เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope

“ เอ๊ะ ” ทุกคนตกตะลึง  เพราะไม่คิดว่าบันจะซ่อนไพ่ตายที่ร้ายกาจขนาดนี้  แต่มีผู้เดียวที่ไม่ตระหนก  แถมยังผุดรอยยิ้มจางๆที่มุมปาก  คนผู้นั้นคือ “จาบุ”

“ หึ  หึ ”

          สิ้นเสียงหัวเราะ  ร่างล่ำสันของจาบุก็เปล่งออร่าสีม่วงออกมามากกว่าเดิม  จนดูเหมือนมีเปลวไฟประหลาดห่อหุ้มกาย  แถมยังพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่สูงขึ้น  ทำให้คลื่นพลังทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ  ก่อให้เกิดเสียงกัมปนาทกึกก้องไปทั่วบริเวณ

“ ตูม ” 

“ เหวอ ” ฝูงชนนับหมื่นที่ดูชม  พากันเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดกลัว  แถมคนที่อยู่ใกล้เวทีสุด  ยังสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนที่แผ่เข้ามาอีกจนชวนให้สะพรึงว่าตัวเองจะมอดไหม้ไปด้วยหรือไม่

            แต่ในวินาทีดับจิตนั้นเอง  มีบางสิ่งพุ่งฝ่าคลื่นเพลิงลูกโต  มันคือร่างกำยำของจาบุที่ยังห่อหุ้มด้วยออร่าประหลาด  พร้อมมุ่งตรงมายังบันซึ่งยืนจังก้าอยู่บนเวที

“ เฮ้ย! ” ดวงตาของบันแทบถลนออกนอกเบ้า  เพราะไม่คิดว่าจาบุจะทำแบบนี้ได้  ทว่าด้วยระยะทางที่กระชั้น  เขาจึงไม่อาจหลบเลี่ยง  เลยโดยบาทาเข้าไปเต็มๆ

“ ยูนิคอร์นคิก ”

“ อั้ก ” บันลอยไปชนเชือกเวทีที่ทำด้วยโซ่  ก่อนจะใช้สองแขนพิงมัน  เพื่อพยุงไม่ให้ล้ม  พร้อมกระอักโลหิตก้อนใหญ่

           ด้านจาบุเองก็สาหัสอยู่เหมือนกัน  แม้จะมีคอสโมและครอธหุ้มกาย  แต่ไฟของบันก็รุนแรงไม่ใช่น้อย  จึงมีบางส่วนหลุดเข้าไปลวกผิวหนัง  ก่อให้เกิดควันจางๆลอยรอบตัว 

“ แก ” บันกัดฟันกร็อดใหญ่  ดวงตามองรอยร้าวบนครอธส่วนหน้าอก  ก่อนจะหันไปยังจาบุที่ตั้งท่าต่อสู้

        ถึงตอนนี้  ทั่วบริเวณเงียบกริบ  ทุกดวงจิตล้วนโฟกัสที่คู่ประลองซึ่งหยัดยืนอยู่บนเวที  ไม่นานก็มีใครบางคนกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ 

“ เฮือก ”

        เหมือนนั่นจะเป็นสัญญาณให้เกิดการสัปยุทธ์ครั้งต่อไป เพราะทันทีที่สิ้นเสียง  ทั้งสองก็พุ่งเข้าหากัน  พร้อมประหมัดเท้ากันพัลวัน 

“ ปึก  ปั้ก  เปรี้ง  ปัง ”

         แรกเริ่มกระบวนท่าของทั้งสองจัดว่าเท่าทันกัน  แต่เพราะขนาดกายที่เล็กกว่า  เลยทำให้จาบุดูคล่องกว่าหน่อยๆ  และกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ  ในจังหวะถัดมา  ยูนิอร์นเซนต์ก็แทงเข่าเข้าไปที่กลางลำตัว  ซึ่งก็โดนเข้าอย่างจัง 

“ อุ้ก ” บันถึงกับตัวงอ  แต่พอตั้งหลักได้  ก็สวนกลับด้วยการเหวี่ยงท่อนแขนใส่  ทำให้จาบุต้องยกการ์ดขึ้นมากัน   พร้อมลอยถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความแรง

           ทั้งสองยังคงจับจ้อง  พร้อมมองหาหนทางคว้าชัย  แต่ฝ่ายบันดูแย่กว่า  เพราะถูกลูกถีบอันทรงพลังของจาบุอัดใส่จนทำให้บาดเจ็บพอสมควร 

“ ท่าเมื่อครู่ของไอ้จาบุแรงเอาการ  เล่นเอาเกราะส่วนอกร้าวไปเลย  แถมเหมือนซี่โครงน่าจะหักอีก  เสียเปรียบสุดๆ ”

          แต่ถึงได้เปรียบแค่ไหน  จาบุก็ไม่คิดประมาท  จึงตะโกนดัง  พร้อมเผาผลาญคอสโมออกมาสุดแรง  ก่อให้เกิดเปลวเพลิงสีม่วงเข้มห่อหุ้มกายล่ำสันอีกครั้ง 

“ ฮ้า…..” 

“ ฮึ่ม  อย่าคิดนะว่าชั้นจะยอมแค่นี้ ” เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้  บันจึงไม่เหลือทางเลือกอื่นใด  นอกเสียจากเบ่งพลังคอสโมของตัวเองออกมา  เพื่อรับศึก  แน่นอนว่าท่าที่เขาจะใช้ก็คือ……. 

“ บอมเบอร์แอคแท็ค ”

         เกิดไฟลุกท่วมกายอันใหญ่ยักษ์จนดูเหมือนมีกองอัคคีดวงโตสถิตอยู่กลางเวที  และมันรุนแรงจนเซนต์ทุกคนรู้สึกได้ 

“ โห  ถ้าไฟแรงขนาดนั้น  ต่อให้มีคอสโมป้องกัน  ก็น่าจะทนไม่ไหว ” อิจิเป็นคนแรกที่หลุดปาก  เสียงดูสั่นๆ 

“ อืม ” เงกิและนาจิดูจะเห็นด้วย  ส่วนกล้าไม่ต้องพูดถึง  แค่ไม่ฉี่เล็ดออกมาตอนนี้  ก็นับว่าดีมากแล้ว 

“ อึก  น่ากลัวจนพูดไม่ออกแล้วแฮะ ”

           ทว่าหนุ่มผมยาวอย่างชิริวกลับยืนกอดอกนิ่ง  พร้อมทอดสายตาไปยังคู่ประลอง 

“ คราวนี้น่าจะจบจริงๆแล้วใช่มั้ย  ชิริว ” ชุนเตร่เข้ามาถาม  ชิริวจึงหันมามองแวบนึง  ก่อนจะพยักหน้ารับ

          แม้กระบวนท่านี้จะดูน่าสะพรึง  แต่จาบุหาได้หวาดหวั่น  แถมยังพยายามเร่งคอสโมให้สูงขึ้นไปอีก  ดวงตาจ้องมองบันที่ตอนนี้แปรสภาพเป็นกองไฟดวงโต 

“ ฮ่า  ฮ่า  ฮ่า  เป็นยังไง  ตกใจจนพูดไม่ออกเลยล่ะสิ ” บันหัวเราะลั่น  เพราะนี่คือไม้ตายลับที่รุนแรงขั้นสุด  ซึ่งสามารถทำลายบ้านหลังนึงให้วอดวายในชั่วพริบตา  ทว่าก็ยังเขย่าประสาทคู่อริไม่ได้  ด้วยสิ่งที่หลุดจากปากของยูนิคอร์นเซนต์คือคำท้าทายที่ห้าวหาญ 

“ เข้ามาเลย  ไอ้บัน  แล้วชั้นจะทำให้แกพบกับความพ่ายแพ้เอง ”

            บันยอมรับว่าตกใจเล็กน้อย  เพราะแทนที่จาบุจะแสดงอาการหวั่นออกมาบ้าง  แต่ยูนิคอร์นเซนต์กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ  ทว่าสุดท้ายเด็กหนุ่มร่างใหญ่ก็ได้คิด 

“ ไอ้จาบุคงจะปากกล้าขาสั่นอยู่  ไม่ต้องสนใจ  มันแค่บลัฟเท่านั้น ”

         เมื่อเป็นเช่นนี้  บันจึงย่อตัวลงเล็กน้อย  เพื่อเตรียมกระโจนใส่จาบุ  และเมื่อพร้อมถึงขีดสุด  ก็ถีบตัวเข้าหาอริร้ายด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ 

“ โห  ไอ้จาบุเน่าแน่ ” อิจิ  นาจิ  เงกิอุทานพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย  ผิดกับชิริวที่ยังคงกอดอกนิ่ง  ดวงตาจ้องมองไปที่จาบุ  โดยมีชุนยืนอยู่ไม่ห่าง  สีหน้าแลเป็นห่วง

       และในเสี้ยววินาทีที่บันใกล้ถึงจุดปะทะนั้นเอง  ร่างของจาบุก็พลันหายไปจากสายตา  ทำให้เด็กหนุ่มร่างใหญ่ตกตะลึง 

“ เฮ้ย! ”

          แต่เหมือนเด็กหนุ่มร่างใหญ่จะมีสังหรณ์  เพราะรู้สึกขนลุกที่ต้นคอ  จึงรีบเงยหน้าขึ้นไปมอง  ทำให้พบกับจาบุที่บัดนี้  ลอยตัวอยู่กลางอากาศ 

“ กะ  แก ” และนั่นคือคำสุดท้ายที่หลุดจากปากของบัน  ก่อนที่จาบุจะทิ้งตัวลงมาจู่โจม 

“ ยูนิคอร์นแกลลอป ”

            ลูกถีบนับร้อยที่แปรสภาพเป็นแสงไฟสีม่วงพุ่งตรงใส่ร่างอันใหญ่ยักษ์  แต่ละดอกล้วนรุนแรงและรวดเร็ว  

“ เปรี้ยง  ปัง  โป้ง ” ลำแสงสีม่วงวิ่งเข้าปะทะบันไม่หยุดหย่อน  จวบจนดาเมจสุดท้ายจู่โจมสำเร็จ  ยูนิคอร์นเซนต์ก็ลงมานั่งคุกเข่าที่ด้านหลังของเด็กหนุ่มร่างใหญ่ 

“ ฟุบ ” ไฟดวงโตผลุบหายอย่างฉับพลัน  เหลือไว้เพียงบันที่ยืนนิ่งดุจเดิม  ก่อนที่วินาทีต่อมา  รอยร้าวทั่วครอธจะเริ่มปริแตก  พร้อมร่างใหญ่ยักษ์ที่ทิ้งตัวลงนอนคว่ำบนพื้น  ดวงตาเหลือกขาวฟ้องถึงการสิ้นสติโดยสมบูรณ์ 

“ อึก ” 

“ ตึง  ตึ้ง ” เสียงลำโพงรอบเวทีดังกังวาน  พร้อมมีตัวอักษรสีขาวปรากฎขึ้นบนมอนิเตอร์ขนาด 500 นิ้ว  อ่านจับใจความได้ว่า 

“ ผู้ชนะคือ  ยูนิคอร์น  จาบุ ” 

“ เฮ………” 

“ ยอดไปเลย  สู้ได้เยี่ยมมาก ” 

“ ต้องแบบสิ  ไอ้หนู  ชั้นแทงแกไปหลายร้อยเลยนะ ” (การพนันไม่ดีนะครับ)

           สารพันเสียงเชียร์ดังจากผองชน  ทำให้จาบุที่กำลังเหน็ดเหนื่อย  แย้มยิ้มออกมาได้  ดวงตาจ้องมองไปยังห้อง VIP เบื้องบน  อันเป็นที่สถิตของนางในดวงใจ 

“ แฮ่ก  แฮ่ก  ในที่สุด  ผมก็ชนะแล้ว  คุณหนูซาโอริ ”

           ไม่รู้ว่าคุณหนูในห้องแอร์เย็นๆจะเข้าใจเจตนาของเซนต์หนุ่มมั้ย  แต่บนใบหน้าขาวใสของเธอก็บังเกิดรอยยิ้มเล็กน้อย  ดวงตาเปล่งประกายแวววาวด้วยความยินดีที่ไม่รู้ว่าจะเอื้อเฟื้อความรู้สึกนี้ให้แก่ผู้ใด 

“ โห  ผิดคาดเลยว่ะ ” อิจิสบถ 

“ นั่นน่ะสิ  นึกว่าเจ้าบันจะแบเบอร์อยู่แล้วเชียว ” นาจิเสริมขึ้นบ้าง  แต่ในใจแอบยินดีนิดๆ  เพราะหวังจะได้กระทืบจอมเบ่งอย่างจาบุอยู่เหมือนกัน 

“ อืม  แต่ข้อดีก็คือบันทำให้จาบุบอบช้ำไม่น้อย  ซึ่งน่าจะเป็นผลดีต่อเซนต์ที่ได้สู้กับมันคนถัดไป ” เงกิวิเคราะห์บ้าง  ซึ่งก็นับว่าเป็นข้อสันนิษฐานที่ไม่เลวเลยทีเดียว

          จาบุกะโผลกกะเผลกลงจากเวที  และพอจะเดินผ่านผ่านชุน  อันโดรเมด้าเซนต์ก็จับแขนเอาไว้  พร้อมถามด้วยความเป็นห่วง 

“ ไหวมั้ย  จาบุ  ผมคิดว่านายควรไปหาหมอที่ห้องพยาบาลก่อน ”

           จาบุเหลือบมองเด็กหนุ่มผู้แสนดีแวบนึง  ก่อนจะสะบัดหลุดในทันที 

“ ไม่ต้องยุ่ง  เอาตัวเองให้รอดก่อน  อย่าลืมว่าแกต้องเป็นคู่ต่อสู้รายต่อไปที่ให้ชั้นขยี้ ”

            แม้รู้ชัดว่าตัวเองต้องต่อสู้กับจาบุในไฟท์ต่อๆไป  ชุนก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้  เพราะอย่างน้อยก็ถือว่าเซนต์ยูนิคอร์นเป็นเพื่อนร่วมสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า  แต่ไม่ทันได้รั้งต่อ  ชิริวก็จับหัวไหล่  พร้อมส่ายหน้าเป็นเชิงห้าม 

“ อืม  เข้าใจแล้ว  ชิริว  ชั้นจะปล่อยให้จาบุอยู่คนเดียว  เพราะการแสดงความห่วงใยเป็นการทำลายศักดิ์ศรีของเขา ” ชุนเข้าใจสิ่งที่ชิริวสื่อ  จึงยอมหยุด

          และแน่นอน  การต่อสู้คู่ต่อไปย่อมถึงคราวที่กล้าจะขึ้นเวที  และคู่ประลองก็คือเงกิจากดาวหมีใหญ่  เด็กหนุ่มร่างยักษ์จึงหันมาคุยกับอริ   

“ หึ  หึ  ถึงตาเราสู้กันแล้วนะ  เจ้าเซย่า  รับรองว่าข้าต้องเหยียบแกจมดินแน่ ”

          ทว่าคำข่มขู่นั้นกลับเป็นหมัน  ไม่ใช่ว่ากล้าจะกินดีหมีจนเหี้ยมหาญไม่เกรงกลัวสิ่งใด  แต่เป็นเพราะเขาดัน…หายตัวไป  ทำให้ทุกคนตกใจ 

“ เฮ้ย!  เซย่ามันหายไปไหน ”

สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2