โลกเสื่อมสลายด้วยภาวะโลกร้อน มนุษย์พยายามกอบกู้สิ่งที่เหลืออยู่ อาหารได้กลายเป็สินค้าฟุ่มเฟือย
ฉันที่หนีออกจากบ้านอันแสนสบายมาเป็พนักงานออฟฟิศจึงต้องทิ้งงานอดิเรกและมุ่งหน้าประหยัดเงินเพื่อเอาชีวิตรอด สิ่งเดียวที่คอยปลอบโยนฉัน คุณหนูผู้คิดถึงชีวิตบนกองเงินกองทองได้ก็คือ 'โรลเพลย์'
ในยุคที่ Pop Culture ศตวรรษที่ 21 เป็ที่นิยมถึงขีดสุด พวกของเก่าๆที่ชวนให้คิดถึงอดีตอันแสนหวานกลับมาโลดแล่นในโลกปัจจุบันอีกครั้ง รวมถึงวรรณกรรมะหลายเื่ถูกนำมาทำเป็เกม หนัง ทีวีซีรี่ส์ หรือแม้แต่โรลเพลย์ให้เราได้เข้าไปสวมบทบาทตัวละครที่ชอบ ปลุกความเป็ติ่งฟินกระจายยิ่งกว่านั่งไถตัวหนังสือบนหน้าจอโล่งๆแต่การที่จะไปถึงความฟินนั้นได้เราจะต้องมีอุปกรณ์อย่างหนึ่ง...
ฉันกำลังพูดถึงอุปกรณ์ที่เป็พื้นฐานการดำรงชีวิตของคนในยุคนี้นั่นแหละ เพราะอันเก่าพังไปก็เลยต้องมาหาซื้อใหม่ ที่สำคัญในการเลือกซื้ออุปกรณ์สำหรับนำไปเล่นโรลเพลย์ก็คือต้องเชื่อมต่อเส้นประสาทให้รู้สึกสมจริงเวลาไปฟินในโลกเสมือน
'แม็กกี้' พนักงานออฟฟิศวัย 30 ยังแจ๋วยืนอยู่หน้าแผงขาย 'เนิร์ฟริงส์' ปลอกคอหลากหลายแบบ มีทั้งแบบห่วง แบบบางเป็สร้อยประดับ แบบเฝือกดามคอ หรือแบบแฟชั่นมีไฟกะพริบสำหรับไปเที่ยวผับ
สิ่งที่ดูเหมือนปลอกคอนี้ใช้เชื่อมต่อเข้ากับอวัยวะดัดแปลงที่เรียกว่า 'ซิงโครไอดี' ซึ่งแน่นอนว่ามนุษย์ในยุคนี้ได้รับการฝังเ้าซิงโครไอดีไว้ที่หลังคอกันทุกคนจนเป็เื่ปกติเมื่ออายุถึงเกณฑ์ที่รัฐบาลกำหนด
พรุ่งนี้ก็จะเริ่มเทศกาลวันหยุดปีใหม่แล้วด้วย คนส่วนใหญ่คงใช้เวลาอยู่ในโลกเสมือน อุปกรณ์เนิร์ฟริงส์รุ่นใหม่ล่าสุดเลยขายออกไปหมดเกลี้ยง โดยเฉพาะของยี่ห้อ WLD
"ถ้าจะให้เลือกเนิร์ฟริงส์สำหรับโรลเพลย์ก็ต้อง WLD นี่แหละนะ ดีที่กดจองก่อนไม่งั้นไม่เหลือแน่" ฉันบ่นพึมพำก่อนจะสแกนมือและรับของที่จองเอาไว้ ข้างๆ มีเพื่อนชาวต่างชาติที่เดินมาชอปปิงเป็เพื่อน แขนของนางเต็มไปด้วยถุงจากร้านเสื้อผ้าสไตล์สาวออฟฟิศ
"แน่ใจนะว่าปีใหม่นี้จะอยู่คนเดียว ไปนัดบอดกันดีกว่าน่า" เพื่อนสาวพลางกดโทรศัพท์ไปด้วย
"ไม่ดีกว่า เดี๋ยวแวะซื้อกินที่แอนดรอยด์เซ็กส์คลับเอาก็ได้"
"อีกแล้วเหรอยะ รวยจริงเลยนะแม่คุณ ไม่คิดจะหากินฟรีเลยรึไง นัดบอดกินผู้ชายฟรีนะเผื่อไม่รู้" เธอทำเสียงประชดประชัน
ฉันกลอกตามองบนทำเป็ไม่ได้ยิน ขากลับอะพาร์ตเมนต์แวะซื้อเบียร์กับข้าวกล่องอย่างหรูมากินสักมื้อฉลองสิ้นปี หลังจากที่อดทนกินสารอาหารอัดแท่งมานาน ทั้งที่หากอยู่บ้านใน่นี้จะได้กินอาหารจริงๆ ไม่อั้นเลยแท้ๆ แต่เพราะเข้ากันกับพ่อไม่ได้ ฉันถึงออกจากบ้านมาใช้ชีวิตของตัวเองในห้องเล็กๆ ที่ไม่ได้ลำบากแต่ก็ไม่ได้สบายมากนัก
พอกลับมาถึงห้องฉันก็รีบอาบน้ำเปิดเบียร์ซัดข้าวไก่ทอดราคาแพงโดยทันที หลังจากที่ซึมซาบกับอาหารมื้อหรูเสร็จสิ้นแล้วก็มานั่งอืดแกะๆ เขี่ยๆ กล่องเนิร์ฟริงส์ที่ซื้อมาใหม่อย่างี้เี
ในกล่องนั้นเป็ปลอกคอบางสีขาวน้ำหนักเบาจนแทบจะเหมือนสร้อยโชคเกอร์เส้นหนึ่ง ข้างๆ มีตัวอักษรเขียนว่า WLD ดูเรียบหรู ฉันหยิบมันขึ้นมาใส่ที่คอ ก่อนจะคลานขึ้นไปบนเตียงพร้อมกับหยิบผ้าห่มคลุมตัว
[ยูสเซอร์ Maggie ยืนยันตัวตน]
[การเชื่อมต่อเป็ปรกติ]
ทันทีที่ข้อความแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นฉันก็ดิฟตัวเองไปที่ห้องส่วนตัวพร้อมกับเปิดระบบโรลเพลย์ขึ้นมาเลือกหาหนัง การ์ตูน หรือไม่ก็นิยายสักเล่มสำหรับการพักผ่อนคืนนี้ ต้องบอกเลยว่าั้แ่หนีออกจากบ้านมาไม่มีเื่ไหนที่ทำให้ฉันเสียใจได้มากไปกว่าการต้องทิ้งงานอดิเรกอีกแล้ว นั่นทำให้โรลเพลย์เป็สิ่งเดียวที่ทำให้ตัวฉันได้มโนถึงชีวิตอันแสนสุข ได้ปลูกต้นไม้ นั่งทำเบเกอรี่ซึ่งเป็กิจกรรมราคาแพงสำหรับคนมีตังค์ เนื่องจากอาหารได้กลายเป็สินค้าฟุ่มเฟือย แป้งและวัตถุดิบจึงมีมูลค่าเกินกว่าเงินเดือนพนักงานบริษัทจะแบกรับไหวในขณะที่ต้องพยุงค่าเช่าบ้าน ค่าไฟ รวมถึงค่าประกันสังคมไปด้วย เพียงแค่นี้ก็แทบจะไม่เหลือเงินเก็บแล้ว
ฉันมองเพลย์ลิสต์โปรดที่เต็มไปด้วยวรรณกรรมคลาสสิกอย่างแฮร์รี่พ็อตเตอร์หรือลอร์ดออฟเดอะริงส์ ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรใหม่ๆ แบบที่วัยรุ่นสมัยนี้นิยมกัน
ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมก็เถอะ... แต่กระแสสุ่มบทในตอนนี้กำลังมาแรงมาก อาจเพราะมันได้ฟีลเป็ตัวเอกที่หลุดเข้าไปในนิยายแบบไม่ตั้งใจ จากนั้นก็ปั้นตัวละครที่สุ่มบทได้ให้เด่นแทนตัวหลักของเนื้อเื่จริง โชว์ฝีมืออวดกันว่าตัวเองไม่ต้องพึ่งบทพระเอกก็เป็ตัวเด่นได้อะไรประมาณนี้
"จะว่าไปมีนิยายเื่ใหม่ๆ เข้ามาในระบบโรลเพลย์ด้วยนี่นา" ฉันเปิดไปดูอย่างนึกสนุก
นิยายพวกนี้เปิดให้โรลฟรีก็จริง แต่ถ้าจะเลือกบทบาทเองจะต้องเสียเงินซื้อ ตอบโจทย์ฉันที่อยากจะเล่นแบบสุ่มบทพอดี เมื่อเห็นปกนิยายที่เคยอ่านก็เลยรีบกดเลือกทันที
เื่นี้เป็นิยายที่ดัดแปลงมาจากเื่ราวคลาสสิกอย่างแม่เลี้ยงใจร้ายกับลูกเลี้ยงแสนอาภัพอย่างซินเดอเรล่า แต่ตัวเอกจะเป็เด็กผู้ชายที่ชื่อว่า 'ซินเดอริออน' แทน ส่วนบทของพี่สาวใจร้ายถูกแทนที่ด้วยพี่ชายลูกติดแม่เลี้ยงหนึ่งผู้เปี่ยมด้วยความอิจฉาริษยาและพ่อเลี้ยงคนใหม่ที่ยังหนุ่มแน่น ผู้ชอบแกล้งซินเดอริออนอยู่เป็นิจ
ส่วนซินเดอริออนที่หัวช้าและไม่ทันคนนั้นมีรูปโฉมงดงามน่ารักน่าเอ็นดู เหล่าคนใช้กับพ่อบ้านต่างก็รู้สึกสงสารจึงช่วยสั่งสอนจนเป็ผู้เป็คนขึ้นมา ในตอนนั้นเองที่พี่ชายของเขาเริ่มคิดริษยาหลังได้เห็นแววความเก่งกาจของเด็กหนุ่ม จึงได้ร่วมกันกับพ่อเลี้ยงกลั่นแกล้งเขา ส่วนแม่เลี้ยงใจร้ายก็อยากกำจัดเขาเช่นกัน นางเลยไล่ซินเดอริออนไปเป็อัศวิน ติดสินบนคนรู้จักให้ซินเดอริออนไปประจำการในที่อันตรายและทำภารกิจฆ่าตัวตาย แต่กลายเป็ว่าซินเดอริออนดันได้รับความช่วยเหลือจากคนตระกูลขุนนางใหญ่โต ว่ากันตามเื่เดิมก็คือนางฟ้าแม่ทูนหัวนั่นแหละ เขาเลยโผล่มาในงานเต้นรำของเ้าหญิงในฐานะวีรบุรุษ
เื่ราว่หลังๆ เป็ไปอย่างที่ทุกคนคิดกัน เพียงแต่จุดจบของตัวร้ายไม่ใช่การถูกขับไล่ แต่โดนตัดหัวเพราะเื่ชั่วร้ายมากมายที่พวกเขาทำเอาไว้ โดยเฉพาะแม่เลี้ยงกับพ่อเลี้ยงที่มีส่วนรู้เห็นในการล่อลวงผู้คนมาฆาตกรรมโหดและรีดเืมาผลิตไวน์ซาดิสม์ชนิดหนึ่ง
คลาสสิก!
แทบจะรอไปเกิดใหม่เป็ขุนนางผู้ร่ำรวยไม่ไหวซะแล้วสิ ฉันถูมือเข้าหากันก่อนจะกดปุ่มดิฟเข้าไปในเนื้อเื่ ร่างอวตารในโลกเสมือนค่อยๆ แตกสลายและถูกห่อหุ้มด้วยแสงสว่างสีฟ้า รอบตัวของฉันมืดไปชั่วขณะพร้อมกับความรู้สึกเบาหวิว
[ระบบ AI อัจฉริยะกำลังสุ่มบทบาทและ่เวลาในเนื้อเื่การโรลเพลย์ของคุณ กรุณารอสักครู่]
หลังจากสิ้นสุดข้อความประกาศจากระบบ ฉันก็เริ่มรู้สึกได้ถึงนิ้วมือและนิ้วเท้า ก่อนจะแพร่กระจายไปเรื่อยๆ ทั้งกล้ามเนื้อ ลมหายใจ รวมถึงประสาทรับกลิ่นค่อยๆ ถูกปลุกขึ้นมาขณะที่สตินึกคิดกำลังเชื่อมต่อเข้ากับตัวละคร
มาแล้วๆ ความรู้สึกนี้แหละ!
ฉันเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นมา แผ่นหลังรู้สึกถึงเตียงผ้าไหมนุ่มๆ ข้างกายมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งหน้าตาหล่อเหลากำลังเป็กังวล เขาทั้งดูแตกตื่นและเป็ห่วง ในมือยังถือผ้าชุบน้ำเย็นคอยประคบตามแขนและหน้าผากของฉันจนเปียกแฉะ พ่อหนุ่มน้อยคนนั้นจับมือฉันเอาไว้แน่น แม้จะไม่รู้ว่าเขากำลังพูดอะไรเพราะประสาทการได้ยินยังเชื่อมต่อไม่เสร็จก็เถอะ แต่ยังไงซะนี่มันก็เป็โลกแห่งความฝัน...
ฉันเอื้อมมือไปแตะใบหน้าหล่อเหลานั่นที่ยื่นเข้ามาใกล้ก่อนจะจุมพิตแก้มของเด็กหนุ่มเบาๆ
กลิ่นโชตะตัวนุ่มหอมที่ป้าแก่คนนี้ไม่ได้ััมานาน อ่าห์... สดชื่นเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์
ขอจุ๊บอีกทีซิ!
"ทะ ท่านแม่! ทะ ทำไมถึงทำแบบนี้ครับ"
เด็กชายรีบดันฉันที่กำลังทำปากจู๋ออกห่าง ใบหน้าของเขาแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู
ฉันหูผึ่ง เมื่อกี้เด็กคนนี้เพิ่งเรียกฉันว่าแม่? แม่อะไรกัน? อกฉันออกจะเต่งตึงตั้งเต้า ผิวเป็สาวสะพรั่งขนาดนี้! ฉันดีดตัวเด้งออกจากเตียงไปส่องกระจกบานใหญ่ที่อยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้งโดยทันที ในนั้นปรากฏให้เห็นร่างของหญิงสาวสวยผมสีดำสนิท ดวงตาสีม่วงเหมือนพลอยอเมทิสต์ ผิวเนียนละเอียดเปล่งประกาย ใบหน้าดั่งสาววัยแรกแย้มและทรวดทรงอ้อนแอ้น
ฉันเอามือฟาดก้นเด้งดึ๋งตึงเปรี๊ยะของตัวเองหน้ากระจก ดูยังไงก็ไม่มีทางเป็แม่ที่มีลูกอายุ 13 - 14 แบบนั้นไปได้
"อย่าเพิ่งขยับตัวแบบนั้นสิครับ อาการเพิ่งจะดีขึ้นเอง ละ... แล้วอีกอย่าง เมื่อกี้ท่านแม่หยุดหายใจไปด้วย..." เด็กหนุ่มคนนั้นพูดอย่างเป็ห่วงก่อนจะเดินเข้ามาพยุงตัวฉันกลับไปนั่งที่เตียงตามเดิม เขาดูประหม่าเมื่อโดนฉันจ้องหน้าอย่างไม่วางตา
ทั้งผมสีดำและดวงตาสีม่วงที่เหมือนกันเป๊ะหรือว่า...
"รีรอยด์!"
ฉันดีดนิ้วพร้อมกับชี้ไปที่หน้าเขาอย่างดีใจ
"ครับ ผมรีรอยด์เองครับท่านแม่"
เด็กหนุ่มตอบกลับอย่างรู้สึกประหลาด เขาไม่เคยเห็นแม่ยิ้มและมีแววตาที่ร่าเริงขนาดนี้มาก่อน แถมท่าทางแสดงความรักเมื่อครู่นี้อีก ั้แ่เกิดมาแม่แทบจะไม่เคยััเขาเลยด้วยซ้ำ...
"หมายความว่าฉันคือควีนเนตต้าเหรอ?"
รีรอยด์พยักหน้าช้าๆ ด้วยสีหน้าพิกล
ฉันที่รู้แบบนั้นก็นิ่งไป... นี่ระบบมันสุ่มบทให้ฉันเป็ควีนเนตต้า แม่เลี้ยงใจร้ายหรือเนี่ย! แล้วโชตะวัยขบเผาะที่ฉันเพิ่งลวนลามไปก็คือพี่ชายใจร้ายของซินเดอริออน และยังเป็ลูกชายแท้ๆ ที่ฉันเบ่งออกมาเองกับมือ!!
ฉันลองมองไปที่โชตะผมสีดำ เ้าของดวงตาสีอัญมณีสุกใสอีกทีอย่างเสียดาย เพราะความจริงตามนิยาย 'รีรอยด์' เป็ตัวร้ายที่ต่างจากคนอื่นในเื่ เขาไม่ได้ร้ายมาั้แ่แรก แต่เพราะสังคมรอบตัวคอยกดดัน และหัวใจว่างเปล่าที่โหยหาความรักทำให้เขาแปรเปลี่ยนเป็เด็กขี้อิจฉา ชอบคุยโตทำตัวเป็อันธพาลเรียกร้องความสนใจ
ที่เป็แบบนี้ ส่วนหนึ่งก็มาจาก 'ควีนเนตต้า' แม่ผู้ชั่วร้ายที่ไม่สนใจอะไรเลยนอกจากเงินทอง จ้องจะจับสามีรวยๆ เพื่อชีวิตสุขสบายเพียงอย่างเดียว ขณะที่รีรอยด์ทำทุกอย่างทั้งท่องหนังสือจนป่วย ฝึกดาบจนกระดูกร้าว แต่แม่ก็ไม่เคยหันมามองตัวเขาเลย ทั้งๆ ที่ทั้งหมดที่รีรอยด์้าก็แค่ความรักจากผู้เป็มารดาเท่านั้น...
เด็กน้อยที่น่าสงสาร...
ฉันอ้าแขนออกก่อนจะเรียกเขาเข้ามาโอบกอดเอาไว้ด้วยความเสียใจสุดซึ้ง คือฉันอยากเป็ตัวละครที่ได้คู่กับรีรอยด์ง่ะ T^T
เขาเป็ตัวร้ายที่ฉันชอบมากที่สุดในเื่เลยนะ ส่วนแม่เลี้ยงกับพ่อเลี้ยงนี่เกลียดๆๆ อ่านแล้วอยากจะเอาเปลือกทุเรียนไล่ตบหน้าให้สมกับความชั่วช้าซาดิสม์ของพวกมัน แต่ฉันดันมาโรลเพลย์เป็ควีนเนตต้า แม่เลี้ยงใจร้ายที่มีดวงกินผัวเนี่ยสิ!
"แม่รักลูกนะ"
รอแม่เล่นเวย์นี้จบก่อนจะหาตังค์มาเปย์นิยายหนูนะลูก T^T
"ท่านแม่ครับ..."
เสียงแ่เบาตอบกลับมา เรียวแขนที่ผอมบางตอบรับอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้นเอาไว้ ดวงตายังสับสนเหมือนกับคนที่แยกความฝันกับความจริงไม่ออก
ฮือออออ ช้านร้ากกกเด็กคนเน้~
สาบานเลยว่าจะเก็บเื่นี้เข้าเพลย์ลิสต์ทองคำ รอโบนัสปีใหม่แม่ออกก่อนนะจ๊ะลูกจ๋า
4K
