วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต
ตอนที่ 18: หุบเขาไร้เสียงและหมอพิฆาตลำดับที่เก้า
หลังจากการปะทะครั้งใหญ่บนยอดเขาหิมะัเร้นกาย นนท์ปฏิเสธคำเชิญของเหล่าตระกูลใหญ่และสำนักต่างๆ ที่้ายกย่องเขาขึ้นเป็ผู้นำยุทธภพ หมอหนุ่มตัดสินใจออกเดินทางเพียงลำพัง มุ่งหน้าสู่เส้นทางสายเก่าแก่ที่ทอดผ่าน "หุบเขาไร้เสียง" เส้นทางปราการธรรมชาติแห่งเดียวที่เชื่อมต่อระหว่างโลกภายนอกกับ "นครปราณเร้นกาย" อาณาจักรลับของสภาหมอศากยะ
หมอกหนาสีเทาโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขา อากาศรอบด้านเงียบสงัดไร้แม้แต่เสียงลมพัดหรือเสียงนก cry นนท์ก้าวเท้าเดินไปตามทางหินขรุขระอย่างสงบนิ่ง ชุดโค้ตสีดำพริ้วไหวเบาๆ ตามจังหวะการก้าวเดิน
สัญชาตญาณวิชาผกผันในจุดตันเถียนส่งสัญญาณเตือน นนท์หยุดชะงักเท้าลง ั์ตาสีทองส่องประกายผ่านม่านหมอกหนา สแกนมองเห็นเส้นใยปราณสีดำเข็มขนาดเล็กนับพันเส้น ขึงโยงใยกระจัดกระจายอยู่กลางอากาศรอบรัศมีร้อยเมตรดุจใยแมงมุมอสูร!
นนท์คิดในใจขณะเพ่งมองเส้นใยปราณ: *เส้นใยปราณพิษไร้เสียง... หากััถูกเพียงนิดเดียว พิษสลายประสาทจะแล่นเข้าสู่สมอง ทำลายการรับรู้ทั้งห้าในเสี้ยววินาที สมเป็วิชาของยอดฝีมือสายฆาตกรรม*
นนท์: "ซ่อนตัวอยู่ในหมอกพิษแบบนี้ ไม่เสียเวลาไปหน่อยหรือครับ... ยอดหมอพิฆาตลำดับที่เก้า?"
เสียงหัวเราะแหลมเล็กและเยือกเย็นดังสะท้อนมาจากทั่วทุกทิศทาง ร่างกายนกกระสาสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมสีม่วงเข้ม ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นบนยอดหินสูงข้างทาง ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากครึ่งซีกสลักเลข "๙" สีแดงสด มือทั้งสองข้างสวมถุงมือเหล็กที่เชื่อมต่อกับเส้นใยพิษนับพัน!
หมอพิฆาตลำดับที่ 9: "ฮ่าๆๆ! สมแล้วที่เป็ทายาทของตระกูลเวชการ... นนท์! แกดูออกถึงวิชาใยพิษไร้เสียงของฉันได้ในปราดเดียว แต่รู้หรือไม่ว่า การที่แกก้าวเข้ามาในหุบเขานี้ เท่ากับแกตกอยู่ใน 'กรงขังไร้เสียง' ของฉันเรียบร้อยแล้ว!"
หมอพิฆาตลำดับที่ 9 กระตุกนิ้วมือทั้งสิบอย่างรวดเร็ว!
ฟึ่บ—! ฟึ่บ—! ฟึ่บ—!
เส้นใยพิษไร้เสียงนับพันเส้นที่ซ่อนอยู่ในหมอก พุ่งเข้าหาร่างของนนท์จากทุกทิศทางดุจกรงเล็บอสูรหมายจะตัดสับร่างของเขาเป็ชิ้นๆ!
นนท์ไม่ได้หลบเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งประสานมือไว้ด้านหลัง ั์ตาสีทองสว่างวาบ เกร็งปราณัฟ้าขั้นที่ 6 โคจรผ่านอักขระข้อมือทันที!
"วิถีผกผัน... เกราะัฟ้าผกผัน!"
ตึงงง—!
ออร่าปราณัฟ้าสีทองสว่างไสวปะทุขึ้นรอบตัวนนท์ ก่อตัวเป็กำแพงแสงัฟ้าอันแข็งแกร่ง! เส้นใยพิษนับพันเส้นเมื่อพุ่งเข้าปะทะกับเกราะแสง กลับไม่สามารถเฉือนผ่านิัของนนท์ได้เลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำ ชี่พิษสลายประสาทที่แฝงมากับเส้นใย ยังถูกเกราะแสงสีทองดูดซับและกลืนกินอย่างบ้าคลั่ง!
วูบ—! วูบ—!
ชี่พิษสีดำถูกลากผ่านเส้นใย ไหลทะลักเข้าสู่ข้อมือของนนท์! นนท์บดขยี้สกัดพิษเ่าั้เปลี่ยนเป็พลังชีวิตในเสี้ยววินาที!
ข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นในความคิด:
‘ดูดซับพิษสลายประสาทไร้เสียงสำเร็จ: เพิ่มอายุขัยขึ้น 3 เดือน’
หมอพิฆาตลำดับที่ 9 (เบิกตากว้าง หน้ากากครึ่งซีกสั่นสะท้านด้วยความใสุดขีด): "อะไรนะ?! ใยพิษของฉัน... นอกจากจะตัดไม่เข้าแล้ว แกยังดูดซับพิษสลายประสาทไปเป็พลังของตัวเองเนี่ยนะ?!"
นนท์ (ยิ้มมุมปาก ั์ตาสีทองจ้องมองคู่ต่อสู้ด้วยสายตาเบื้องสูง): "วิชาใยพิษของคุณเบาบางเกินไปครับ... สำหรับสภาหมอศากยะแล้ว พวกมันส่งคนระดับนี้มาหยุดฉันงั้นหรือ?"
หมอพิฆาตลำดับที่ 9 (โทสะปะทุขึ้นจนหน้ามืดครึ้ม): "แกอย่าได้ใจไปหน่อยเลยเ้าเด็กเมื่อวานซืน! รับมือวิชาแท้จริงของฉันหน่อยเป็ไร!"
หมอพิฆาตลำดับที่ 9 แทงเข็มพิษสีดำขนาดใหญ่ลงที่จุดชีพจรคอของตัวเอง! ร่างกายของเขาสั่นกระตุกอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อขยายใหญ่ขึ้น เส้นเืปูดพองด้วยสีเขียวคล้ำ ออร่าพิษมืดคลุ้มคลั่งแผ่ออกมาะเืไปทั้งหุบเขา!
"วิชาห้ามสภาหมอศากยะ: อสูรพิษเบอร์เซิร์ก!"
หมอพิฆาตลำดับที่ 9 พุ่งทะยานลงมาจากยอดหินด้วยความเร็วสูงดุจดาวตก หมัดเหล็กแฝงพลังพิษบดขยี้ปะทุเข้าใส่หน้าอกของนนท์เต็มแรง!
ตูมมม—!
แรงะเิพัดเอาหมอกหนาและเศษหินในหุบเขาฟุ้งกระจาย ทว่า ร่างของนนท์ยังคงยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง ฝ่ามือซ้ายของนนท์ยกขึ้นมารับหมัดเต็มแรงของหมอพิฆาตลำดับที่ 9 ไว้ได้อย่างง่ายดายดุจจับกิ่งไม้!
กริ๊ก!
นนท์กำหมัดเหล็กของอีกฝ่ายไว้แน่น ปราณัฟ้าสีทองทะลวงเข้าสู่ร่างของหมอพิฆาตลำดับที่ 9 อย่างโเี้!
นนท์: "ยืมพลังพิษทำลายตัวเองเพื่อเพิ่มพลังชั่วคราว... วิชาของสภาหมอศากยะช่างตื้นเขินและไร้ความเมตตาต่อคนไข้จริงๆ"
วูบ—!
นนท์กระตุ้นวิชาผกผันขั้นสูง สกัดเอาพิษเบอร์เซิร์กและเือสูรมืดทั้งหมดออกจากร่างของหมอพิฆาตลำดับที่ 9 ผ่านฝ่ามือ!
"อ๊ากกกกกก—!"
หมอพิฆาตลำดับที่ 9 ส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเ็ปสุดแสน ร่างกายที่เคยบวมโตค่อยๆ หดเหี่ยวลงอย่างรวดเร็ว จุดชีพจรทั่วร่างถูกปราณัฟ้าสลายจนหมดสิ้น!
ข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นในความคิดของนนท์:
‘ดูดซับพิษเบอร์เซิร์กสภาหมอศากยะสำเร็จ: เพิ่มอายุขัยขึ้น 2 ปี’
‘อายุขัยรวมปัจจุบัน: 93 ปี 3 เดือน’
ร่างของหมอพิฆาตลำดับที่ 9 ร่วงลงไปกองกับพื้นหิน หมดสติและกลายเป็คนพิการไร้พลังปราณโดยสิ้นเชิง
นนท์ก้าวข้ามร่างของศัตรู เดินมุ่งหน้าต่อไปตามเส้นทางหุบเขา สายตามองตรงไปข้างหน้าซึ่งหมอกหนาค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นยอดกำแพงหินั์ทรงโบราณของ "นครปราณเร้นกาย" ที่ตั้งผงาดอยู่เบื้องหน้า
นนท์คิดในใจด้วยจิติญญาแห่งการต่อสู้ที่ปะทุขึ้นอย่างไม่มีวันดับสูญ: *หมอพิฆาตลำดับที่เก้าล้มลงแล้ว... สภาหมอศากยะ อีกแปดคนที่เหลือ ก็เข้ามาพร้อมกันเลยเสียดีกว่า!*
*ฉันจะใช้เืและพิษของพวกแกทุกคน... สลักบทเรียนราคาแพงให้แก่ความแค้นของตระกูลเวชการ!*
125
![[มีอีบุ๊กในMEB] เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงเดี่ยวผู้ยากไร้ ในชนบทต้าซ่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1715515048_49949621.webp)
