อหังการทาสกลับมาเทพ

หยูฮัวร์มองไปที่เฉินเฟย เธอดูเหมือนมีเ๱ื่๵๹ที่อยากจะถามเฉินเฟยอีกเยอะ แต่เธอก็เก็บไว้และพยักหน้าให้กับเฉินเฟย ก่อนที่จะยื่นมือออกมา

เฉินเฟยยิ้มก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับมือของหยูฮัวร์และช่วยเธอลุกขึ้นจากพื้น

“ดูเหมือนเ๱ื่๵๹นี้ต้องขอบใจตาแก่นะ ถ้าตาแก่นั่นไม่ทำให้เราโมโหละก็ ฮัวร์อาจจะไม่ยกโทษให้เราง่ายๆก็เป็๲ได้”

ชายชรามองดูเฉินเฟยเดินจากไป เขาเองก็เหมือนหยูฮัวร์ เขามีอะไรหลายๆอย่าง อยากจะถามเฉินเฟย แต่ทว่าเห็นว่าเฉินเฟยไม่๻้๵๹๠า๱ตอบ เขาก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ เขามองไปที่เหล่าลูกศิษย์ของเขา ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

ลูกศิษย์ของเขาที่ดูเหมือนจะไม่เชื่อในตัวของชายชราแล้ว ก็เริ่มที่จะเดินจากไปทีละคนสองคนจากปกติมีอยู่หลายสิบคน ตอนนี้เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง

เหล่าลูกศิษย์ที่จากไป พวกเขาไปไหน แน่นอนว่าพวกเขาตรงไปหาเฉินเฟยอยู่แล้ว

“นายน้อยรอพวกเราก่อน นายน้อย…”

เหล่าลูกศิษ์ที่เลิกติดตามชายชรา พากันมาหาเฉินเฟย เฉินเฟยคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินที่เหล่าวัยรุ่นหนุ่มสาวเรียกเขา

“นายน้อย ได้โปรดรับพวกเราเป็๲ศิษย์ด้วย ไม่ซิ ขอพวกเราเป็๲แค่ผู้ติดตามก็ยังดี”

เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งพูดขึ้น เขานั้นดูแล้วอายุมากกว่าหยูฮัวร์ปีสองปี แสดงว่าเขาอยู่ในระดับมัธยมปลาย

เฉินเฟยมองไปที่หยูฮัวร์ หยูฮัวร์เองก็มองมาที่เขา

“ฮัวร์คิดว่ายังไง”

หยูฮัวร์คิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะมองไปรอบๆ เธอชี้นิ้วไปที่วัยรุ่นสี่ห้าคนจากทั้งหมดสิบกว่าคน

ที่เธอชี้มีเด็กหนุ่ม 3 คน เด็กสาว 2 คน ทั้งห้าคนด้วยความดีใจรีบแนะนำตัวเอง

“นายน้อย ผมมีชื่อว่าซุนจาง เป็๲นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง”

ซุนจางเป็๲เด็กหนุ่มร่างกายผอมบางดูแล้วไร้เรี่ยวแรงเหมือนคนไม่สบาย แต่ถึงร่างกายของเขาจะผอมบาง ดวงตาของเขากระจ่างใส แสดงให้เห็นถึงภูมิปัญญา ซุนหยางจะต้องเป็๲พวกวางกลยุทธ์เก่งแน่ๆ

“ผมซุนเจียง มัธยมต้นปีสาม ผมกับซุนจางพวกเราเป็๲พี่น้องกัน”

ซุนเจียงต่างจากซุนจาง ซุนเจียงตัวค่อนข้างสูงใหญ่กำยำ ดูแล้วน่าจะสูงถึง 190 เซนเลยก็ว่าได้ หากคนพี่เป็๲นักวางกลยุทธ์ คนน้องจะต้องเป็๲ผู้นำทัพอย่างแน่นอน

“จางเป่า… มัธยมปลายปีสาม”

จางเป่าเป็๲เด็กหนุ่มหน้าตาเรียบร้อยๆใสแว่นตาธรรมดาๆ ดูแล้วไม่มีอะไร แต่เฉินเฟย๼ั๬๶ั๼ได้ว่า เขาอันตรายสุดในกลุ่ม แต่อันตรายแค่ไหน ในสายตาของเฉินเฟยก็ยังเป็๲แค่เด็กน้อยอยู่ดี

เฉินเฟยนอกจากอันตรายแล้วเขายัง๼ั๬๶ั๼บางอย่างได้ในร่างกายของจางเป่า

“โฮว่... ดูเหมือนว่าเด็กนี่จะมีแววไม่เลว”

ในร่างกายของจางเป่ามีมานาอยู่ ถึงมันจะน้อยมากก็ตาม แต่มันก็ยังมีให้เห็นอยู่

หลังจากเด็กหนุ่มแนะนำตัวเสร็จแล้ว ก็ถึงตาของเด็กสาว

เหล่าเด็กสาวนั้นดูมีท่าทีเขินอาย หยูฮัวร์ที่เห็นแบบนั้นเธอด้วยความคิดบางอย่างเดินมาใกล้ๆเฉินเฟยก่อนที่จะจับไปที่แขนเสื้อของเขา

เฉินเฟยเห็นแบบนั้นได้แต่ยิ้มกว้างๆออกมา หยูฮัวร์เริ่มกลับมาเหมือนเดิมแล้ว เธอมักจะทำแบบนี้เวลามีผู้หญิงเข้ามาคุยกับเฉินเฟย

เธอเหมือนกับน้องสาวที่หวงพี่ชาย

“หลินหยู มหาลัยปีหนึ่ง…”

เฉินเฟยมองไปที่หลินหยู เขารู้สึกแปลกๆ เหมือนเคยเห็นหลินหยูที่ไหนมาก่อน แต่คิดดูดีๆ เขาจะเคยพบเจอกับเด็กสาวที่หน้าตาดีขนาดนี้เลยรึ ถ้าเคยเขาต้องจำได้ซิ นี่แสดงได้อย่างเดียว คือเขาเคยเจอคนที่หน้าเหมือนเธอ แต่มันก็ไม่จำเป็๲ว่าเบสจะต้องรู้จัก

เฉินเฟยมองหน้าหลินหยูนานเกินไปหน่อยทำให้หลินหยูถึงกับหน้าแดงออกมา

เพื่อนสาวคนที่อยู่ใกล้ๆเธอนั้นถึงกับแอบยิ้มออกมา

“แหมๆ อย่าบอกนะว่านายน้อยจะตกหลุมความงามของหยูหยู ของเรา ฮิๆ”

“พูดอะไรนะเป่ยเป่ย ไม่ใช่สักหน่อย นายน้อยคงแค่คิดว่าฉันหน้าเหมือนกับคนที่เขาเคยเจอเท่านั้น”

“อาเระๆ จริงๆหรอ หืม เอาเถอะ”

เป่ยเป่ยยักไหลก่อนที่จะหันไปหาเฉินเฟย ที่เป่ยเป่ยแหย่นั้นเฉินเฟยไม่เขินเลยสักนิด

เป่ยเป่ยที่เห็นแบบนั้นได้แต่แก้มป่องขึ้นมา

“ไม่สนุกเลย… นายน้อยน่าเบื่อ”

เฉินเฟยได้แต่ส่ายหัวก่อนที่จะถอนหายใจออกมา

และในขณะที่เขากำลังจะตัดสินใจพูดอะไรบางอย่าง เขาก็ถูกสะกัดไว้ด้วยน้ำเสียงของคนที่ไม่พอใจ

“หมายความว่ายังไงกัน ทำไมถึงได้เลือกพวกสวะพวกนี้ แทนที่จะเป็๲นายน้อยหวังจิ้งผู้นี้!...”