ประชา : 2090 (จบแล้ว)

        ผมกลับขึ้นถึงห้อง นั่งบนขอบเตียงอย่างโดดเดี่ยวอยู่พักหนึ่งสายตาเหม่อลอยเพ่งไปยังจุดห่างไกล ไม่สนใจเส้นผมที่เปียกชื้นบนหนังศีรษะแค่เป็นหวัดเทียบไม่ได้กับเจ็บช้ำหัวใจเลยสักนิด หญิงสาวที่ผมรักเพิ่งทอดทิ้งไปหมาดๆ

        ทำไมมึงโง่อย่างนี้ประชามึงมีโอกาสบอกเธอตั้งหลายครั้ง ก็เอาแต่ผัดวันประกันพรุ่ง หาข้ออ้างโน่นนี่แล้วเป็นไงล่ะ!ไม่ต้องโทษใครหรอก มึงทำตัวเองทั้งนั้น...ไอ้ขี้ขลาด

        เสียงในหัวบอกผมซ้ำ ๆ แต่ท่ามกลางความรู้สึกผิดและจิตใจอันบอบช้ำดันมีความโล่งอกบางอย่างแทรกออกมาปะปนเสียอย่างนั้น ต่อไปนี้คงไม่ต้องเครียดเพราะแบกความลับบ้าๆ นี่อีกต่อไป ผมนึกถึงมโนภาพที่เกิดขึ้นชั่วพริบตาตอนที่ยืนกลางสายฝน เป็นภาพชายอกหักคนหนึ่งที่กำลังตะโกนบอกผู้คนรอบตัวอย่างบ้าคลั่งพวกเขาต่างกางร่มเดินต่อไปอย่างไม่ใยดีเขาไล่เคาะกระจกรถที่สัญจรไปมาอย่างไม่ยอมแพ้ เพื่อป่าวประกาศให้ผู้โดยสารรับทราบเขาอยากให้คนทั้งโลกล่วงรู้ความลับนี้เสียที

        “กูข้ามเวลามาจากอดีต กูเป็นตัวประหลาดใครก็ได้ส่งกูกลับที” ชายผู้นั้นพูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา

        ผมดึงสติสัมปชัญญะกลับสู่โลกความเป็นจริงใครจะไปคิดฆ่าตัวตายด้วยวิธีนั้นกันเล่า ผมต้องใช้เวลาประมวลความจริงทั้งหมดและตัดสินใจว่าจะก้าวข้ามเส้นทางแห่งความไม่แน่นอนนี้อย่างไร เวลาผ่านล่วงเลยไปชั่วโมงกว่าจนกระทั่งเสียงเปิดประตูดังขึ้น

        ธรณียืนจ้องหน้าผมตรงประตูโดยไม่ไปทำน้ำส้มกินเหมือนทุกครั้ง แววตาเขาหมองหม่นผิดปกติ

        “นายรู้เรื่องแล้วเหรอ”

        “ใช่ก่อนหน้านี้อีฟถามยืนยันเรื่องของท่านจากเรา”

        “ท่านเป็นคนบอกอีฟเหรอ”

        “ใช่...แค่บางส่วน อีฟถามตรง ๆ ว่าเรารู้เรื่องคลิปหลักฐานที่รฐรักษ์ได้มารึเปล่า แสดงว่าเขาก็ต้องมีสิ่งนั้นอยู่ในมืออยู่แล้วถ้าเราโกหกอีก อีฟก็ต้องเกลียดเราไปด้วย อีกอย่างท่านก็รู้นิสัยเราดีอย่าลืมว่าอีฟก็เป็นเพื่อนมาก่อนท่านหลายปีจะเรียกว่าเป็นเพื่อนสนิทคนแรกก็ยังได้เลย” เพื่อนเล่าให้ฟังผมไม่ได้ติดใจที่เขายอมเผยความลับอย่างง่ายดาย

        “แล้วทำไมนายไม่โทรมาเตือนฉันก่อน”ผมเค้นเพื่อน ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าจะมาไม้ไหน อาจจะพอผ่อนหนักเป็นเบาได้

        “ไม่ทันหรอก ตอนที่อีฟโทรมาก็จอดรถอยู่ด้านล่างคอนโดแล้ว เขาบอกว่าท่านกำลังจะลงมาเปิดประตู เราก็เลยรีบเคลียร์ธุระให้เสร็จแล้วรีบกลับมาเนี่ย”

        “เหรอ...แล้วทำไมอัญชันถึงแฮ็กอีเมลได้ไหนนายว่า ระบบรักษาความปลอดภัยดีนักหนา...ไม่ใช่เหรอ”ผมยังไม่หยุดเอาอารมณ์แง่ลบไปลงที่ธรณี โชคดีที่เขาตั้งสติได้ดีจึงตอบอย่างมีหลักการ

        “อีสเมลที่ท่านใช้ไม่ใช่ของหน่วยงานรัฐจึงไม่ได้ปลอดภัยเท่า อีกอย่างท่านก็ตั้งค่าการป้องกันให้หนาแน่นขึ้นได้แต่ถ้าเราเข้าใจไม่ผิด ท่านจะไม่ได้เปิดใช้งานฟังก์ชันนี้”

        “โธ่โว้ย” ผมต่อยผนังระบายความคับแค้นใจแล้วดันเจ็บมือซะเอง กำแพงห้องหนากว่าที่คิด ลืมไปว่าเพื่อนจ้องอยู่ดีที่เขาไม่ว่าอะไร ผมสูดอากาศเข้าเต็มปอดแล้วผ่อนออกช้า ๆ จนเริ่มควบคุมตนเองได้

        “ขอโทษแล้วกัน” ผมก้มหน้างุด“นายว่าฉันควรทำไงต่อดี”

        ธรณีถอนใจ พลางเดินไปดื่มน้ำส้ม “พูดยากนะตอนนี้ อีฟ ก็ปลดสเตตัสท่านออกไปแล้ว”

        เขาหมายถึงสถานะ ‘มีความสัมพันธ์[1]’ ในบัญชีเอ็นทีเอฟซึ่งผมสมัครไม่ได้แต่ก็คาดเดาได้อยู่แล้วว่าเธอต้องทำ หมดหวังจะเรียกคืนมาได้สำเร็จ อย่างน้อยหญิงสาวก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้วมีเวลามากพอที่จะกลับมาเล่นโซเชียลมีเดีย ไม่ได้นั่งจมกองทุกข์เหมือนผม 

        “เท่าที่เรารู้จักอีฟมาเวลาเท่านั้นที่จะช่วยในสถานการณ์นี้ได้” เพื่อนสรุปในตอนท้าย

        ธรณีกลับเข้าห้องไปแล้ว ทิ้งให้ผมนั่งเปล่าเปลี่ยวบนที่นอนในความมืดมิดเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังตามหลอกหลอนภาพที่อิสราขึ้นรถจากไปฉายซ้ำ ๆ ในหัว ทุกรอบที่ฉายก็จะย้อนไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ จากตอนที่เรานั่งดูพลุไฟเคานต์ดาวน์ด้วยกันผ่านตอนที่อยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้อง ตอนไปเที่ยวสวนสนุก ตอนตกลงเป็นแฟนตอนที่เธอพาผมไปรู้จักครอบครัว จนกระทั่งย้อนไปถึงวันที่ไมตรีพาไปเจอเธอครั้งแรกที่ชั้นใต้ดินภาพของอันธิยาแทรกสอดขึ้นมาปะปนเป็นระยะ ผมไปรอรับเธอหลังจากลงเวรตอนเที่ยงคืนแล้วไปหาข้าวต้มกินด้วยกัน สัมผัสมือให้กำลังใจกันในยามท้อ ผมนั่งเคียงข้างเธอในโรงหนังในวันหยุดสุดสัปดาห์ภาพเคลื่อนไหวนั้นย้อนไปถึงการเจอกันครั้งแรกตอนที่ผมนอนเจ็บปวดรวดร้าวอยู่บนเตียงผู้ป่วยแล้วเธอเดินมาสอบถามอาการด้วยสีหน้าห่วงใย

        หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจรินไหลอาบแก้มทั้งสองข้างผมทรุดกายลงนอนแผ่หลาบนเตียงโซฟา ปล่อยให้ความอ้างว้างอันเย็นเยียบถาโถมเข้าใส่จนจมมิดใครจะหาว่าผมเจ้าชู้ก็ตามใจ หาว่าเป็นคนหลายใจหรือจับปลาสองมือ ผมก็ไม่ว่า เพราะในมุมมองส่วนตัวอิสราและอันธิยาคือผู้หญิงเดียวกันที่ผ่านการกลับชาติมาเกิดใบหน้าของทั้งคู่จึงเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน เป็นคนซื่อตรงใส่ใจกับความรู้สึกของผู้อื่นเหมือนกัน

        ความรักผมที่มีให้อิสราก็ไม่ต่างจากอันธิยาพวกเธอทำให้ผมมีชีวิตชีวา อันธิยาฉุดผมขึ้นมาจากความผิดหวังท้อแท้ต่อสังคมที่ไร้หนทางพัฒนาอิสราก็ดึงผมออกจากการจมปลักอยู่บนห้วงแห่งความเบื่อหน่าย ซังกะตายไปวัน ๆ การมีงานทำแค่ช่วยให้ไม่อดตายแต่ถ้าขาดเธอผมก็ไม่อยากติดแหงกอยู่ในโลกนี้ตลอดไป การเดินทางข้ามเวลาบ้า ๆนี่ทำให้ผมต้องลาจากภรรยา และความงี่เง่าของตัวเองทำให้สูญเสียคนรักปัจจุบันไปอีกผมพลาดเองที่ทิ้งหลักฐานไว้ในอีเมลอย่างโจ่งแจ้ง เปิดทางให้รฐรักษ์ขโมยมันไปได้อย่างง่ายดายผมเป็นไอ้โง่ที่เปลี่ยนสะเก็ดไฟให้กลายเป็นกองเพลิง แทนที่จะซื่อสัตย์บอกความจริงกับอิสราตั้งแต่แรกทุกอย่างก็คงไม่บานปลายมาถึงเพียงนี้ ผมผิดเองที่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปครั้งแล้วครั้งเล่า

        ผมไม่อาจข่มตานอนหลับได้ จึงกดดูข่าวสารในอินเทอร์เน็ตเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ผมดันไปเห็นผลญัตติการอภิปรายไม่ไว้วางใจ รมต.ไกรลพของสมาชิกในที่ประชุมสภาในคลิปมีช่วงเวลาที่ภาพฮอโลแกรมกลางห้องเปลี่ยนเป็นตารางคู่กับแผนภูมิรูปวงกลมสามมิติลอยอยู่กลางอากาศ ผมเห็นแล้วแขนอ่อนปวกเปียกจนสมาร์ตโฟนที่ยกขึ้นมาดูเกือบตกใส่หน้า

มติไม่ไว้วางใจคุณไกรลพเครือดาราพิภพ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย

จำนวนผู้ลงมติ499

เห็นด้วย226  ไม่เห็นด้วย 256

งดออกเสียง17  ไม่ลงคะแนนเสียง 0

        “สำหรับญัตติไม่ไว้วางใจคุณไกรลพเครือดาราพิภพ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงมหาดไทย มีคะแนนเสียงเห็นด้วยไม่มากกว่ากึ่งหนึ่งของจำนวนสมาชิกทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ของสภาผู้แทนราษฎรจึงถือว่า ที่ประชุมมีมติไว้วางใจครับ” ประธานในร่างชายไว้หนวดสรุปผล ตอกย้ำซ้ำเติมผมอีกครั้ง

        “การหยั่งเสียงของท่านสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจบไปแล้วประชาชนสามารถดูผลการโหวตของท่านสมาชิกรายบุคคลได้ในเว็บไซต์ของรัฐสภาต่อไปจะมีเวลาอีกสี่วัน ก่อนที่จะนำผลการโหวตของประชาชนมาแจ้งให้ทุกท่านทราบอีกครั้ง”ประธานปัวโรต์กล่าวทิ้งท้ายก่อนปิดการประชุม

        ทุกอย่างจบสิ้นแล้วในเมื่อคนเก่าไม่ออก ปิติวัฒน์ก็ไม่มีทางขึ้นมาแทนที่ นั่นหมายความว่าโอกาสที่ผมจะกลายเป็นพลเมืองของประเทศนี้...เป็นศูนย์

        ผมเดินโซเซราวกับคนไร้วิญญาณไปยังตู้เย็นคว้าขวดวิสกี้ยี่ห้อเอฟเอฟออกมารินใส่แก้วจนแทบล้นถึงจะเก็บมาเดือนสองเดือนก็ไม่ได้ทำให้รสชาติเปลี่ยนไปมาก ผมกระดกทีเดียวทั้งแก้วจากนั้นก็เทซ้ำจนส่วนที่เหลือครึ่งขวดหมดเกลี้ยงสัมผัสได้ถึงความแสบร้อนที่ไหลไปตามลำคอคงไม่มีโอกาสไหนที่ต้องการฤทธิมันมากกว่านี้อีกแล้วผมต้องการลืมความเจ็บปวดรวดร้าวทั้งหมด

        ปรากฏว่าได้ผลเพียงครู่เดียวก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

[1]In a relationship