(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        หลังจากที่หวูเหยียนจีตัดการสื่อสารกับศิษย์รักของตน ความเงียบก็ปกคลุมห้องโถงไม้เพียงชั่วครู่

        แต่ภายในอกกลับสั่นสะท้านไม่ต่างจากคลื่นลมพายุที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผิวน้ำอันสงบนิ่ง

        ในขณะนั้นเอง เสียงพรวดพรวดก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประตูไม้ถูกผลักเปิดอย่างเร่งรีบ สองร่างก้าวเข้ามาพร้อมกันด้วยสีหน้ากังวล

        ท่านอาจารย์ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ ทำไมท่านอาจารย์ถึงได้ปลดปล่อยพลังวิญญาณออกมาเช่นนั้น?!

        น้ำเสียงของหลี่เฉินและไป๋อวี้ดังประสานกัน ถึงประโยคจะต่างกันเล็กน้อย แต่ความห่วงใยกลับสะท้อนออกมาอย่างชัดเจน

        ทั้งสองคือศิษย์คนแรกและคนที่สองของหวูเหยียนจี เปรียบเสมือนมือซ้ายมือขวาที่คอยติดตามรับคำสั่งและแบ่งเบาภาระมาเนิ่นนาน

        ยามได้เห็นสภาพของอาคารไม้ที่แทบพังทลายเช่นนี้ ย่อมไม่อาจนิ่งเฉยได้แน่นอน

        หลี่เฉินก้าวเข้ามาใกล้ พลางกวาดสายตามองเพดานที่ร้าวเป็นเส้นยาว

        “พลังเมื่อครู่.. หนักหนาเกินกว่าจะเป็นเพียงการทดสอบนะครับ!”

        ขณะที่ไป๋อวี้ก็เม้มริมฝีปากแน่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

        “ท่านอาจารย์คะ.. หรือว่ามีผู้ใดมาท้าทายท่านและมหาวิทยาลัยเทพอสูรอีกแล้ว?!”

        คำถามของทั้งสองดังก้องขึ้น แต่หวูเหยียนจีไม่ได้ตอบในทันที เพียงแค่ยกมือขึ้นโบกเป็นนัยให้ทั้งสองหยุดคำถาม

        “อย่าเพิ่งถาม!”

        “ในตอนนี้อาจารย์มีเรื่องที่ต้องทำและสำคัญมากยิ่งกว่า เพราะงั้นฝากเก็บกวาดข้าวของที่เสียหายด้วย!”

        “ส่วนอาจารย์จะต้องรีบไปหาท่านผู้อำนวยการหย่าเฟยเดี๋ยวนี้!”

        ท่าทางของเขาหนักแน่นและจริงจังจนศิษย์ทั้งสองต้องกลืนน้ำลาย ความเร่งรีบที่ปรากฏในดวงตาของอาจารย์ไม่ใช่สิ่งที่พบเห็นได้บ่อย

        “หากเป็นเรื่องเร่งด่วนเช่นนั้น..”

        “พวกเราจะตามไปช่วยหรือไม่?”

        หวูเหยียนจีส่ายศีรษะทันที

        “ไม่จำเป็น!”

        “เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง!”

        กล่าวจบชายวัยกลางคนก็หลับตาเพียงครู่ พลังวิญญาณภายในหมุนวนอย่างเป็นจังหวะ ลมหายใจลึกสม่ำเสมอ

        ทำให้พื้นอากาศรอบกายเริ่มสั่นไหวเหมือนฉุดดึง จากนั้นประกายแสงเรืองรองก็เริ่มปรากฏขึ้นเบื้องหลังแผ่นหลังของเขา เส้นสายพลังวิญญาณได้รวมตัวกันเป็นโครงสร้างที่ชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งก่อตัวเป็นปีกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์สีเขียวมรกตคู่หนึ่ง

        ปีกนั้นส่องประกาย ลวดลายบนพื้นผิวดูคล้ายเถาวัลย์หรือกิ่งก้านพฤกษาที่แตกแขนงอย่างงดงาม ราวกับต้นไม้ที่ผลิบานอยู่กลางท้องฟ้า

        กระแสพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาจากปีกนุ่มนวลและงดงามในคราเดียวกัน

        ต้องกล่าวก่อนว่าเมื่อนักล่ามังกรพัฒนาพลังวิญญาณของตนมาถึงระดับเจ็ดแล้ว พวกเขาจะสามารถใช้พลังวิญญาณดังกล่าวควบแน่นเป็นปีกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์เพื่อเชื่อมต่อเข้ากับร่างกาย และทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์สามารถบินทะยานบนท้องฟ้าได้

        ฟังไม่ผิด การบินบนท้องฟ้าเหมือนกับพญาอินทรี นักล่ามังกรที่อยู่ในระดับสูงก็สามารถทำได้เช่นเดียวกัน

        “นะ.. นี่คือปีกวิญญาณ?!”

        ประกายความตื่นเต้นฉายชัดในสายตาของทั้งสอง ความคาดหวังพลันก่อตัวขึ้น พวกเขาต่างใฝ่ฝันว่าจะได้ก้าวถึงระดับนี้เช่นเดียวกัน

        “จงตั้งใจฝึกฝน.. วันหนึ่งพวกเจ้าก็จะมีปีกของตนเอง!”

        หวูเหยียนจีหันมามองศิษย์ทั้งคู่เล็กน้อย ก่อนที่จะก้าวเท้าไปยังช่องว่างที่ผนังไม้พังทลายลงจากแรงกดดันก่อนหน้า

        ปีกวิญญาณกระพือเพียงครั้งเดียว ร่างของเขาก็พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ลมพัดผ่านโถงไม้ เศษฝุ่นปลิวกระจายตามแรงกระแสที่ปรากฏ ขณะที่ปีกเรืองรองสีเขียวมรกตสะท้อนไปกับแสงอาทิตย์ยามบ่าย จนดูราวกับดาวหางที่พุ่งผ่านท้องฟ้า

        ลานภายในมหาวิทยาลัยเทพอสูรเริ่มกลับมาคึกคักเมื่อผู้คนเห็นเงาร่างเรืองรองทะยานผ่านเหนือศีรษะ

        “ท่านคณบดีรีบร้อนไปที่ใดกัน?”

        “ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อย!”

        เสียงพูดคุยดังแทรกเป็นระยะ ขณะที่ร่างของหวูเหยียนจีพุ่งตรงไปยังอาคารสูงตระหง่านซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเขตการศึกษา อาคารนั้นโดดเด่นเหนือสิ่งปลูกสร้างทั้งหมด เสาแกะสลักลวดลายอสูรและมังกรประดับอยู่โดยรอบ สะท้อนอำนาจและศักดิ์ศรีของมหาวิทยาลัยเทพอสูร

        เมื่อมาถึงเบื้องหน้าห้องทำงานของผู้อำนวยการ

        หวูเหยียนจีก็หยุดฝีเท้าลงเพียงชั่วครู่ ราวกับต้องการรวบรวมสติและข่มอารมณ์ที่ยังคงปั่นป่วนอยู่ภายในอก

        เขายกมือขึ้นจัดแต่งเสื้อคลุมให้เรียบร้อย ปลายนิ้วลูบผ่านรอยยับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะควบคุมลมหายใจให้กลับสู่จังหวะที่มั่นคง ปีกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเคยแผ่กว้างอยู่เบื้องหลังสลายหายไป จนแทบไม่หลงเหลือร่องรอยของพลังที่เคยพวยพุ่งเมื่อครู่

        เขาสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ก่อนจะก้าวเดินเข้าไป

        บานประตูเลื่อนเบื้องหน้าค่อยๆเปิดออกโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างวิจิตร

        สายตาของเขากวาดผ่านโต๊ะไม้ยาว เฟอร์นิเจอร์ที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ และชั้นหนังสือที่เรียงรายสูงจรดเพดาน

        ภายในห้องนั้น ผู้อำนวยการหย่าเฟยนั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงาน

        นางยกมือขึ้นดันแว่นบนสันจมูกเล็กน้อย ท่าทางสงบนิ่งราวกับทุกสิ่งอยู่ภายใต้การควบคุม เรือนร่างที่เอนพิงพนักเก้าอี้ดูอ่อนช้อยและน่าหลงใหล ชุดที่สวมใส่แนบชิดไปตามสัดส่วนอย่างพอเหมาะ เผยให้เห็นเส้นโค้งที่งดงามโดยไม่จำเป็นต้องพยายาม

        แสงจากภายนอกส่องผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบกับเส้นผมของนาง ทำให้ภาพตรงหน้าดูเหมือนภาพวาดที่ถูกจัดวางอย่างประณีต

        “นักบุญสงครามสองคนมาหาท่านเหรอ ท่านคณบดีหวูเหยียนจี!”

        “แล้วทำไมถึงต้องปลดปล่อยพลังวิญญาณที่รุนแรงป่านนั้นกัน?”

        “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

        น้ำเสียงของหย่าเฟยนิ่งสงบและแฝงความสงสัยอย่างชัดเจน

        หวูเหยียนจีรีบยกมือแนบอก แสดงความเคารพอย่างเป็นทางการ ก่อนจะก้มศีรษะเล็กน้อย

        “ท่านผู้อำนวยการ..”

        ตัวของเขาเอ่ยขึ้นสั้นๆ ก่อนจะเงยหน้ามองตรงไปยังนางด้วยความจริงจัง

        “ลูกศิษย์ข้าน่ะสิท่านหย่าเฟย ไอ้เจ้าเด็กแสบนั้นได้ทำเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว เพราะงั้นทางตระกูลจินก็เลยมาถามข้าเกี่ยวกับเรื่องนี้!”

        จากนั้นชายวัยกลางคนก็รีบอธิบายเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด

        ตั้งแต่การมาของนักบุญสงครามทั้งสอง การสอบถามเกี่ยวกับเหตุการณ์ในผืนป่าโบราณคงหมิง ไปจนถึงคำยืนยันจากหวงเยี่ย

        หย่าเฟยนั่งฟังโดยไม่ขัดจังหวะ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นนิ่งลึก เสมือนกำลังประมวลข้อมูลทุกประโยคอย่างรอบคอบ

        เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดสำคัญ นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

        “สังหารนายน้อยของตระกูลจิน และบรรดาคนตระกูลจินอีกกว่าสามสิบชีวิต!”

        “แถมยังแย่งซากศพมังกรอัคคีหลังหนามที่เป็นมังกรสายเลือดระดับสูงมาอีก!”

        “แบบนี้มัน.. ไม่แปลกที่ทางตระกูลจินจะมาหาเรื่องท่าน!”

        น้ำเสียงของนางแฝงความประหลาดใจอย่างไม่ปิดบัง ทว่าท่าทีโดยรวมกลับยังคงสงบ ไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกหรือหวาดเกรงแม้แต่น้อย ราวกับสถานการณ์ที่ดูร้ายแรงเช่นนี้ มันยังอยู่ในขอบเขตที่นางจะสามารถรับมือได้

        หวูเหยียนจีมองนางนิ่ง

        “ข้าเองก็ไม่ได้เกรงกลัวไอ้พวกตระกูลจิน.. ทว่าข้ากังวลเกี่ยวกับเส้นสายของไอ้เจ้าจินไห่ที่มีกับสมาพันธ์นักล่ามังกรต่างหาก เห็นว่ามันได้รับการสนับสนุนโดยตรงจากเทพสงครามหลายคน ทั้งยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับนักล่ามังกรที่แข็งแกร่ง”

        “เพราะงั้น..”

        “หรือว่าข้าจะต้องติดต่อเรื่องนี้กับท่านอาจารย์จริงๆ!”

        ประโยคท้ายถูกปล่อยให้ค้างอยู่กลางอากาศ หย่าเฟยที่รับฟังอย่างตั้งใจก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย

        “ข้าเข้าใจ หากเป็นเช่นนั้นเรื่องนี้ย่อมไม่อาจปล่อยให้ลุกลามโดยไร้การควบคุม!”

        ภายในห้องเงียบลงเพียงชั่วขณะ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น

        และในขณะนั้นเอง บานประตูด้านหลังพลันเปิดออกอีกครั้งโดยไม่มีการเคาะล่วงหน้า สายลมอ่อนพัดผ่านเข้ามาเล็กน้อย พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่ก้าวเดินเข้ามาอย่างสง่างาม เส้นผมสีทองยาวสลวยพลิ้วไหวไปตามจังหวะการเคลื่อนไหว

        ทุกย่างก้าวมั่นคงและเปี่ยมด้วยอำนาจที่มิอาจมองข้าม

        นางคือราชันย์มังกรจักรพรรดิทองคำ คู่หูของหย่าเฟยนั่นเอง

        เพียงการปรากฏตัวก็ทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง

        ดวงตาของนางกวาดมองทั้งสองคนเพียงครู่ ก่อนจะหยุดลงที่ตัวของหวูเหยียนจี

        “เข้าใจถึงเรื่องที่พวกเจ้ากังวลแล้ว งั้นเดี๋ยวข้าจะไปรับเจ้าเด็กลามกนี้กลับมาก่อนที่ทางตระกูลจินจะได้ทำอะไรละกัน!”

        คำพูดนั้นถูกกล่าวออกมาอย่างเรียบง่าย เหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สามารถจัดการได้โดยไม่ต้องลังเล หย่าเฟยที่ได้ยินก็เพียงเหลือบตามองคู่หูของตน ดวงตาฉายแววครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้ารับและเผยรอยยิ้มหวาน

        “เช่นนั้นก็ฝากเจ้าด้วยนะ!”