ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

   อี้เฉินเอ่ยพูดขึ้นมาในทันที "พวกท่านทุกๆ คนคิดจะรังแก คนดินแดนเบื้องล่างอย่างนั้นหรือ ก็จริงว่า พวกข้าไม่มีพลังมากพอที่จะต่อต้านพวกท่านได้ แต่หากพวกท่านคิดที่จะรังแกพวกข้า ตัวข้าเกรงว่า พวกท่านต้องฆ่าปิดปากผู้คนภายในพื้นที่แห่งนี้ให้หมดเสียแล้วละ ไม่เช่นนั้นข้าเกรงว่า ชื่อเสียงของพวกท่านคงจะเสียหายไม่น้อย เมื่อข่าวคราวพวกนี้ แพร่งพรายออกไปยังโลกภายนอก"

ทันทีที่อี้เฉินเอ่ยพูดคำนี้เสร็จสิ้น คนดินแดนเซียนนับสิบที่สวมหน้ากากสีขาวถึงกับหน้ามืดทะมึนไม่คิดเด็กหนุ่มจะปากร้ายเช่นนี้ คิดรากพวกเขาไปตายด้วยกันเสียอย่างนั้น

คนต่างโลกบางคนที่ได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่มต่างพากันหน้ามืดทะมึน แต่บางคนก็ยกยิ้ม ฝีปากของเด็กหนุ่มไม่เลวจริงๆ มองใบหน้าเด็กหนุ่มด้วยความชื่นชม

   องค์ชายใหญ่ถึงกับเดือดดาล เหมือนตัวเขาในยามนี้ เหมือนถูกสามัญชนคนธรรมดา หักหน้าให้อับอายต่อหน้าผู้คน อย่างไรอย่างนั้นแต่ก็ไม่คิดกลืนคำพูดของตัวเองกลับไป คิดสร้างเรื่องให้บานปลาย แม้แต่เยว่ชิงเซียน ยังยกยิ้มขึ้นมาด้วยความขบขัน มันยิ่งทำให้เขาเดือดดาลชักอยากฆ่าเด็กหนุ่มขึ้นมาเสียให้ได้

องค์ชายใหญ่ ระเบิดปราณพลังสีทองออกมาท่วมท้นรอบบริเวณ ออร่าก่อรูปเป็นมังกรสีทองเลื้อยพันแพร่กระจายออกไปกดดันรอบทิศทาง แรงกดดันนั้น ราวกับเขาเหยียบไปอยู่ในขั้นพลังเทวะ ดวงตาฉายแววบ้าคลั่งขึ้นมาในทันใด อี้เฉินที่ได้รับแรงกดดันนั้น ถึงกับร่างสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ไม่ต่างอะไรจากลูกไก่ในกำมือ คนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ตัวอี้เฉินเองก็โดนแรงกดดัน จนต้องคลานอยู่กับพื้นดิน

มีเพียง เยี่ยฉุน กับเทียนซิน ที่พอจะต้านทานแรงกดดันไว้ได้ แต่ตัวของพวกเขาก็รู้ในความห่างชั้นของพลังในยามนี้ ไม่อาจต่อต้านชายที่สวมใส่ อาภรณ์ลวดลายมังกรได้เป็นแน่

เยี่ยฉุน เอ่ยพูดขึ้นมาด้วยความแค้นเคือง "เจ้า ก็ดีแต่รังแกคนอ่อนแอ เหตุใดไม่ตรวจสอบให้แน่ชัดก่อนเล่า ว่าอี้เฉินได้สิ่งใดไปหรือไม่"

เมื่อหลายๆ คนได้ยินคำพูดนั้นก็ต่างพากันพยักหน้ารับ พวกเขาเองก็มีอารยธรรม ใช่ว่าจะฆ่าจะแกงโดยไร้เหตุผล

ทันใดที่อี้เฉิน รู้ว่าคนพวกนั้นคิดจะตรวจปราณจิตของเขา ตัวเขาถึงกับหน้ามืดทะมึนขึ้นมาในทันที ส่งปราณจิตออกไปหาเมี่ยนจือในทันใด

"เมี่ยนจือเจ้ามีวิธี ปิดกั้นการตรวจสอบปราณจิตหรือไม่ ในยามก่อนเหมือนข้ากับเจ้า จะทำลายอักขระที่ปิดกั้นออกไปแล้ว"

    เมี่ยนจือนางส่ายหัวภายในทะเลความรู้ของอี้เฉิน ก่อนถอนหายใจยาวออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย "เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล เมื่อใดที่ภายในทะเลความรู้ของเจ้ามีหัวใจแห่งปราณจิตอยู่ จะไม่มีใครสามารถ มาตรวจสอบปราณจิตของเจ้าได้ มันเป็นข้อดีของ หัวใจแห่งปราณจิต ต่อให้เจ้าโดนโจมตีปราณจิต ปราณจิตของเจ้าก็จะไม่ถูกทำลาย จะกลายเป็นหัวใจแห่งปราณจิตของเจ้าที่ถูกทำลายแทน"

"แล้วเหตุใดเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้ ปล่อยให้ข้าลังเลอยู่นาน"

"ข้าก็นึกว่าเจ้ารู้ชื่อมันก็บอกอยู่ว่า หัวใจแห่งปราณจิต เจ้านี่ช่างไม่สังเกตเสียจริงๆ"

   อี้เฉินที่รู้ เขาเริ่มกลับมาท่าทีดั้งเดิมอีกครั้ง แรงกดดันที่ชายหนุ่ม สวมอาภรณ์ลวดลายมังกร ปลดปล่อยออกมาไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย
เมื่อองค์ชายใหญ่เห็นสีหน้าเด็กหนุ่มกลับมาสงบนิ่ง เขาถึงกับหนังตากระตุกเล็กๆ นึกว่าเด็กหนุ่มจะร้อนรนเหมือนในช่วงแรก เขาเอ่ยเสียงเรียบออกมา "ได้ๆ ข้าจะให้โอกาส นั้นกับพวกเจ้า หากข้าตรวจปราณจิตของเด็กหนุ่มผมขาวมีสิ่งใดซ่อนอยู่ พวกเจ้าได้ตายกันหมดแน่"

ทันใด องค์ชายใหญ่ก็สะบัดมือยื่นมาด้านหน้าของอี้เฉินอย่างรวดเร็ว ปราณพลังสีทองพุ่งเข้ามาจับคออี้เฉินไว้แน่นในทันใด ก่อนที่มันจะดึงร่างของอี้เฉินเข้าไปไว้ในกำมือของ องค์ชายใหญ่

อยู่ๆ เยว่ชิงเซียน นางก็รู้สึกห่วงหา เด็กหนุ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ในยามนี้ตัวนางเริ่มสับสนในตัวของนางเอง ข้อมูลต่างๆ ตีกันมั่วไปหมด ก่อนนางจะสลัดทุกอย่างออกไปจากหัวสมอง มองดูเด็กหนุ่มด้วยแววตาเย็นชา

จิ้งจอกน้อย หงส์เหมิง ที่อยู่ข้างกาย เยว่ชิงเซียน นางที่เห็นถึงความผิดปกติของเยว่ชิงเซียน นางไต่ถามไปที่ เยว่ชิงเซียน ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "พี่สาวท่านเป็นอะไรหรือ เหตุใดวันนี้ท่านดู ผิดแปลกไป หรือว่าสนใจในตัวของเด็กหนุ่มคนนั้น"

ทันใดที่นางปั้นหน้าเย็นชาอยู่ ตัวนางถึงกับสะดุ้งโหยง "เจ้าๆ พูดบ้าอะไรออกมา ข้ากำลังสงบจิตอยู่"

   จิ้งจอกน้อย หงส์เหมิง ยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่เชื่อคำพูดของนางแต่อย่างใด มองพิจารณาเด็กหนุ่มอย่างไม่วางตา ที่อยู่ภายใต้เงื้อมมือขององค์ชายใหญ่

ตัวอี้เฉินถูกยกจนรอยเหนือพื้นดิน มือของ องค์ชายใหญ่บีบมาที่คอของเขาจนแน่น ใครเห็นก็คิดว่าองค์ชายใหญ่คิดฆ่าอี้เฉินเสียมากกว่า ก่อนองค์ชายใหญ่จะนำมืออีกข้างไปแตะที่หัวสมองของอี้เฉิน หมายเข้าไปสืบค้นความทรงจำของอี้เฉิน แต่ทันใดที่เขา ส่งปราณจิต เข้าไปตรวจสอบ ตัวเขากลับไม่ได้อะไรกลับมาเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่อี้เฉินไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก หนังตากระตุกขึ้นมาอย่างรุนแรง แถมตัวเขายังไปรับปากอีกว่าหากไม่เจออะไรจะปล่อยเด็กหนุ่มไป เขาได้ข้อมูลภาพต่างๆ มาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แถมมันยังไม่ปะติดปะต่อกัน มันจึงทำให้องค์ชายใหญ่ เดือดดาล โยนอี้เฉินลงกับพื้นอย่างแรง

ซูเซอ ไต่ถามขึ้นมาในทันใด "เป็นเช่นไรบ้างองค์ชายใหญ่ ได้ข้อมูลอะไรมาหรือไม่" หลายๆ คนเองก็รอฟังคำตอบนั้นขององค์ชาย พวกเขาบางคนต่างพากันคาดหวัง ถึงอย่างไรเด็กหนุ่มก็เข้ามาภายในวังวิหารแห่งนี้เป็นคนแรก ตัวเขาคงได้อะไรติดไม้ติดมือมาบ้าง

   ทันทีที่ องค์ชายใหญ่ได้ยินคำถามนั้นก็ทำให้เขาเดือดดาลขึ้นมาในทันที "เจ้าลองสืบค้นปราณจิตของมันดู เจ้าจะรู้ได้เอง เหมือนว่าภายในพื้นที่แห่งนี้ จะขวางกั้นการสืบค้นปราณจิตอยู่ไม่น้อย แต่ที่ข้าตรวจดูก็ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไร แถมมันก็ไม่ได้ขัดขืนการสืบค้นปราณจิตของข้า แม้แต่น้อย"

ซูเซอ ยกยิ้ม "ไหนๆ ให้ข้าลองดู หน่อย" เขาที่ใช้เวลาไปอยู่หลายร้อยลมหายใจเพื่อตรวจสอบปราณจิตของอี้เฉิน แต่ก็ไม่ได้อะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันกลับมาเช่นกัน มันเป็นเพียงแค่ภาพต่างๆ ที่ไม่ปะติดปะต่อกัน แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ได้มีท่าทีผิดสังเกตแต่อย่างใดจนทำให้พวกเขาถอนหายใจยาวออกมา ไม่คิดเด็กหนุ่มที่เข้าไปภายในวังวิหารเป็นคนแรกแต่กลับไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือมาแม้แต่น้อย

   อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบออกมา "หากไม่มีอะไรแล้วกลุ่มของพวกข้าขอตัวก่อน"

องค์ชายใหญ่ กำหมัดจนแน่นไม่อยากให้เด็กหนุ่มจากไปสบายๆ เช่นนี้ ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่ง ไม่คิดคนดินแดนเบื้องล่างจะทำให้เขาเดือดดาลได้มากขนาดนี้มาก่อน

ทันใดที่อี้เฉินเตรียมที่จะเดินจากไปจากวังวิหาร องค์ชายใหญ่ ก็ไม่อาจลดโทสะได้อีกต่อไป เขาระเบิดปราณพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง สร้างถ้ำสวรรค์ขึ้นมาขวางด้านหน้าประตูทางออกไว้ในทันที คนอื่นๆ ที่เห็นถึงกับเบิกตากว้างเช่นกันไม่คิด องค์ชายใหญ่ จะทำเรื่องไร้สาระเช่นนี้กับคนดินแดนเบื้องล่าง

เยว่ชิงเซียน นางถึงกับกำหมัดจนแน่น ถึงตัวนางจะไม่ชอบใจเด็กหนุ่มผมขาวเป็นอย่างมากก็ตาม แต่ก็ไม่คิดฆ่าแกงเด็กหนุ่มลงแม้แต่น้อย นางไม่คิด องค์ชายใหญ่ จะเดือดดาลกับคนดินแดนเบื้องล่างได้มากถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่พวกเขาเป็นแค่มดปลวกไม่มีค่าอะไรให้ต้องใส่ใจ

เยี่ยฉุน เทียนซินถึงกับหน้ามืดทะมึน เมื่อพวกเขาเห็นถ้ำสีดำทอดยาวออกไปจนถึงประตูทางออก ภายในถ้ำเต็มไปด้วยแรงกดดันคล้ายกับน้ำตกที่ไหลบ่าลงมา หากพวกเขาเข้าไปร่างคงได้แหลกเละเป็นแน่

เยี่ยฉินเอ่ยพูดด้วยความ สิ้นหวัง หากให้นางฝ่า ที่แห่งนั้นไปตัวนางคงเหลือแต่กระดูกเป็นแน่ "เจ้ายังคิดจะขัดขวางพวกเราอีก งั้นหรือ"

เมิ่งอี้ เอ่ยขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ"พวกเรา ทำตามที่เจ้าต้องการไปหมดแล้วเหตุใดต้องรังแกพวกเราถึงเพียงนี้ด้วย"

   องค์ชายใหญ่ ยกยิ้มขึ้นมา "หากพวกเจ้าจะโทษก็โทษเด็กหนุ่มผมขาวนั้นเถอะ มันบังอาจทำให้ข้าโกรธ"
ก่อนองค์ชายใหญ่ จะชี้นิ้วไปที่อี้เฉิน "เจ้ามีทางเลือกเดียวต้องเดินฝ่าออกไปเจ้ากับพวกพ้องถึงจะรอดพ้นหายนะครั้งนี้ หากเจ้าพ่ายแพ้ ข้าจะรับพวกพ้องของเจ้าไปเป็นคนรับใช้ ข้างกายข้า"

เมิ่งอี้ เยี่ยฉิน พวกนางที่ได้ยินถึงกับเดือดดาล เยี่ยฉุน เทียนซินเองก็ส่ายหัว ความหวังของกลุ่มพวกเขาอยู่ที่อี้เฉินแล้ว ไม่คิดเด็กหนุ่มจะไปที่ไหนก็มีแต่เรื่อง

อี้เฉิน ถึงกับหน้ามืดทะมึน มองไปที่ องค์ชายใหญ่ ด้วยความโกรธเคือง แถมถ้ำสวรรค์ที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็ไม่ได้อ่อนแอแม้แต่น้อย ถึงถ้ำสวรรค์แห่งนี้จะไม่ได้ยาวมาก แต่เส้นทางที่เดินเต็มไปด้วยแรงกดดันอันมากมหาศาล