ความตึงเครียดลับๆ ระหว่างเรา

“อร่อยไหม” เขาถาม ทั้งที่รู้อยู่แล้ว “อร่อยเกินไป” ผมยิ้ม “พูดจริง ผมอาจไม่สั่งอาหารอีกเลย” เขามองผมนานกว่าปกติ จากนั้นจักพูดอย่างครุ่นคิด “คุณดูเครียดนะ”

“ผมอยากระบายทุกอย่างออกมา แต่ทำไม่ได้” ผมยอมรับ “เวลาวาดรูปมันง่ายกว่า ผมเทความรู้สึกลงบนกระดาษ แบบนั้นผมปล่อยความเครียดได้” จักถอนหายใจ “เป็นความผิดผมเอง ผมไม่น่าพรากสิ่งนั้นจากคุณ ขอโทษ ผมจะไม่ทำอีก คุณสำคัญกับผมมาก”

เขาพูดต่อ “กินเสร็จแล้ว ผมจะปลดล็อกห้องศิลปะให้คุณ” “ขอบคุณ” ผมตอบพร้อมรอยยิ้มบาง “แต่อย่าลืม คุณยังต้องทำเอกสารของ LF Lab ให้เสร็จวันนี้” “ผมทำแน่” ผมรับปาก

หลังกินข้าว จักลุกขึ้นจับมือผม เราเดินไปห้องทำงานเขา เขาเปิดลิ้นชัก หยิบกุญแจ แล้วพาไปที่ประตูที่ล็อกอยู่ เขาไขมัน เปิดออก ผมรู้สึกเหมือนได้มีชีวิตอีกครั้ง กลับสู่โลกของผม โลกที่ผมเป็นตัวเองจริง ๆ

ผมกอดเขา “พรุ่งนี้ผมจะออกแบบรอยสักของคุณในแบบที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน” ผมกระซิบยิ้ม ๆ ต่อมา หลังเก็บกวาด เรากลับไป Love Food ที่โต๊ะพิม กองเอกสาร อีเมล และพิมพร้อมลิสต์งานใหม่รอผมอยู่

จักแค่มองผมเหมือนบอกว่า คุณทำได้ แล้วหายเข้าออฟฟิศไป บ่าย 3:45 ผมแทบจมงาน หัวตุบ ๆ จากความกดดัน แต่พอดูเวลา ผมรู้ว่าผลไม้ของจักจะถึงเวลาอีก 15 นาที

ผมรีบไปครัว หยิบมะม่วง แตงโม เมลอน หั่นแต่ละชิ้นอย่างตั้งใจเหมือนสร้างงานศิลปะ ผมยังแกะสลักแตงโมเป็นรูปหัวใจ แล้วเผลอยิ้ม ถือถาดไปเคาะประตูเขา “เข้ามา” เสียงเย็นตามปกติดังมา

“เวลาของว่างครับบอส” ผมพูดหยอก พอเขาเห็นถาดสีสันสดใส สีหน้าก็อ่อนลง ผมนั่งที่ขอบโต๊ะเขา หยิบมะม่วงรูปหัวใจขึ้นมา “อ้า” ผมพูดเบา ๆ เขาเลิกคิ้วนิดหนึ่ง แต่ยอมอ้าปาก

ผมป้อนเข้าปากเขา “นี่คือ…?” เขาถามยิ้ม ๆ “สำหรับคุณเท่านั้น สำหรับที่ทำให้ผมยิ้ม” ผมตอบ พลางป้อนอีกชิ้นช้า ๆ ตั้งใจ พอกินไปสองสามคำ เขามองผมด้วยประกายในตา หยิบเมลอนชิ้นหนึ่งโน้มเข้ามา

เขาป้อนผมอย่างอ่อนโยน ผมอ้าปากรับ สายตาเราล็อกกัน ไม่มีใครละสายตา เวลาเราป้อนกัน อากาศเหมือนอุ่นขึ้น และอยู่กับเขา…ผมมีความสุข

ผมไม่อยากคิดเลยว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงเขาจะไปดินเนอร์กับวิกราน ผมลุกขึ้น ถือถาดไว้ ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้จบ ตรงประตู ผมหันกลับไปมอง ผมยิ้ม แล้วเป่าจูบให้เขาเงียบ ๆ เขารับมันไว้ด้วยสายตา แล้วผมก็เดินออกมาก่อนจะเปลี่ยนใจ