ตอนที่ 5
เจินเจียอี ที่รอลูกสาวตื่นจากการพักผ่อนหลังกินยาและยังคงไม่ได้ทำอะไร เพราะแม่สามีไม่ให้กินอาหารเย็น จึงคิดว่าอยู่ในห้องน่าจะดีกว่า เพราะยังไม่อยากมีเื่ในตอนนี้ แค่เื่ที่เธอขัดคำสั่งก็ไม่รู้โมโหไปถึงไหนแล้ว ถ้าให้เห็นหน้าตอนนี้มีหวังได้โดนด่าแน่นอน และผ่านไปอีกสักครู่ลูกสาวก็ตื่นมา
"เจินเจิน ตื่นแล้วหรือลูก ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า" ถามลูกดวยความเป็ห่วง
"ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ ยาของแม่ดีมากเลย"
"ตัวก็ไม่ร้อนแล้ว ไข้ไม่มีแล้ว" พูดพร้อมทั้งคลำตัวลูกสาวว่าตัวยังร้อนอยู่หรือเปล่า
"หนูไม่เป็อะไรแล้วค่ะ แม่ไม่ต้องเป็ห่วงนะคะ"
"เอ้อ...แล้วพ่อจะกลับมาตอนไหนหรือลูก ตอนนี้ใกล้จะเย็นแล้ว ทำไมแม่ยังไม่เห็นกลับมาเลย"
"ปกติพ่อต้องกลับมาแล้วนะคะ เพราะว่าเป็ห่วงแม่ แต่วันนี้ทำไมยังไม่กลับมาอีกก็ไม่รู้นะคะ"
เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะถึงได้กลับบ้านมาผิดเวลาอย่างนี้ ก็น่าเป็ห่วงเหมือนกัน และกำลังคิดถึงสามีอยู่ กลับมีคนมาเรียกที่หน้าบ้าน
"สะใภ้ใหญ่ สะใภ้ใหญ่บ้านจื้อ อยู่บ้านหรือ เปล่า เต๋อชุน อยู่บ้านหรือเปล่า"
มีใครมาเรียกเรา กับพ่อสามีกันนะ แล้วเรียกทำไมกัน หรือว่าเกิดเื่กับสามีกันนะ จึงได้รีบออกไปในทันทีแต่ยังไม่ได้พูดอะไรก็ได้ยินเสียงแม่เลี้ยงของสามีเสียงดังออกมาเสียก่อน
"ใครมาส่งเสียงเรียกเสียงดัง สะใภ้ใหญ่ป่านนี้ตายไปแล้วมั้ง จะเรียกหาทำไมกัน" ไม่พูดเปล่ายังมาแช่งให้เราตายอีก อยากจะบอกว่าไม่ต้องแช่งตายไปแล้ว แม้จะพูดออกไปอย่างนั้น แต่แม่สามีก็เดินออกไปเปิดประตู เพราะอยากรู้ว่าใครมาหา
"อ้าวเจียวหั่ว มาเรียกทำไมกัน"
"ผมพา ซีห่าว มาส่งครับ" บอกกับแม่เลี้ยงของ ซีห่าว
"พามาส่ง พามาส่งทำไม"
"พอดีได้รับาเ็ตอนขึ้นเขา แล้วตอนนี้เดินไม่ได้ จึงได้หามมาส่งครับ"
"อะไรกัน เมียก็ป่วย แล้วนี่ผัวก็มาาเ็ อะไรกันครอบครัวนี้มีแต่เื่เสียเงินทั้งนั้น แล้วนี่เดินไม่ได้ก็ทำงานไม่ได้ ก็กินอย่างเดียว ไร้ประโยชน์กันทั้งบ้าน" ไม่ได้สนใจว่าลูกเลี้ยงจะเป็อย่างไร แต่ที่ห่วงคือจะไม่มีคนทำงานให้เท่านั้น
ทุกคนได้ฟังก็รู้สึกสงสาร ซีห่าวและครอบครัว ที่ต้องทำงานอย่างหนักเพื่อให้ทุกคนสบาย แต่พอตัวเองไม่สามารถทำงานได้ กลับกลายเป็ตัวภาระเสียอย่างนั้น แต่ก็เป็เื่ภายในครอบครัวคนอื่นจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา และแม่เลี้ยงของ ซีห่าว ก็ไม่ยอมหลีกทางให้เข้าบ้านเสียที จึงรออยู่ตรงหน้าบ้านอย่างนั้น จนเมียของ ซีห่าว ออกมา
"แม่เลี้ยงสามี จะยืนขวางทางอีกนานหรือเปล่าคะไม่เห็นหรือคะว่าสามีของฉันาเ็หนักมา แล้วเอาเงินมาด้วยค่ะ จะได้ตามหมอมารักษา แต่ว่าช่วยหลบหน่อยค่ะ ฉันจะได้พาสามีเข้าไปพักในห้องก่อน"
แม่เลี้ยงสามีจึงได้ยอมหลบให้ ทั้งสองคนจึงได้แบก ซีห่าว ไปยังห้องเล็กที่ครอบครัวของ ซีห่าว อยู่นึกแล้วก็สงสารดูสิ ลูกชายเ้าของบ้านได้นอนเพียงห้องเล็กๆ ที่แยกออกมาจากตัวบ้าน แต่คนอื่น กับอยู่ในบ้านกันอย่างสบาย ทั้งที่ ซีห่าว ทำงานอย่างหนัก ไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็อย่างไร เพราะคงต้องพักอีกนาน เพราะได้รับาเ็ที่ขามา แผลใหญ่อยู่เหมือนกัน จะได้เงินไปซื้อยาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ขนาดตอนเมียไม่สบาย ขอเงินซื้อยายังไม่ได้เลย ช่างใจดำกันเหลือเกิน
"ใครจะไปมีเงินกัน ฉันไม่มีหรอก อยากจะรักษากันก็หากันเอง อย่ามายุ่งกับฉันอีก"
"จะได้ยังไงคะ ก็เงินทั้งหมดที่พี่ ซีห่าว ทำงานมาได้ก็ให้แม่สามีเก็บไว้หมด แล้วเราจะมีเงินได้ยังไงกัน"
"แต่ที่บ้านก็ต้องกินต้องใช้ แล้วก็ใช้หมดแล้ว ไม่เห็นหรือยังไงว่าอยู่กันหลายคน มันก็ต้องมีค่าใช้จ่ายเยอะนะสิ"
ส่วนชาวบ้านที่ได้ข่าวว่า ซีห่าว ตกเขาได้รับาเ็จึงได้รีบมาดู เมื่อได้ยินแม่เลี้ยงของ ซีห่าว พูดอย่างนี้จึงพากันส่ายหน้า เพราะช่างเป็คนที่เห็นแก่ตัวมากเลย นี่คนเจ็บที่เป็คนหาเงินเข้าบ้านเลยนะ จะไม่มีเงินรักษาได้อย่างไรกันแล้ว เต๋อชุน พ่อของ ซีห่าว ยอมด้วยหรือ นี่ลูกชายทั้งคนเลยนะ
"แม่สามี ช่างเห็นแก่ตัวมากเลยนะคะ ทีอยากได้เงินก็พูดเสียดีเลย ว่ามีอะไรก็ให้มาเบิกเอา จะเป็คนเก็บเงินเอาไว้ให้ แล้วที่ว่าเก็บไว้ให้อยู่ที่ไหนหรือคะ"
"ก็บอกว่าใช้หมดแล้วอย่างไรล่ะ แล้วก็ไม่ต้องมาพูดอีก ฉันไม่มีจะให้" ว่าเสร็จก็เดินเข้าบ้านโดยไม่ได้สนใจอะไรใครอีกเลย เพราะไม่อยากเจอสายตาของชาวบ้านที่มองมา แต่แล้วทำไมล่ะ บอกว่าไม่มีเสียอย่างจะทำอะไรได้
ส่วน จื้อเต๋อชุ่น ผู้เป็พ่อเมื่อได้ยินว่าลูกชายคนโต ได้รับาเ็จากการตกเขา จึงได้รีบออกมาดู และเดินสวนกับเมีย ที่เดินหน้าบึ้งเข้ามาไม่รู้ว่าไปทะเลาะกับใครมาอีก เขาจึงไม่ได้สนใจ แล้วรีบเดินไปที่ห้องลูกชายทันที และก็เจอเข้ากับ พ่อของ เฉินตง
"เจียวหั่ว เมื่อสักครู่ได้ยินชาวบ้านบอกว่า ซีห่าว ได้รับาเ็เป็อย่างไรบ้าง"
"ก็หนักเอาการอยู่เหมือนกัน เพราะแผลค่อนข้างใหญ่ คงต้องให้หมอมาดูก่อน แต่เหมือน อ้ายฉิง จะไม่ให้เงินค่ารักษานะสิ แล้วจะเอาเงินที่ไหนเป็ค่ารักษากัน"
"ฉันเป็พ่อที่ไม่ได้เื่เลย แม้แต่เื่ลูกก็ยังช่วยไม่ได้ แล้วจะทำยังไงดี" เขารู้สึกผิดกับแม่ของ ซีห่าว ที่เสียชีวิตไปแล้วไม่ได้ ที่ดูแลลูกได้ไม่ดี แม้เขาจะรักลูกทุกคนเท่ากันก็ตาม
"ก็คงจะต้องดูอาการไปก่อนนั่นล่ะ และคงจะยังเดินไม่ได้ไปอีกสักพัก เพราะว่าแผลอยู่ที่ขา คงต้องหาสมุนไพร มาช่วยบรรเทาไปก่อน ถ้าไม่มีเงินรักาาจริงๆ"
"ได้ เดี๋ยวฉันไปดูลูกก่อนว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง"
"ไปเถอะ" เขามองเพื่อนที่ตัดสินใจผิดที่แต่งเมียคนนี้เข้าบ้านมา เพราะแทนที่จะมาช่วยดูแลลูกกับกดขี่ลูกจากเมียเก่า และตัวเองก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย เพราะบางครั้งไม่ได้อยู่บ้าน ต้องไปรับจ้าง จึงต้องปล่อย ซีห่าว เอาไว้กับแม่เลี้ยง ที่ไม่ได้รักลูกของตัวเอง บางครั้งก็ให้อดอาหาร บางครั้งก็ถูกตี และยังถูกใช้งานั้แ่ยังเด็ก จึงเป็เด็กที่ขยัน และแข็งแกร่งอย่างมาก เขาเองก็ช่วยได้เพียงเล็กน้อยเท่าที่จะช่วยได้
"สะใภ้ใหญ่ ซีห่าวเป็อย่างไรบ้าง" พ่อสามี เมื่อเข้ามาในห้องจึงได้ถามลูกสะใภ้ออกมา
"ยังไม่ตื่นเลย คงจะเพลียหลับไป แต่ที่เห็นขาที่าเ็ก็แย่อยู่เหมือนกันค่ะ เพราะแผลค่อนข้างที่จะใหญ่ คงจะทำงานไม่ได้อีกสักพักเลยค่ะ"
"แล้วเราจะทำอย่างไรกันดีคะ เงินจะรักษาก็ไม่มี เราให้หมอมาดูให้ก่อนแล้วติดเงินเอาไว้ก่อนได้หรือเปล่า"
"พ่อก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน เดี๋ยวพ่อให้ซีฮัน ไปตามหมอมาให้แล้วกัน จะได้ดูด้วยว่าหมอจะให้ทำอย่างไร และอาจจะมียาให้กินเพื่อบรรเทาได้บ้าง"
"ขอบคุณพ่อสามีมากนะคะที่ช่วยเหลือ" ดูแล้วพ่อสามีก็นิสัย ไม่ได้เลวร้ายอะไร ออกจะเป็ห่วงลูกชายเสียด้วยซ้ำ
"ซีห่าว เป็ลูกพ่อเหมือนกัน" แต่ยังไม่ได้ไปตามลูกชายอีกคนก็มาถึงเสียก่อน เพราะได้ข่าวจากชาวบ้าน จึงได้รีบมาดูด้วยความเป็ห่วง
"อ้าว ซีฮัน มาพอดีเลย ไปตามหมอให้พ่อหน่อย พี่ชายลูกได้รับาเ็หนัก ต้องให้หมอเข้ามาดู"
"เป็เยอะเลยหรือครับ อย่างนั้นผมจะรีบไป รีบมา" ว่าแล้วจึงได้รีบวิ่งออกจากบ้านไปเพื่อที่จะได้ตามหมอมาดูพี่ชายที่เขารัก แม้จะคนละแม่ แต่เขารักพี่ชายคนนี้มากกว่าพี่ชายที่แม่เดียวกันเสียอีก ด้วยความเป็ห่วง จึงได้รีบไปที่บ้านหมออย่างรวดเร็ว และรีบบอกให้ไปดูพี่ชายที่าเ็โดยด่วน
( ฝากติดตามด้วยนะคะ )