บทที่ 38 สตรีมเมอร์เจียวเจียวถูกกุข่าวลือ
อวี้เจียวไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเป็นพิเศษ เมื่อเห็นว่าข้างในมีห้องอาบน้ำอยู่ด้วย เธอจึงตัดสินใจอาบน้ำ
เมื่อเปิดระบบปิดกั้นความเป็นส่วนตัวและถอดเสื้อผ้าออก เธอก็พบว่า ตอนที่ล้มลงข้างนอกนั้น ไม่เพียงแค่เสื้อผ้าที่ฉีกขาด แต่ที่น่องของเธอก็มีรอยแผลด้วย
รอยแผลนั้นไม่ได้เห็นชัดมากนัก แต่เมื่อเทียบกับผิวขาวละเอียดของเธอ มันดูน่ากลัวอยู่ไม่น้อย
อวี้เจียวเป็นคนกลัวความเจ็บอยู่แล้ว ตอนนี้เธอค่อย ๆ ยกขาขึ้นพาดบนอ่างล้างหน้าไม้อย่างระมัดระวัง หลังจากที่ทำความสะอาดร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็สวมเสื้อคลุมอาบน้ำที่หามาได้จากข้างนอกทันที
พอออกมา ระบบปิดกั้นความเป็นส่วนตัวก็ถูกเปิดขึ้นทันที
[ซี๊ดดด ขาขาวมาก... เอ้ย ไม่ใช่ ชุดคลุมอาบน้ำนี่ขาวจริง ๆ]
[ฉันเข้าใจความคิดคนข้างบนหมดแล้ว]
ใบหน้าของอวี้เจียวแดงขึ้นมาทันที เธอรีบขึ้นเตียงอย่างรวดเร็ว และใช้ผ้าห่มคลุมขาที่ไม่ได้ถูกปกปิดด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำ
"006 ฉันเริ่มออกแบบเสื้อผ้าได้หรือยัง?"
006 รู้ว่าเธอรู้สึกอึดอัด จึงรีบเรียกหน้าจอออกแบบเสื้อผ้าขึ้นมาให้
[โฮสต์สามารถปรับแต่งได้ตามใจชอบ แม้ว่าราคาชุดจะค่อนข้างแพง แต่ราคานี้รวมชุดที่เหมาะสมกับทั้งฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาวแล้ว]
อวี้เจียวไม่คิดว่าระบบจะใส่ใจขนาดนี้ แม้ว่าเมื่อเปิดดูก็พบว่าเสื้อผ้าข้างในเหมือนกันหมด เพียงแค่แยกเป็นเสื้อไหมพรม เสื้อโค้ต และเสื้อขนเป็ด แต่ก็ถือว่าไม่เลวเลย
ด้วยประสบการณ์ที่เคยทำงานในวงการบันเทิงมาก่อน และเคยสวมชุดราตรีหรูหลายชุด อวี้เจียวจึงออกแบบเสื้อผ้าของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว และให้ 006 ส่งไปผลิตเลย
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เธอก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้ว
เธอเลยคลุมผ้าห่มและล้มตัวลงนอนทันที
หลังจากที่ 006 ส่งงานเสร็จแล้ว เขาตั้งใจจะบอกอวี้เจียว แต่เมื่อเห็นว่าเธอได้มุดหัวเข้าไปในผ้าห่มและหายใจเบา ๆ แล้ว จึงล้มเลิกความคิดนั้นไป
ความจริง การหลับอย่างไร้การระวังตัวในสถานที่อย่างดันเจี้ยนแบบนี้ ถือเป็นข้อห้ามใหญ่สำหรับมือใหม่
แต่เมื่อนึกถึงว่าอวี้เจียวมักจะทำภารกิจแบบขี้เกียจอยู่แล้ว 006 ก็ตัดสินใจไม่พูดอะไร
การที่หลับได้... ก็ถือเป็นเรื่องดีเหมือนกัน
เขานึกขึ้นได้อย่างรวดเร็วว่า ในดันเจี้ยนนี้ ถ้าไม่มีเสื้อผ้าที่สะดวกก็จะทำภารกิจได้ไม่ค่อยดี
006 กำลังเตรียมตัวออฟไลน์เพื่อไปเร่งความคืบหน้า แต่ยังไม่ทันได้ตัดการเชื่อมต่อ ก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ ที่แทบจะตรวจสอบไม่ได้มาจากนอกประตูห้อง
เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยซึ่งเพิ่งได้ยินเมื่อตอนสาย ทำให้ 006 เริ่มมีลางสังหรณ์ใจไม่ดี
และไม่นานหลังจากนั้น เสียงนั้นก็หยุดอยู่ที่หน้าประตู ดูเหมือนคนข้างนอกจะรู้ว่าคนข้างในหลับแล้ว อีกฝ่ายจึงผลักประตูเข้ามาโดยไม่ลังเลเลย
ร่างใหญ่โตของอสูรปรากฏที่นอกประตูห้อง เนื่องจากอวี้เจียวไปแล้ว 006 จึงเฝ้ามองเหตุการณ์ในห้องผ่านมุมมองบุคคลที่สาม
เห็นอสูรก้มหัวเดินผ่านประตูห้องที่แคบเกินไปสำหรับเขา จากนั้นก็เดินก้มหัวอย่างอึดอัดไปจนถึงข้างเตียงใหญ่
อาจเป็นเพราะร่างกายที่ใหญ่โต การทำอะไรก็ตามต้องใช้แรงมากกว่าคนอื่น เสียงหายใจของอสูรจึงค่อนข้างหนักหน่วง
หลังจากนั่งยอง ๆ ข้างเตียงแล้ว เขาก็ยื่นมือเปิดผ้าห่มของอวี้เจียว
006 สีหน้าเคร่งเครียด กำลังจะส่งเสียงปลุกโฮสต์ของเขา
แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยปาก มือขวาของอสูรก็เริ่มขยำบางสิ่งตามความเคยชิน
ไม่นานนัก น้ำจากใบไม้สีเขียวอ่อนก็เปรอะเปื้อนไปบนขนสีน้ำตาล อสูรจัดการทาสิ่งนั้นลงบนแผลที่น่องของอวี้เจียว แล้วใช้ใบไม้ใบใหญ่พันทับไว้อย่างแน่นหนา
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น อสูรจัดผ้าห่มกลับอย่างรวดเร็ว แล้วค่อย ๆ หามือของอวี้เจียวที่โดนหนามตำในตอนเช้า
เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ตนเองพันไว้หายไปแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ
"โฮก!"
แต่เสียงนั้นดังอยู่เพียงครึ่งวินาที ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงบ่นเบา ๆ
"อืม... อย่าส่งเสียงดัง"
เสียงของอวี้เจียวเหมือนเป็นคาถาวิเศษที่สามารถทำให้อสูรที่กำลังโกรธสงบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์
006 เห็นความโกรธและความไม่พอใจปรากฏในดวงตาสีดำที่ซ่อนอยู่ภายใต้ขนสีน้ำตาลอย่างชัดเจน แต่สุดท้ายมันก็ไม่ได้ทำอะไร
เขาใช้อุ้งเท้านุ่มฟูขนาดใหญ่ จัดชายผ้าห่มให้อวี้เจียวแล้วหมุนตัวจากไปอย่างรวดเร็ว
006 ถอนหายใจโล่งอก มองดูศีรษะเล็ก ๆ ของอวี้เจียวที่โผล่พ้นจากผ้าห่มออกมา แต่ก็ไม่ได้เลือกที่จะเรียกเธอ
[หลับลึกขนาดนี้เลยเหรอ...]
[NPC นี่ก็ใจดีนะ ทำไมฉันไม่เคยเจอในดันเจี้ยนเลย]
[มันขึ้นอยู่กับบทบาทที่ได้รับมากกว่า สตรีมเมอร์คนนี้เลือกสถานะมาให้ผ่านดันเจี้ยนได้ง่ายมาก ดูท่าคงต้องมีเส้นสายข้างบนแน่ ๆ]
[คนที่พิมพ์ก่อนหน้าดูเหมือนจะมีนัยแฝงนะ ฉันเริ่มอยากรู้แล้วสิ]
[มีอะไรที่พูดไม่ได้ล่ะ? ดูสิว่าทั้งเกมระทึกขวัญมีใครที่ผ่านดันเจี้ยนได้เหมือนเธอไหม ถ้าไม่ได้ติดสินบนคนข้างบน ฉันไม่เชื่อหรอก]
[จริงเหรอ ต้องอิจฉาขนาดนั้นเลย? ฉันจำได้ว่า สตรีมเมอร์สาวชื่อดังอย่าง Coco ก็ดังเพราะบทบาทลูกรักของทุกคนในทีมเหมือนกันนี่]
[ฉันว่าแล้วต้องมีคนยก Coco ของพวกเรามาอ้าง สมัยก่อนเธอโดนบอสดันเจี้ยนตีจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด นี่พวกคุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ?]
[ใช่ พูดเรื่องนี้แล้วฉันโกรธนะ ยัยแจกันคนนี้มีอะไรดีล่ะ ต้องมีเบื้องหลังแน่ ๆ]
[พวกคุณพูดก็มีเหตุผลนะ แต่ว่า... ในเกมนี้ใครจะมีอำนาจล้นฟ้าขนาดนั้นล่ะ?]
[จะเป็นใครได้อีกล่ะ? ก็พวกท็อปสามที่มีสิทธิ์เข้าร่วมการประเมินดันเจี้ยนไง]
[ฉันอึ้งนะ แต่เธอเป็นมือใหม่นี่นา]
[มือใหม่บางคนเล่ห์เหลี่ยมเยอะจะตาย เธอหน้าตาสวยขนาดนี้ จะทำเรื่องใต้โต๊ะก็คงง่ายดายมากไม่ใช่เหรอ?]
[ไม่น่าใช่นะ ฉันไม่เชื่อว่าเทพ A จะทำแบบนั้น]
[อะไรนะ? เทพ A ช่วยสนับสนุนเธอเหรอ?]
[......]
สงครามในช่องแชตยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นในขณะที่อวี้เจียวหลับอยู่ สุดท้ายแบ่งออกเป็นหลายฝ่าย แม้กระทั่งลามไปถึงฟอรัมและติดเทรนด์ยอดนิยม
เพราะความร้อนแรงจากฟอรัม ทำให้ผู้คนจำนวนมากแห่กันมาดูว่าสิ่งที่เรียกว่าดอกไม้ในแจกันนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร
แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงกลุ่มผมเล็ก ๆ ที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มสีแดง แม้แต่ผิวหนังเพียงนิดเดียวก็มองไม่เห็น
006 ในตอนแรกเห็นสงครามที่ปะทุขึ้นก็ค่อนข้างกังวล แต่เมื่อเห็นทิศทางหลังจากนั้น เขากลับวางใจลงอย่างสิ้นเชิง
ความเห็นประเภทที่พาดพิงถึงผู้มีอำนาจระดับสูงเช่นนี้จะไม่ได้รับอนุญาตให้มีอยู่ บางทีก่อนที่โฮสต์ขี้เซาของเขาจะตื่นขึ้นมา เรื่องทั้งหมดอาจถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว
เหมือนที่ 006 คิดไว้ ข่าวลือในฟอรัมได้รับความสนใจจากคนเบื้องบนอย่างรวดเร็ว และส่งไปถึงตัวละครหลักทุกคนที่ถูกกล่าวถึง
คนแรกที่รู้เรื่องคือโกรท ผู้อยู่ในอันดับที่สามในทำเนียบยอดฝีมือในปัจจุบัน ก่อนที่เขาจะเข้าสู่ดันเจี้ยน เขาเคยเป็นแชมป์เพาะกาย และมีชื่อเสียงในเรื่องการสนใจข่าวเชิงลบเกี่ยวกับตัวเอง
เมื่อได้ยินมาว่ามีคนกำลังปล่อยข่าวลือว่าตัวเองใช้อำนาจหลังม่านกับผู้เล่นหน้าใหม่ เขาจึงโกรธเกรี้ยวเปิดฟอรัมเพื่อค้นหาห้องไลฟ์ที่ปล่อยข่าวลือนั้น แล้วทุ่มแต้มดาวหนึ่งล้านแต้มอย่างไม่อั้น
ท่ามกลางคอมเมนต์ที่กำลังอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกและเริ่มหมอบกราบท่านมหาเศรษฐี ข้อความตัวอักษรสีทองหนาเตอะก็ลอยพาดผ่านหน้าจอไป
[กรุณาอย่าจับคู่มั่วซั่ว โกรทไม่ทำเรื่องพรรค์นั้น ถ้าอยากหาประเด็นคุยนักล่ะก็ สู้ให้สตรีมเมอร์ถอดเสื้อผ้าโชว์ยังจะเข้าท่ากว่า]