เช้าวันถัดมา
ลานประลองเมฆครามแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
หลังผ่านการทดสอบหอค่ายกลมายา
ผู้เข้าสอบเหลือเพียงสองร้อยคน
และวันนี้
คือการประลองจริงครั้งแรก
ผู้ชนะจะผ่านเข้าสู่รอบต่อไป
ส่วนผู้แพ้
จะถูกคัดออกทันที
ไม่มีโอกาสแก้ตัว
ไม่มีรอบแก้มือ
นี่คือกฎของโลกผู้ฝึกตน
...
กลางลานประลอง
แท่นศิลาขนาดยักษ์ถูกยกขึ้นจากพื้น
จำนวนยี่สิบเวที
พร้อมใช้งานพร้อมกัน
ผู้เข้าสอบต่างจับจ้องกระดานรายชื่อ
รอการประกาศคู่ต่อสู้
ทันใดนั้น
เสียงของผู้อาวุโสจ้าวเหวินก็ดังขึ้น
"การประลองรอบแรก"
"เริ่มได้"
วูมมม!
รายชื่อจำนวนมากปรากฏขึ้นบนแผ่นศิลาขนาดยักษ์
หลินเซวียนเงยหน้ามอง
ก่อนพบชื่อของตน
...
หลินเซวียน
พบกับ
เหยียนกวง
...
ลั่วชิงอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย
"เหยียนกวง?"
"คนผู้นั้นอยู่ขั้นหลอมกายเต๋าระดับสูง"
"เจ้าโชคร้ายแล้ว"
หลินเซวียนมองชื่ออีกฝ่ายเงียบ ๆ
ก่อนพยักหน้า
เขารู้ดีว่า
ตั้งแต่เข้าสู่นครเมฆคราม
ไม่มีการต่อสู้อะไรง่ายอีกแล้ว
...
ไม่นานนัก
เขาก็ก้าวขึ้นสู่เวทีหมายเลขเจ็ด
ผู้คนจำนวนไม่น้อยเริ่มหันมามอง
ส่วนหนึ่งเพราะชื่อของเขาถูกพูดถึงหลังเหตุการณ์มู่หรงเย่
อีกส่วนหนึ่ง
เพราะเขายังอยู่เพียงขั้นเปิดประตูมรรคา
แต่กลับมาถึงรอบนี้ได้
...
อีกฝั่งของเวที
ชายร่างสูงใหญ่เดินขึ้นมา
แขนทั้งสองเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
ดวงตาดุดัน
พลังปราณไหลเวียนรอบกายอย่างชัดเจน
ขั้นที่สอง
หลอมกายเต๋า
...
เหยียนกวงมองหลินเซวียน
ก่อนหัวเราะ
"เจ้านี่เอง"
"คนที่มู่หรงเย่สนใจ"
"ข้าอยากรู้จริง ๆ"
"ว่าเจ้ามีดีอะไร"
หลินเซวียนไม่ได้ตอบ
เพียงวางมือบนด้ามดาบ
อย่างสงบนิ่ง
...
ผู้อาวุโสผู้ตัดสินยกมือขึ้น
"เริ่ม!"
ตูม!
แทบจะในทันที
เหยียนกวงพุ่งตัวออกมา
พื้นเวทีแตกร้าวใต้ฝ่าเท้า
หมัดขวาถูกซัดออกมาอย่างรุนแรง
คลื่นลมกดดันกระแทกใส่ใบหน้า
รวดเร็ว
หนักหน่วง
ดุดัน
...
หลินเซวียนถอยฉาก
หมัดนั้นพุ่งผ่านปลายจมูกไปเพียงเส้นผม
ตูม!
พื้นด้านหลังระเบิดออก
เสียงอุทานดังขึ้นจากรอบสนาม
"พลังรุนแรงมาก!"
"สมแล้วที่เป็นผู้ฝึกตนขั้นหลอมกายเต๋า!"
...
เหยียนกวงไม่เปิดโอกาส
เขาไล่โจมตีต่อเนื่องทันที
หมัด
ศอก
เข่า
ทุกการโจมตีเต็มไปด้วยพลัง
หลินเซวียนตกเป็นฝ่ายรับ
ดูเหมือนเสียเปรียบอย่างชัดเจน
...
บนอัฒจันทร์
เซียวอวี่เฟิงยืนกอดอก
มองการต่อสู้อย่างเฉยชา
"จบแล้ว"
"ช่องว่างหนึ่งขั้น"
"ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนธรรมดาข้ามได้"
...
แต่ในวินาทีนั้นเอง
ดวงตาแห่งกรรมของหลินเซวียนพลันเปิดขึ้น
โลกทั้งใบเปลี่ยนไป
...
เส้นปราณจำนวนมาก
ปรากฏขึ้นรอบร่างของเหยียนกวง
การไหลเวียนของพลัง
จังหวะหายใจ
การขยับกล้ามเนื้อ
ทุกอย่างถูกมองเห็นอย่างชัดเจน
...
แล้วหลินเซวียนก็พบ
จุดหนึ่ง
บริเวณไหล่ซ้ายของอีกฝ่าย
มีเส้นปราณติดขัดเล็กน้อย
เหมือนเคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน
...
"เจอแล้ว"
...
เหยียนกวงคำราม
ก่อนพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
หมัดขนาดใหญ่ซัดตรงใส่หน้า
แต่คราวนี้
หลินเซวียนไม่ถอย
...
ฟุ่บ!
เขาเบี่ยงตัวหลบอย่างแม่นยำ
ก่อนก้าวเข้าไปด้านใน
และใช้นิ้วชี้แตะลงบนจุดหนึ่ง
ตรงหัวไหล่ซ้าย
...
เพียะ!
ดูเหมือนไม่รุนแรง
แต่สีหน้าของเหยียนกวงกลับเปลี่ยนทันที
เส้นปราณบริเวณนั้นสั่นสะเทือน
แขนซ้ายพลันชา
พลังปราณสะดุดไปชั่วขณะ
...
"เป็นไปไม่ได้!"
...
หลินเซวียนไม่ปล่อยโอกาส
ดาบในมือถูกชักออก
แสงเย็นวาบผ่านอากาศ
วูม!
ปลายดาบหยุดห่างจากลำคอเหยียนกวงเพียงครึ่งชุ่น
...
ทั่วสนามเงียบงัน
...
จบแล้ว
...
ผู้อาวุโสผู้ตัดสินมองอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนประกาศ
"ผู้ชนะ"
"หลินเซวียน"
...
เสียงฮือฮาดังสนั่น
ผู้คนจำนวนมากลุกขึ้นยืน
สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
ไม่มีใครคิดว่า
ผู้ฝึกตนขั้นเปิดประตูมรรคา
จะสามารถเอาชนะผู้ฝึกตนขั้นหลอมกายเต๋าได้
...
เหยียนกวงยืนอึ้งอยู่กับที่
ก่อนสูดหายใจลึก
แล้วค้อมศีรษะ
"ข้าแพ้"
"แต่ข้ายังไม่เข้าใจ"
"เจ้าทำได้อย่างไร"
...
หลินเซวียนยิ้มบาง
"ข้าเพียงมองเห็น"
"ในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น"
...
บนอัฒจันทร์สูง
มู่หรงเย่กำลังมองเหตุการณ์ทั้งหมด
สายตาเยือกเย็นของเขาหรี่ลงเล็กน้อย
"มองเห็นจุดอ่อนของเส้นปราณได้งั้นหรือ"
"น่าสนใจจริง ๆ"
...
ไม่ไกลกัน
เซียวอวี่เฟิงกำหมัดแน่น
แววตาเริ่มเปลี่ยนไป
จากความดูถูก
กลายเป็นความจริงจัง
เป็นครั้งแรก
ที่เขาเริ่มยอมรับว่า
หลินเซวียน
อาจเป็นคู่ต่อสู้ที่ต้องจับตามอง
...
ขณะเดียวกัน
ในมุมมืดของลานประลอง
ชายชุดคลุมสีเทาปริศนากำลังมองเวทีเงียบ ๆ
รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ก่อนกล่าวเบา ๆ
"ดวงตาแห่งกรรม..."
"ตื่นขึ้นเร็วเกินกว่าที่คาด"
...
เหนือศีรษะของเขา
เส้นกรรมสีดำหลายสาย
กำลังทอดยาวไปยัง
หอคัมภีร์เมฆคราม
ราวกับบางสิ่งกำลังค่อย ๆ เคลื่อนไหวอยู่ในเงามืด
"ชัยชนะครั้งแรก"
"ทำให้ชื่อของหลินเซวียนเริ่มเป็นที่รู้จัก"
"แต่ในเวลาเดียวกัน"
"ก็ทำให้เขาเริ่มถูกจับตามองมากขึ้นเช่นกัน"
377K
![[New Life] อิสระของชีวิต](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1574670037_23909837.webp)