลังของเจ้าได้สักกี่กระบวนท่า!"

เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอาชนะ... เขามาที่นี่เพื่อพิสูจน์วิถีแห่งดาบของตนเอง! เพื่อท้าทายขีดจำกัดที่เป็นไปไม่ได้!

สิ้นเสียง... เขาก็ลงมือก่อน!

"ดาบทลายภูผา!"

เขารวบรวมพลังทั้งหมดของขอบเขตก่อตั้งรากฐานขั้นที่ 9 ผสานเข้ากับเจตจำนงดาบที่บริสุทธิ์ที่สุด แล้วฟาดฟันดาบออกไปอย่างสุดกำลัง! คลื่นพลังดาบสีเทาขนาดมหึมาที่แฝงไว้ด้วยพลังสะบั้นวิญญาณพุ่งเข้าใส่หลินฟานราวกับจะผ่าปฐพีให้แยกจากกัน!

หลินฟานเห็นดังนั้นก็เพียงแค่ส่ายหัวเบาๆ แววตาของเขาฉายประกายชื่นชมเล็กน้อยในความกล้าหาญของอีกฝ่าย

เขาชักดาบจักรพรรดิอสนีดับดาราออกมา แล้วฟาดกลับไปอย่างเรียบง่าย... เป็นการฟันที่ดูสบายๆ แต่กลับบรรจุพลังปราณส่วนหนึ่งของ "แก่นแท้ทองคำมังกรอสุนีบาตสวรรค์" เอาไว้!
ดาบ... ปะทะกับดาบ!

เคร้งงงงงงงงงงงง!

เสียงปะทะที่ดังขึ้นนั้นรุนแรงจนทำให้ค่ายกลป้องกันของเวทีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

แต่ผลลัพธ์ที่ได้... กลับห่างไกลจากคำว่าสูสี!
คลื่นพลังดาบสีเทาของเต้าอู๋ซิน... แตกสลายในทันทีที่สัมผัสกับพลังดาบสีดำทมิฬของหลินฟาน!

พลังที่เหลืออยู่ยังคงพุ่งต่อไปราวกับสายน้ำที่เชี่ยวกราก ซัดเข้าใส่ร่างของเต้าอู๋ซินอย่างจัง!

ตูมมม!

ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย แสงสีฟ้าจางๆ ก็สว่างวาบขึ้นจากยันต์หยกป้องกันตัวที่ห้อยอยู่ที่คอของเต้าอู๋ซิน! มันคือสมบัติป้องกันตัวชั้นยอดที่สามารถช่วยชีวิตเขาได้หนึ่งครั้ง!

ยันต์หยกแตกสลายกลายเป็นผง! ช่วยสลายพลังโจมตีส่วนใหญ่ไปได้!

แต่ถึงกระนั้น... ร่างของเต้าอู๋ซินก็ยังถูกซัดกระเด็นถอยหลังไปไกลหลายสิบเมตร! เขาลากเท้าไปกับพื้นศิลาจนเกิดเป็นรอยลึกยาว!

"อ่อก!"

เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง!

เขายืนนิ่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์แบบ! มือข้างที่ถือดาบสั่นเทาอย่างรุนแรง! เขาพ่ายแพ้ในการปะทะครั้งแรกอย่างย่อยยับ! และเขาก็เข้าใจในทันทีว่า... เมื่อครู่นี้... เป็นเพียงการโจมตีแบบสบายๆ ของหลินฟานเท่านั้น!

ทั้งสนามประลองเงียบกริบ! นี่คือช่องว่างระหว่างขอบเขตก่อตั้งรากฐานและขอบเขตแก่นแท้ทองคำ! มันคือความสิ้นหวังที่แท้จริง!

เต้าอู๋ซินจ้องมองหลินฟาน ไม่ใช่ด้วยความประหลาดใจที่อีกฝ่ายอยู่ขอบเขตแก่นแท้ทองคำ แต่ด้วยความตื่นตะลึงใน "คุณภาพ" ของพลังนั้น!

"แก่นแท้ทองคำของเจ้า..." เต้าอู๋ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ในนั้นแฝงไว้ด้วยความสั่นเทาเล็กน้อย "...มันไม่ธรรมดา!"

"พลังปราณที่รุนแรงและบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้... ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าสามารถก้าวข้ามขอบเขตใหญ่ได้ในเวลาอันสั้น!" บัดนี้เขาเข้าใจแล้ว... เขาไม่ได้กำลังต่อสู้กับอัจฉริยะธรรมดา... แต่กำลังเผชิญหน้ากับอสูรร้ายที่แท้จริง!

แต่แล้ว... สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น... เต้าอู๋ซินกลับหัวเราะออกมา!

"ฮะ... ฮ่าๆๆๆๆ!"

เขายกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก... แววตาที่เคยตกตะลึง บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยจิตต่อสู้ที่บ้าคลั่งและคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิม!

"ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมที่สุด!" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้น "นี่สินะพลังที่ข้าแสวงหา! นี่คือการต่อสู้ที่ข้ารอคอย!"

"หลินฟาน! ข้ายอมรับว่าข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า... แต่ในฐานะนักดาบ ข้าขอท้าทายความเป็นไปไม่ได้! จงรับเพลงดาบสุดท้ายของข้า... เพลงดาบที่จะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างของข้า!"

กลิ่นอายรอบตัวเขาพลันเปลี่ยนเป็นอันตรายและบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมหลายร้อยเท่า! เขาเริ่มโคจรเคล็ดวิชาต้องห้าม! เลือดและพลังปราณของเขากำลังถูกเผาไหม้เพื่อใช้ในการโจมตีครั้งสุดท้าย!

การต่อสู้... ยังไม่จบ!