[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ แปลกจัง ทำไมไม่มีซอมบี้เลยล่ะ ”

โยฮันบินวนเป็นรอบที่ 2 ตำแหน่งที่พวกเขาสองพี่น้องหยุดบินคือแม่น้ำที่ทำลายสะพานข้ามไป  สิ่งที่ทำให้แอลลี่รู้สึกแปลกใจคือซอมบี้ที่หายไป

ตลอดเส้นทางการสำรวจไม่มีซอมบี้อยู่เลยแม้แต่น้อย จนเธอคาดว่าซอมบี้ที่บุกเข้าไปในเมือง Z คงจะเป็นการพาซอมบี้ทั้งหมดที่นี่เดินทางไป แต่ที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือซอมบี้ในแม่น้ำที่เคยมีอยู่มากมาย พวกมันกลับหายไปทั้งหมด ทั้งๆที่ก่อนหน้าพวกมันจะปรากฎตัวออกมากัดกินทุกอย่างที่ร่วงลงไป แม้จะเป็นโครงสร้างสะพานก็ถูกฟันอันแหลมคมของพวกมันกัดขาดราวกับเป็นเนื้อนุ่มๆ

“ ซอมบี้ทั้งหมดที่เราฆ่า น่าจะเป็นซอมบี้ในเส้นทางนี้ ส่วนพวกที่อยู่ในนั้นน่าจะว่ายน้ำกลับไปที่เมือง X พวกมันน่าจะถูกสั่งการจากหนอนไส้เดือนดินที่ไล่ล่าเรา ”

“ แล้วพี่เห็นอะไรทางฝั่งนั้นบ้าง ”

“ ซอมบี้อีกฝั่งน้อยมาก ดูเหมือนว่าพวกมันจะเดินทางไปที่อื่นเพราะทางรถไฟข้ามแน่น้ำถูกตัด ระดับ 7 ไม่เห็น ระดับ 6 ก็มีน้อย ไม่น่าจะอันตราย ”

“ ถ้ามีเรือก็ข้ามไปได้สบายๆเลยสินะ ”

“ ใช่ เอาล่ะไปอีกทางกัน ”

โยฮันพาแอลลี่บินกลับไปยังเมือง Z ต่อให้เขาจะบินลัดเลี้ยวได้ การสำรวจไม่สามารถทำได้เหมือนการเดินทาง เขาจะต้องกลับไปยังจุดเริ่มต้นแล้วสำรวจสิ่งที่อยู่ตลอดเส้นทางเพื่อดูความอันตราย

“ 19.11 น.แล้วค่ะ ”

โยฮันพยักหน้าให้แอลลี่ ก่อนจะบินสำรวจเส้นทางรถยนต์เขาจำเป็นต้องรายงานกลับไปที่ฐานเพื่อให้ทุกคนที่อยู่ทางฝั่งนั้นรู้ข้อมูลที่พึ่งสำรวจ หลังจากรายงานสิ่งที่พวกเขาสองพี่น้องมองเห็นโยฮันก็เริ่มกางปีกบินตรงไปยังเมือง X ในทันที ทว่าครั้งนี้กลับใช้เส้นทางถนนที่เขาเคยขับรถจักรยานยนต์มาขอความช่วยเหลือเมื่อครั้งก่อน แม้ถนนจะเต็มไปด้วยต้นไม้ชอนไชก็ตาม มันกลับเหลือโครงสร้างทอดยาวออกไปไกลให้มองเห็น ภายใต้ความเร็วในการบิน เขาก็มาถึงจุดที่พบเจอซอมบี้แปลกประหลาดที่มีร่างกายคล้ายกับมนุษย์ ซึ่งเป็นจุดที่เขาฆ่าซอมบี้งูเหลือมก่อนจะเดินทางกลับ

“ โหพี่ นี่มันซอมบี้จริงๆเหรอ หนูนึกว่าฝูงมด ”

แอลลี่ขนลุกชัน ภาพที่เห็นจากมุมสูงต่อให้จะเป็นภาพไม่ชัดมาก สิ่งที่กำลังสะท้อนไปกับแสงจันทร์กลับทำให้เธอขนลุกชัน ซอมบี้มากมายอาจจะมีถึงหลักแสนกำลังนอนรวมกันราวกับว่ามันกำลังเตรียมตัวบุกไปที่ไหนสักแห่ง 

โยฮันไม่กล้าบินเข้าใกล้เพราะกลัวว่าพวกมันจะรับรู้ได้ถึงตัวตนระดับ 7 2 คนเช่นพวกเขาจึงบินเกือบจะติดก้อนเมฆก่อนจะมุ่งหน้าเดินทางต่อเพื่อดูว่าถนนทั้งเส้นที่นำทางไปยังเมือง X มีอะไรรออยู่บ้าง

ท่ามกลางเส้นทางทอดยาวออกไปไกล แอลลี่ถึงขั้นขมวดคิ้วคิดหนัก เนื่องจากซอมบี้ที่เธอเห็นสองข้างทางมีจำนวนมากมาย นอกจากนั้นแล้วระดับของพวกมันเฉลี่ยแล้วอยู่ที่ระดับ 5 สำหรับระดับ 6 กลายเป็นระดับที่หาได้ง่าย ซึ่งระดับ 7 เทียบเท่าพวกเธอและถูกมองว่าเป็นระดับอันตรายมีให้เห็นตลอดเส้นทาง ต่อให้จะไม่ได้มีหลักร้อย หลักสิบของระดับ 7 ก็นับว่ามากไม่น้อยเช่นกัน

 “ ถ้าจำไม่ผิดเราออกมาจากที่นี่วันที่ 16 นี่พึ่งวันที่ 25 เองนะคะ ทำไมพวกมันวิวัฒนาการไปเร็วจัง การแพร่พันธุ์พวกนี้อีก นี่มันบ้าไปแล้ว ”

แอลลี่ไม่อยากเชื่อสายตาที่ตนเองเห็น ไม่ว่าจะมองไปมุมไหนล้วนแล้วเต็มไปด้วยซอมบี้ ต่อให้จะมีภาพการฆ่ากันเกิดขึ้นก็ตามที ปริมาณซอมบี้มหาศาลที่ราวกับล้นทะลักออกมาจากภายในเมือง X ทำให้เธอขนหัวลุก ถ้าหากต้องสู้กันจริงๆ คงต้องมีการวางแผนที่ดีมากๆเพื่อให้นักสู้ได้พัก

“ จากที่เห็นค่าเฉลี่ยน่าจะอยู่ที่ระดับ 4 และระดับ 5 มันใกล้เคียงกันมากจนแยกไม่ออกเลยว่าระดับไหนเยอะกว่า ”

“ พี่คะ เราออกนอกระยะวิทยุสื่อสารแล้วค่ะ ”

โยฮันหยุดบินกลางอากาศจากระยะทางเขาคิดว่าอาจจะเหลือราว 50 กิโลเมตรจะถึงชานเมือง X เมื่อรู้ว่าพวกเขาควรจะกลับออกไปก่อนเพื่อให้สามารถติดต่อกับฐานได้ โยฮันจึงหักเลี้ยวกลางอากาศมุ่งหน้ากลับเมือง เพียงเท่านี้เขาก็สามารถรายงานภาพรวมสิ่งที่เขาเห็นให้คนที่อยู่ในห้องควบคุมทราบได้แล้ว แต่แล้ว ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ทางฝั่งด้านขวามือกลับโยกราวกับว่ามีบางอย่างโน้มกิ่งของมันลงจนต้นเอียง

โยฮันที่เห็นเหตุการณ์ต้นไม้เอียงแล้วดีดกลับมาตำแหน่งเดิมถึงขั้นร้องตะโกนดังบอกให้น้องสาวชักดาบออกมาในทันทีเพราะตอนนี้มีบางอย่างเร็วมากๆกำลังพุ่งเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองคนที่อยู่ใต้ก้อนเมฆ

“ แอลลี่มันมาแล้ว ฉันสัมผัสระดับของมันไม่ได้เลย! ”

“ หรือว่าจะเป็นระดับ 8 หลบเร็วพี่! ”

แอลลี่หันมองด้านหลัง สิ่งที่ทำให้สัญชาตญาณของเธอร้องดังกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว ท่ามกลางความมืดเธอมองเห็นสิ่งที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วไม่ชัด รู้แค่ว่ามันกำลังพุ่งเป็นเส้นตรงราวกับกระสุนเข้ามาหาพวกเขาสองพี่น้อง  โยฮันที่พยายามพาน้องบินหลบกลับกัดฟัน เนื่องจากการเลี้ยวของเขาไม่สามารถหลบออกจากทิศทางการพุ่งของอีกฝ่ายได้ เขาจึงรู้ว่ามันไม่ได้ใช้แรงเท้าส่งร่างตัวเองขึ้นมาบนฟ้า แต่กำลังใช้ปีกบินไม่ต่างจากพวกเขาสองคน

“ มันมาแล้วพี่!”

แอลลี่ร้องเสียงหลง เธอกำลังจะถูกพุ่งชนกลางอากาศ โยฮันที่เห็นว่าเขาหลบไม่พ้นจึงขยายกระดองเต่าหลังมือซ้ายให้ใหญ่พร้อมกับเสริมพลังสีน้ำตาลเอาไว้ พริบตานั้นมือของเขาที่ขยายเป็นกระดองก็ถูกสิ่งที่พุ่งเข้ามาหากระแทกจนร่างพุ่งไปด้านหลังด้วยความเร็วกว่าเดิม แอลลี่ที่ห้อยโตงเตงรู้สึกมึนงงแต่ก็ปรับตัวได้เร็วแล้วมองกลับหลังพบว่าสิ่งที่โจมตีมานั้นกำลังกางปีกที่เหมือนค้างคาวกลางอากาศมองพวกเขาด้วยดวงตาสีแดง

“ พี่ค้างคาว ”

ร่างท่อนบนเหมือนค้างคาว ส่วนท่อนล่างเหมือนมนุษย์ เดิมทีค้างคาวจะมีเพียงแค่ปีกที่อยู่ในตำแหน่งมือ ซอมบี้ด้านหน้ากลับมีปีกด้านหลังและมีมืออยู่ด้านข้างลำตัว บนนิ้วของมันมีเล็บแหลมคมราว 10 เซนติเมตรกำลังสะท้อนแสงสีแดงส้มจากการเสริมพลังเข้าไป

แอลลี่ที่เห็นว่าพี่ชายกำลังร่วงตกเธอจึงหันมองดูเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไร เมื่อครู่เป็นแค่การกระแทกเท่านั้นไม่น่าจะมีอะไรเสียหาย แต่เมื่อมองเห็นมือซ้ายของพี่ชายที่ใช้กำบัง เธอถึงขั้นตกตะลึงเนื่องจากว่ากระดองของพี่นั้นมีรอยแยกจนเลือดไหลออกมา

“ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ เลือดหยุดแล้ว แต่ถ้าโดนเข้าอีกแย่แน่ ”

กระดองของเต่าคือสิ่งที่เขาเคยเห็นการใช้งานมาแล้ว ครั้งที่เต่ายักษ์ระดับ 6 สู้กับตั๊กแตน มันสามารถป้องกันการโจมตีของอีกฝ่ายได้จนก่อให้เกิดการต่อสู้กันหลายชั่วโมง  

การที่มือของเขาคลุมด้วยกระดองเต่าแตกออกทั้งๆที่คลุมทับด้วยพลังสีน้ำตาลเสริมความทนทาน หมายความว่าการโจมตีเมื่อครู่ไม่ได้เป็นแค่ระดับ 8 เท่านั้น โยฮันคิดว่ามันน่าจะเป็นระดับ 9 ที่อยู่ในฝูงซอมบี้ แต่ถ้าไม่ใช่ระดับ 9 มันคงจะเป็นระดับ 8 ที่ผิดแปลกไป

ปีกด้านหลังเริ่มขยายใหญ่หลังจากกลับมาทรงตัวได้ โยฮันเลือกที่จะใช้ปีกเหยี่ยวเพราะต้องการบินด้วยกำลังสูงสุด ทันทีที่เขาคลุมทับร่างกายด้วยพลังงานสีฟ้าหวังจะบินด้วยความเร็วสุด อีกฝ่ายกลับบินไล่ตามเขามาด้วยความเร็วที่แม้แต่โยฮันยังตกใจ ความเร็วของเขาในตอนนี้นับว่ามากที่สุดในหมู่ระดับ 7 อีกฝ่ายกลับตามเขามาได้ง่ายดายจนเขาต้องบินฉีกออกมาด้านข้างหลบกรงเล็บที่โจมตีเข้ามา

กรี๊ด!

แอลลี่กรีดร้องบนท้องฟ้า ความเร็วในการบินของพี่ชายเร็วเกินไป ต่อให้เธอจะเป็นระดับ 7 ก็ตาม ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ราวกับคนธรรมดากำลังนั่งรถไฟเหาะความเร็วสูง เธอไม่สามารถควบคุมร่างกายได้เพราะถูกแรง G ดึงไปหลากหลายทิศทาง  แต่เมื่อพี่ของเธอบินเลียบลงมาเกือบจะติดกับยอดไม้ เธอก็พบว่าเขาบินฉีกออกไปอีกครั้งก่อนที่จุดเมื่อครู่จะมีการระเบิดขนาดใหญ่เกิดขึ้น หลังจากที่บางอย่างพุ่งตัวลงมาจากท้องฟ้ากระแทกเข้ากับพื้นดินจนทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่จากการยุบตัวที่เกิดจากแรงกระแทก

“ พี่ ”

“ แอลลี่ ไต่ขึ้นมากอดเอวฉันเอาไว้ เราจะต้องรีบหนีกันแล้ว ”

โยฮันพูดด้วยใบหน้าวิตกเป็นอย่างมาก เขาจำไม่ได้แล้วว่าตนเองแสดงความวิตกมากขนาดนี้ออกมาล่าสุดช่วงเวลาไหน  ทันใดนั้นร่างสีดำของค้างคาวก็พุ่งไล่ตามหลังมาด้วยความเร็วไว หากเขายังใช้ปีกอินทรีย์อีกต่อไปจะต้องเกิดเรื่องอันตรายขึ้นแน่ การจะบินขึ้นไปบนท้องฟ้าเพื่อหลบหนีอีกฝ่ายคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำ ดังนั้นเขาจึงต้องเปลี่ยนไปใช้วิธีบินหลบสิ่งกีดขวางบนพื้น แล้วใช้ต้นไม้ทั้งหมดหลบซ่อนจากสายตาสิ่งที่พยายามไล่ล่าพวกเขาด้วยพลังที่เหนือกว่า

ปีกขนาดใหญ่ค่อยๆเปลี่ยนลักษณะกลายเป็นปีกใสของแมลงปอ จากเดิมมีเพียง 2 ปีกมันก็เพิ่มเป็น 4 ปีกอย่างเร็วไว หลังจากเปลี่ยนปีกเสร็จเรียบร้อยร่างของเขาก็หักเลี้ยวในมุมตั้งฉากโดยมีร่างของค้างคาวพุ่งผ่านไปอย่างฉิวเฉียด

แอลลี่ที่ไต่ใยขึ้นมาถึงตัวพี่ชายเธอก็ได้กอดเอวอีกฝ่ายเอาไว้โดยที่พี่ของเธอยิงใยมัดเธอแนบติดเขาให้แน่นป้องกันการหล่นหายจากการบินฉวัดเฉวียนหลบหนีสิ่งที่ไล่ตามหลัง

“ อย่าร้อง เราต้องการความเงียบที่สุด ”

การจะหนีซอมบี้ค้างคาวเป็นเรื่องยาก ต่อให้จะไม่ส่งเสียงออกมาก็ตาม มันสามารถไล่ตามพวกเขาสองพี่น้องได้เช่นเดิมเพราะสิ่งที่มันใช้ตามหาพวกเขาคือคลื่นความถี่สูงที่ปล่อยออกไปสแกนทุกอย่าง เขามีพลังของค้างคาวจึงรู้ถึงความน่ากลัวของมัน วิธีเดียวที่เขานึกออกในการหลบจึงเป็นการวิ่งเข้าไปในฝูงซอมบี้ ในช่วงกลางคืนเช่นนี้จะต้องทำให้ซอมบี้ตื่นตัวจนสร้างความวุ่นวายได้ เขาจะใช้จังหวะนี้บินหนีค้างคาวไปให้ไกล แต่ก็ต้องไม่คาดหวังเกินไปเพราะมันอาจจะไม่สำเร็จ

พรึ่บ!

ร่างสีดำพุ่งเฉียดไปเพียง 50 เซนติเมตร นับว่าเป็นเรื่องโชคดีที่เขามีปีกแมลงปอเข้าช่วย หากเป็นปีกนกเขาคงจะถูกกรงเล็บตัดร่างไปแล้ว ปีกของแมลงปอกลับมีความพิเศษ มันสามารถเปลี่ยนทิศทางการบินได้รวดเร็ว แม้จะไม่สามารถบินบนฟ้าได้ดีเหมือนปีกนกอินทรีย์ก็ตาม

“ พี่ มันมาแล้ว! ”

แอลลี่เห็นร่างสีดำพุ่งไล่ตามหลัง ทันใดนั้นพี่ของเธอก็พลิกตัวหลบมันแล้วพุ่งลงไปบนพื้นดินก่อนจะสับเปลี่ยนไปใช้เท้าวิ่งมุ่งหน้าเข้าหาซอมบี้ฝูงใหญ่ ภายใต้การวิ่งด้วยความไว โยฮันก็ได้ตวัดหางออกไปด้านหน้าหนึ่งครั้ง ส่งร่างซอมบี้ที่ขวางทางราว 10 ตัวตายไปในทันที ในระหว่างนี้เขาได้ยิงใยออกไปแปะติดร่างซอมบี้ที่ฆ่าตาย แล้วนำเลือดของมันที่กำลังไหลออกจากร่างมาชโลมเนื้อตัวของเขา

เชื้อไวรัสภายในตัวของเขาคือสิ่งที่กระตุ้นให้ซอมบี้แยกแยะได้ว่าใครเป็นพวกเดียวกัน เขาจึงต้องใช้กลิ่นรบกวนจากเลือด แม้ซอมบี้จะแยกแยะได้ก็ตาม กลับมีส่วนน้อยที่สามารถแยกแยะได้ดี อย่างไรก็ตามการทาเลือดของเขาไม่สามารถซ่อนจากค้างคาวได้ มันที่ตรวจจับการเคลื่อนไหวของเขาทุกฝีก้าวได้พุ่งเข้ามาโจมตีเร็วไว ส่งผลให้จุดที่โยฮันเคยยืนอยู่กลายเป็นหลุมลึก

 ถึงอย่างนั้นเขากลับหลบพ้นการโจมตี ซึ่งเขายังคงวิ่งหนีต่อไปเพียงแค่ว่าสองมือของโยฮันกลับกวาดผ่านไปรอบๆเพื่อตัดร่างซอมบี้แต่ละตัวแล้วนำมาแปะติดกับร่างของเขาเพื่อทำบางอย่าง เขาต้องการทำให้ตนเองกลายเป็นหนึ่งในสัตว์ประหลาดพวกนี้เพื่อหลบหนี.