ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 100 : ความสงบก่อนพายุ : การย่อยสลายสิ่งที่ได้มา

สามวันต่อมา ณ กระท่อมปลายนา ท้ายสำนักหมึกวารี

หลังจากกลับมาจากเหมืองร้าง อาเจียเก็บตัวเงียบอยู่ในกระท่อมไม้ไผ่ของเขา โดยอ้างกับคนอื่นว่า "ป่วยจากการโดนพิษในเหมือง" แต่แท้จริงแล้ว เขากำลังยุ่งอยู่กับการ "อัปเกรด" ครั้งใหญ่เพื่อฟื้นฟูสภาพคล่องทางการเงินและการต่อสู้

ภายในห้องที่ปิดมิดชิด อาเจียนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงกลาง เบื้องหน้าของเขาคือ 'เจ้าสัว' (หุ่นเชิดหยกทมิฬ) ที่ยืนสงบนิ่ง แต่สภาพดูไม่จืด รอยร้าวที่แขนขวาและรอยถลอกลึกที่หน้าอกจากการปะทะกับอสูรศิลา เป็นเครื่องยืนยันความดุเดือดของภารกิจที่ผ่านมา

"โธ่... ลูกพ่อ... หมดสวยกันพอดี" อาเจียคร่ำครวญ พลางเทเหรียญทองออกจากถุงเงินที่เพิ่งปล้นมาจากศพนักฆ่า

"ค่า 'ผงหยกดำ' เกรดพรีเมียม สองขวด... หายวับไปกับตากว่าร้อยตำลึง! นี่มันปล้นกันชัดๆ!"

อาเจียกัดฟันกรอด น้ำตาตกใน แต่ก็จำใจต้องเทผงยาสีดำสนิทลงบนรอยแผลของเจ้าสัว เพราะถ้าไม่ซ่อมตอนนี้ อนาคตอาจจะพังถาวร ซึ่งจะเสียหายหนักกว่าเดิม

"เอาน่า... จ่ายเพื่อซ่อม ดีกว่าซื้อใหม่... และเพื่อการลงทุนที่ยั่งยืน ข้ามีของดีมาเสริมให้เจ้า"

อาเจียหยิบ 'หัวใจศิลา' (แกนกลางอสูรศิลาโลหิต) ที่เขาแอบควักออกมาจากเหมืองวางลงบนโต๊ะ ก้อนหินสีดำขรุขระนี้ยังคงแผ่คลื่นพลังงานธาตุดินอันมหาศาลออกมา

"มู่เฉิน... เริ่มการผสาน!"

ด้วยการชี้แนะของ จิตวิญญาณพู่กัน อาเจียใช้นิ้ววาดอักขระสีทองกลางอากาศ แล้วประทับลงไปที่หน้าอกของเจ้าสัว ช่องว่างบริเวณอกหุ่นเชิดเปิดออก อาเจียบรรจงวางหัวใจศิลาลงไปแทนที่แกนพลังงานเดิม

วูบ!

แสงสีทองอำพันสว่างวาบไปทั่วร่างของเจ้าสัว ผงหยกดำที่ทาไว้ซึมซับเข้าสู่เนื้อหยกอย่างรวดเร็ว รอยขีดข่วนและรอยร้าวสมานตัวเข้าหากันจนเนียนสนิทราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ผิวหยกทมิฬดูมันวาวและแผ่รังสีความแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

"สำเร็จ!" มู่เฉินประกาศด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ "ด้วยหัวใจศิลานี้ เจ้าสัวจะมีแหล่งพลังงานหมุนเวียนในตัวอย่างไม่จำกัด และที่สำคัญ... ผิวหยกทมิฬที่ผสานพลังปฐพี จะมีความแข็งแกร่งเทียบเท่า 'ศัสตราวิเศษระดับมนุษย์ขั้นสูง'!"

"มันหมายความว่ายังไง?" อาเจียตาโต

"หมายความว่า... การโจมตีของผู้ฝึกตน 'ระดับสร้างรากฐาน' ทั่วไป จะไม่ระคายผิวเจ้าสัวแม้แต่น้อย! และมันสามารถรับการโจมตีจากผู้ฝึกตน 'ระดับก่อกำเนิด'  ได้โดยไม่พังทลายในทันที!"

"สุดยอด!" อาเจียร้องลั่น "แบบนี้ก็เท่ากับข้ามีรถถัง... เอ้ย มีป้อมปราการเคลื่อนที่ส่วนตัวแล้วสิ! ต่อให้เจอศิษย์สายในระดับสูง ข้าก็ไม่ต้องกลัวแล้ว!"

"ประหยัดค่าน้ำมัน... เอ้ย ค่าหินปราณไปได้ตลอดชีวิต!" อาเจียยิ้มแก้มปริ "นี่สิการลงทุนที่คุ้มค่า!"

จากนั้น เขาหยิบของชิ้นสุดท้ายออกมา... 'แท่งหยกสีดำ' ที่ได้จากกล่องไม้ในโบราณสถาน

"แล้วเจ้านี่ล่ะมู่เฉิน? มันคืออะไร?"

"ลองส่งปราณของเจ้าเข้าไปกระตุ้นดูสิ"

อาเจียทำตาม ทันทีที่ปราณของเขาไหลผ่าน แท่งหยกก็ฉายภาพโฮโลแกรม (ภาพมายา) ของตัวอักษรและแผนผังซับซ้อนขึ้นมากลางอากาศ

"วิชาหุ่นเชิดบรรพกาล บทที่ 1 : การเชื่อมต่อจิตไร้ลักษณ์" อาเจียอ่านชื่อวิชาด้วยความตื่นเต้น

"นี่คือเคล็ดวิชาที่สาบสูญของสำนักหมื่นอักขระ" มู่เฉินอธิบายเสียงเครียด "มันไม่ใช่แค่การเชิดหุ่นด้วยเส้นด้าย แต่เป็นการ 'แบ่งแยกจิต' เข้าไปสิงสถิตในหุ่นเชิด ทำให้เจ้าสามารถควบคุมเจ้าสัวได้เหมือนเป็นร่างที่สองของตัวเอง แม้จะอยู่ห่างกันร้อยลี้!"

อาเจียตาเป็นประกาย

"ถ้าฝึกสำเร็จ... ข้าก็นั่งจิบชาอยู่บ้าน แล้วส่งเจ้าสัวไปทำงานหาเงินแทนได้สบายๆ เลยสินะ!"

...

ในขณะเดียวกัน ณ ยอดเขาพู่กันหยกอันสูงส่ง

หลินชิงเสวี่ย ในชุดขาวสะอาดสะอ้าน (ที่เพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บด้วยเห็ดพันปีของอาเจีย) กำลังยืนรายงานผลภารกิจอยู่ในศาลาชมจันทร์ เบื้องหน้าของนางคือหญิงสาวอีกผู้หนึ่งที่งดงามไม่แพ้กัน แต่มีบรรยากาศที่ลึกลับและสงบนิ่งกว่าราวกับบ่อน้ำลึก

... ณ ยอดเขาพู่กันหยกอันสูงส่ง

หลินชิงเสวี่ย ในชุดขาวสะอาดสะอ้าน (ที่เพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บด้วยเห็ดพันปีของอาเจีย) กำลังยืนรายงานผลภารกิจอยู่ในศาลาชมจันทร์ เบื้องหน้าของนางคือหญิงสาวอีกผู้หนึ่งที่งดงามไม่แพ้กัน แต่มีบรรยากาศที่ลึกลับและสงบนิ่งกว่าราวกับบ่อน้ำลึก

เย่ปิงอวิ๋น ศิษย์เอกคนสนิทของผู้อาวุโสเทียนหยวน วางถ้วยชาลงช้าๆ หลังจากฟังรายงานจบ

"สรุปว่า... เหมืองร้างนั้นมีเส้นทางลับสู่โบราณสถานจริง และผนึกสัตว์อสูรก็ถูกคลายลงแล้วสินะ" เย่ปิงอวิ๋นเอ่ยเสียงเบา "ท่านอาจารย์จะต้องสนใจเรื่องนี้มากแน่ๆ"

นางเงยหน้าขึ้นมองหลินชิงเสวี่ย แววตามีเลศนัยที่อ่านทะลุความคิด

"แต่ที่น่าสนใจกว่าเรื่องสัตว์อสูร... คือศิษย์สายนอกที่ชื่อ 'อาเจีย' ผู้นั้น... อีกแล้วสินะ?"

เย่ปิงอวิ๋นเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ "ตั้งแต่เหตุการณ์ใน 'ป่ากระดูก' ที่เขารอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ (และเจ้าก็ดูจะปกป้องเขาแปลกๆ ในตอนนั้น) จนมาถึงครั้งนี้ที่เหมืองร้าง... ดูเหมือนว่าที่ไหนมีภัยพิบัติ ที่นั่นต้องมีเจ้าเด็กจอมกะล่อนคนนี้เข้าไปพัวพันอยู่เสมอ"

นางหรี่ตามองศิษย์น้องร่วมสำนัก "และครั้งนี้... เจ้าถึงขนาดไม่เอาความเรื่องยักยอกของกลาง ทั้งที่ปกตินางมารกฎระเบียบอย่างเจ้าไม่เคยปล่อยใครไปง่ายๆ... ศิษย์น้องหลิน ความสัมพันธ์ของพวกเจ้าชักจะ 'ซับซ้อน' เกินกว่าแค่เจ้าหนี้กับลูกหนี้แล้วกระมัง?"

หลินชิงเสวี่ยหน้าขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย แต่ยังคงรักษามาดนิ่ง "ข้าเปล่า! พี่หญิงเย่ท่านอย่ากล่าวหาข้า... ข้าแค่เห็นว่าเขายังพอมีประโยชน์ และเขาก็ยอมมอบเห็ดพันปีให้เป็นของกลางแล้ว (แม้จะมอบให้ข้าใช้ส่วนตัวก็ตาม) ข้าจึงแค่... คุมประพฤติเขาห่างๆ เท่านั้น!"

เย่ปิงอวิ๋นยิ้มบางๆ แววตารู้ทัน "เหรอ... เอาเถอะ ข้าจะจับตาดูเขาไว้... คนที่ดวงแข็งเหมือนแมลงสาบแบบนี้ ย่อมมีอะไรมากกว่าที่ตาเห็น"

…..

ตัดกลับมาที่กระท่อมปลายนา

ขณะที่อาเจียกำลังชื่นชมเจ้าสัวโฉมใหม่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ศิษย์รับใช้จากตระกูลเฟิงนำจดหมายฉบับหนึ่งมาส่ง

อาเจียรับมาเปิดดู มันคือ 'บัตรเชิญสีทอง' ที่หรูหรา

"เรียนเชิญร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดท่านผู้นำตระกูลเฟิง... หึ จริงๆ แล้วคงเป็นงานเลี้ยงฉลองที่ลูกชายรอดตายกลับมาได้มากกว่ากระมัง"

สายตาของอาเจียเลื่อนลงไปอ่านบรรทัดล่างสุด แล้วดวงตาของเขาก็ลุกโชนยิ่งกว่าไฟ

"ขอเชิญมารับ 'ค่าตอบแทนส่วนที่เหลือ' ภายในงาน..."

อาเจียพับจดหมายเก็บเข้าอกเสื้อ ตบกระเป๋าเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"ห้าสิบตำลึงทองงวดสุดท้าย... ต่อให้ต้องบุกถ้ำเสือหรือดงงูพิษ ข้าก็จะไปทวงคืนมาให้ได้! เจอกันคืนนี้ คุณชายเฟิง!"

เส้นทางสู่ความร่ำรวย (และความวุ่นวายครั้งใหม่) ได้เปิดออกแล้ว!