ที่ข้าเลิกร้าย เพราะอยากให้ท่านรัก

      หลานเซียนบังคับยัดเยียดความเป็นสามีให้นางโดยที่นางเองยังไม่ทันได้เต็มใจ ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปด้วยความขื่นข่มใจ ที่นางกำลังเผชิญนั้นคือมิอาจสู้หน้าใครได้อีก เเต่สำหรับหลานเซียนนั้นเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจทุกอย่าง เขาก็หลับไปด้วยอาการหลับลึกเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์กำลังเริ่มทำงานแล้ว มีเพียงม่านเฉวเท่านั้นที่นอนร้องไห้ด้วยความเสียใจทั้งคืนจนกระทั่งรุ่งสาง หลานเซียนตื่นจากอาการมึนเมาขึ้นมาก็พบว่าม่านเฉวนั้นร้องไห้จนหลับไปแล้ว

       "จงเชื่อมั่นในข้า ว่าข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องอึดอัดเช่นนี้อีกต่อไป รอข้าหน่อยนะม่านเฉว รับรองว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย เจ้าจะต้องมีเกียรติมีศักดิ์ศรีเฉกเช่นสตรีนางอื่นให้จงได้ข้าสัญญา" หลานเซียนรีบอาศัยจังหวะที่ม่านเฉวหลับอยู่นั้น ออกไปคุยกับทหารหน้าจวนเพื่อบอกให้พวกเขาปิดเรื่องนี้เป็นความลับห้ามแพ่งพายให้ใครรู้ เสร็จจากนั้นหลานเซียนก็แอบย่องเดินออกจากจวนอิงฮวาไปเพื่อไม่ให้ใครเห็นและสงสัยได้ เเต่ถึงแม้ว่าหลานเซียนจะพยายามหลบแค่ไหนสุดท้ายแล้วเขาก็หนีไม่พ้นอยู่ดี

       "อ้าว ท่านชายหลานเซียน เจ้ามาทำอะไรแถวนี้ตั้งแต่เช้างั้นหรอ?"

       "ท่านหญิงเหมยอิง!"

       "เห็นหน้าข้าแล้ว เจ้าต้องตกใจขนาดนั้นเลย หรือว่าเจ้าไปทำอะไรผิดมาและพยายามปิดบังข้าอยู่ เช่นนั้นรึ?"

       "เปล่า ข้าเเค่เห็นว่าวันนี้บรรยากาศดี ข้าก็เลยออกมาเดินเล่นตั้งแต่เช้า ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อนแล้วกัน" หลานเซียนรีบเดินเลี่ยงเหมยอิงไปเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตว่าเขามาจากที่ไหนนั่นเอง พฤติกรรมของหลานเซียนแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขากำลังปกปิดอะไรนางบางอย่างเพียงแต่นางไม่รู้ว่ามันคืออะไร

       "ข้าว่าท่านชายหลานเซียนแปลกๆไปนะเจ้าคะคุณหนู"

       "ใช่ ข้าก็ว่าหลานเซียนแปลกๆไป"

       "หลานเซียนมีนิสัยร่าเริง แจ่มใสชอบออกไปเที่ยวก็จริง แต่ตั้งแต่ข้ามาอยู่ที่เมืองฮุ่ยหมิงแห่งนี้ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่หลานเซียนจะออกมาเดินเที่ยวในตอนเช้า เจ้าว่าไงเหมยฮัว?"

       "ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ"

       "ก็แล้วถ้าหลานเซียนไม่ได้ออกมาเดินเล่นอย่างที่เขาว่า แล้วหลานเซียนมาที่นี่ทำไมตั้งแต่เช้า?"

       "นั่นสิเจ้าคะ แถวนี้ก็ไม่ใช่พื้นที่จวนของท่านชายหลานเซียน เท่าที่ข้ารู้มาแถวนี้มีเพียงแค่จวนรับรองเพียงไม่กี่หลังเท่านั้นนะเจ้าคะ หลังที่มีคนพักอาศัยอยู่ก็เห็นจะเป็นจวนอิงฮวาขององค์หญิงม่านเฉวนั่นแหละเจ้าค่ะ"

       "ม่านเฉว หลานเซียนเนี่ยนะจะมาหาม่านเฉวเเต่เช้า พวกเขาไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวกันสักหน่อย"

       "แต่ก็เป็นไปได้นะเจ้าคะ เพราะข้าเคยแอบเห็นเวลาที่ท่านชายหลานเซียนมององค์หญิงม่านเฉวแล้ว สายตาหวานหยาดเยิ้มเลยเจ้าค่ะ"

       "งั้นหรอ เอ้ะ!หรือว่าหลานเซียนจะมาหาม่านเฉวที่จวนจริงๆ"

       "ให้ข้าไปสืบให้ไหมเจ้าคะ?" 

       "หืม...ไม่ต้องหรอก ความจริงแล้วข้าก็ไม่อยากรู้เรื่องของหลานเซียนขนาดนั้นหรอกเพราะข้ามีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นจะต้องทำ เจ้าลืมไปแล้วหรือไงว่าวันนี้เป็นวันแต่งงานของข้า ข้าต้องรีบไปทำผมและเเต่งตัวให้สวยที่สุดในนามให้สมกับที่ท่านพี่จุนเป่าเลือกข้าเป็นชายา"

      "ความจริงแล้ว คุณหนูของข้าไม่ต้องแต่งก็ได้นะเจ้าคะ เพราะคุณหนูของข้าโฉมงามและสง่าอยู่แล้วเจ้าค่ะ"

      "ฮึฮึฮึ ตั้งแต่ที่เจ้ามาเป็นบ่าวรับใช้ของข้า มีวันนี้แหละที่เจ้าพูดถูกใจข้าที่สุด ไว้เสร็จจากงานแต่งของข้าแล้ว ข้าจะมอบรางวัลให้เจ้าอย่างงามเหมยฮัว"

      "ขอบพระทัยเจ้าค่ะ คุณหนู"

      "รีบไปกันเถอะ ข้ามีหลายอย่างที่ต้องทำ" โชคดีที่เหมยอิงอิงและเหมยฮัวไม่ได้สนใจเรื่องหลานเซียนมากนักเพราะพวกนางมีเรื่องสำคัญกว่าที่จะต้องไปทำ ซึ่งครั้งนี้ก็ถือว่าหลานเซียนรอดตัวไปนั่นเอง ทางด้านเหมยฮัวนั้นนางรีบหาเจ้านายของนางไปแต่งหน้า ทำผมให้เป็นเสร็จสรรพ ส่วนอีกด้านนั้น จุนเป่าให้ชิวลู่ผู้เป็นน้องสาวช่วยจัดการเรื่องชุดเสื้อผ้า หน้าผมให้เขา ส่วนตัวของเขานั้นก็เอาเเต่กินเหล้าย้อมใจอยู่ที่จวนทั้งวันจนกระทั่งถึงเช้า

      "ท่านพี่ ชุดแต่งงานของท่านพี่พร้อมแล้วเจ้าค่ะ ส่วนนี่ก็เป็นชุดของเหมยอิงอิง ชิ!จริงๆมันควรจะเป็นข้าด้วยซ้ำที่มีโอกาสได้ใส่ชุดนี้ ไม่ใช่นาง เฮอะ! ท่านพี่!!นี่ก็ใกล้จะถึงเวลาพิธีการแล้ว เหตุใดท่านถึงยังเมามายกินเหล้าไม่หยุดหย่อนเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ"

      "พี่ต้องกิน เพราะถ้าพี่ไม่กิน พี่ก็ไม่สามารถบังคับใจตัวเองให้แต่งงานกับนางได้ เอาล่ะพี่พร้อมสำหรับพิธีในวันนี้แล้ว ชิวลู่เจ้าช่วยมาพยุงพี่ไปที่ท้องพระโรงที เอิ้ก!"

      "ไปทั้งที่ยังเป็นเช่นนี้หรือเจ้าคะ ข้าว่าท่านพี่ดื่มน้ำให้หายเมาก่อนดีไหมเจ้าคะ"

      "ไปทั้งอย่างนี้แหละ ในเมื่อนางยืนยันที่จะแต่งงานกับพี่ให้ได้ พี่ก็จะแต่งงานกับนางด้วยท่าทีแบบนี้เหมือนกัน ไป!มาพยุงพี่ไป"

      "จะ...เจ้าค่ะ แวะ กลิ่นเหล้าหึ่งเลย ช้าๆเจ้าค่ะ โอ้ย..ตัวหนักชะมัด นี่เจ้า..เจ้าช่วยเอาชุดแต่งงานนี้ไปส่งให้ท่านหญิงเหมยอิงอิงที่จวนด้วย ข้าจะพาท่านพี่ไปที่ท้องพระโรงก่อน"

      "รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ" ชิวลู่สั่งให้ทหารนายหนึ่งนำชุดเข้าพิธีของเหมยอิงไปส่งให้นางที่จวน เพราะตัวนางต้องแบกพี่ชายซึ่งมีอาการเมามายไปที่ท้องพระโรงเพื่อทำพิธีแต่งงานกับเหมยอิงอิงนั่นเอง ทันทีที่เหมยอิงได้รับชุดแต่งงาน นางก็รีบสวมมันเพื่อตรงไปเข้าพิธีที่ท้องพระโรงเช่นกัน ครั้นเมื่อมาถึงนางก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็น เมื่อว่าที่เจ้าบ่าวของนางนั้นเดินเซไปเซมาและยิ้มหัวเราะราวกับคนบ้า บวกกับบรรยากาศที่นางเห็นนั้นมันไม่เหมือนกับงานแต่งงานเลยด้วยซ้ำ ทุกอย่างไม่มีอะไรพิเศษ มีเพียงทหารกลุ่มหนึ่งมาร่วมยินดีกับนาง อีกทั้งยังไม่มีหลายเซียน ม่านเฉวรวมไปถึงเหล่าทหารชนชั้นสูงอีกหลายท่าน เหมยอิงอิงรู้สึกตกใจกับงานแต่งที่หวังเสิ่นจัดให้นางมากและที่นางเสียใจไปมากกว่านั้นคือ ภายในงานแต่งงานของนางกับจุนเป่านั้น นางไม่เห็นพ่อของนางหรือแม้กระทั่งคนจากเมืองลี่จินมาร่วมแสดงความยินดีกับนางเลย หวังเสิ่นกำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่หรือนี่จะเป็นแผนการของใครนั้น ติดตามต่อได้ใน Ep. หน้านะคะ