พิชิตภพสยบสวรรค์ ภาค1 ดินแดนแห่งท้องฟ้า

หลังเจิ้นเทียนงัดข้อชนะ ก็นำโต๊ะตัวใหม่มาวาง แล้วยืนอยู่ที่เดิม หากเป็นสถานการณ์ทั่วไป เมื่อชายร่างกำยำที่ดูแข็งแกร่งยังพ่ายแพ้ คงไม่มีใครกล้าเข้าไปงัดข้อต่อ แต่เมื่อมีการพนันเข้ามาเกี่ยวข้อง หลายคนก็อยากจะลองดู ทุกคนเริ่มไม่ได้มองว่าเป็นการทดสอบสมุนไพร แต่คือโชคลาภก้อนใหญ่ เพราะตามอัตราแลกเปลี่ยน หนึ่งร้อยเหรียญเงินเท่ากับหนึ่งเหรียญทอง ลงทุนนิดเดียวได้กลับมาเป็นร้อยเท่า ช่างเป็นสิ่งที่ล่อตาล่อใจผู้คนยิ่งนัก “ท่านปู่เคยบอกว่า เมื่อความโลภเข้าครอบงำ แม้เห็นเสือก็จะมองเป็นแค่แมว แม้ความตายก็ดูเป็นสิ่งเล็กน้อย ประโยคนี้น่าจะใช้ได้กับคนเหล่านี้” เจิ้นเทียนมองกลุ่มคนมากมายที่เข้ามาลองงัดข้อกับเขาอย่างไม่ขาดสาย พลางคิดถึงคำพูดของท่านปู่ เขารู้สึกว่าการพบผู้คนมากมายก็ทำให้เข้าใจโลกมากขึ้น ตอนนี้เหรียญเงินของเจิ้นเทียนมีมากขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่งัดข้อครั้งแรก เขายังไม่เคยแพ้ใครเลย “หากสามารถควบคุมได้ทั้งแขน ไม่ใช่แค่เพียงความแข็งแกร่ง แต่พละกำลังก็มากขึ้นด้วย เคล็ดเมฆาแปรเปลี่ยนนี้ ดูมหัศจรรย์เกินไปแล้ว” ทุกครั้งที่งัดข้อเจิ้นเทียนก็พยายามทดสอบพละกำลังของตัวเองไปด้วย เขาค้นพบว่าสำหรับคนธรรมดาที่ไม่ได้สร้างปราณ แค่เพียงพลังของร่างกายที่ยังไม่ได้โคจรเคล็ดเมฆาแปรเปลี่ยน ก็เพียงพอที่จะชนะ ส่วนอู๋ต้าและมู่ปิงตอนนี้กำลังวุ่นวายกับการขายยาสมุนไพร ที่คนรุมแย่งราวกับเป็นยาวิเศษ หลายชั่วยามผ่านไป ตอนนี้ยาสมุนไพรที่เตรียมมามากมายก็หมดลง ผู้คนมากมายเริ่มโวยวายส่งเสียง “ข้ายังไม่ได้เลย..”“ท่านนักพรตมียาสมุนไพรอีกหรือไม่...”“เมียข้าต้องฆ่าตายแน่ๆ เพราะสั่งให้ข้าซื้อไปในคืนนี้ให้ได้...” เสียงผู้คนร้องตะโกน อย่างเสียดาย ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของผู้คนที่ยังอยากได้ยาสมุนไพร เสียงระฆังทองเหลืองใบเล็กดังขึ้นอีกครั้ง “กริ๊งง!...กริ๊งง!....” “เอาล่ะ!...ทุกท่าน!.....ตอนนี้ยาสมุนไพรของข้าได้หมดลงแล้ว....เรื่องนี้พวกเจ้าโทษข้าไม่ได้ เพราะหากพวกเจ้าซื้อแต่แรก ก็คงไม่ผิดหวังแบบนี้”
อู๋ต้าพูดตัดบท แทนที่จะขอโทษที่สินค้าไม่พอ แต่เขากลับตำหนิคนซื้อที่ไม่รีบซื้อของ เพื่อกระตุ้นการขายครั้งต่อไป “แต่ข้ายังมีของดีมาจำหน่ายในวันนี้ ซึ่งถือเป็นของที่วิเศษไม่แพ้ยาสมุนไพร” เมื่ออู๋ต้าพูดจบก็หยิบป้ายไม้แกะสลักอันหนึ่ง ขนาดครึ่งฝ่ามือ มันดูเป็นของเก่าที่ไม่มีราคา แล้วชูขึ้นเหนือหัว “ของที่พวกเจ้าเห็นเหล่านี้ ไม่ใช่ของเก่าธรรมดา แต่เป็นของวิเศษ...ที่มีพลังวิญญาณแฝงอยู่” อู๋ต้าพูดเสียงดังหนักแน่น พลางเอามือลูบเคราปลอม แล้ววางท่าเหมือนนักพรตเซียน “ของวิเศษของเซียน....!!” เสียงผู้คนอุทานขึ้นพร้อมกัน ด้วยสีหน้าตกใจ พร้อมเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ไปหมด สำหรับผู้คนส่วนใหญ่ในดินแดนแห่งท้องฟ้านั้น มีความเชื่อเรื่องภูติ ผี ปิศาจ บ่อยครั้งผู้คนมักจะเจอวิญญาณร้ายทำร้ายหรือสาปแช่ง ว่ากันว่าหากคนธรรมดามีของวิเศษที่มีพลังวิญญาณอยู่กับตัวหรือตกแต่งบ้าน จะช่วยปัดเป่าความโชคร้ายและคุ้มครอง นอกจากนี้ของวิเศษบางชิ้น ยังมีพลังเสริมในอีกหลายๆด้าน แต่ของวิเศษเหล่านี้นั้นหายากยิ่ง เพราะผู้คนส่วนใหญ่ไม่สามารถสัมผัสหรือตรวจสอบของที่มีพลังวิญญาณได้ มีเพียงนักพรตเซียนหรือหัวหน้านักรบบางคนเท่านั้นที่มีวิธีตรวจสอบของเหล่านี้ และตอนนี้ของวิเศษที่หายาก...กำลังอยู่ตรงหน้าของพวกเขาและเป็นนักพรตเซียนนำมาขายด้วยตัวเอง เมื่อตอนที่อู๋ต้าเดินดูตลาดนั้น เขาพบว่ามีแผงการค้าหลายแห่งที่ขายของแบบนี้ นอกจากราคาที่สูงและดูเก่าแล้ว ก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรที่ยืนยันได้ว่ามีพลังวิญญาณ มีแค่คำพูดของคนขายเท่านั้น ที่พูดอวดอ้างสรรพคุณจนคนหลงเชื่อ เมื่อได้ของมาจากเจิ้นเทียน อู๋ต้าจึงเล่าแผนให้เพื่อนๆฟัง และจัดหมวดหมู่รวมถึงหาตำราเกี่ยวกับตำนานความเชื่อเรื่องของวิเศษมาอ่าน นี่ดูจะเป็นครั้งแรกที่เขาดูตั้งใจทำอะไรบางอย่าง เพื่อเพื่อนๆของเขา “ป้ายไม้นี้ทำจากไม้โบราณ ผ่านการปลุกเสกจากนักพรตชั้นสูงในชนเผ่าของข้า มันช่วยเรื่องการค้าขายและโชคลาภ และยังปัดเป่าความชั่วร้ายได้ ราคาของชิ้นนี้ข้าจะตั้งเริ่มต้นที่ห้าเหรียญเงิน แต่หากมีใครอยากได้ ให้เสนอราคาแบบประมูล ผู้ให้ราคาสูงสุดจะได้เป็นเจ้าของ เริ่มได้!...” “กริ๊งง!...” เสียงระฆังใบเล็กดังขึ้นเป็นสัญญาณการประมูล ผู้คนหลายคนเริ่มลังเล เพียงอึดใจก็เริ่มมีคนสู้ราคา “หกเหรียญเงิน!....” ชายอ้วนผู้หนึ่งเดินแหวกฝูงชนที่รุมล้อมออกมายืนด้านหน้า เขาเป็นชายอ้วนที่แต่งตัวเหมือนพ่อค้า ไว้หนวดยาวดูมีราศี แต่ใบหน้านั้นหมองคล้ำ “หกเหรียญเงินครั้งที่หนึ่ง ....ครั้งที่สอง....ครั้งที่สาม........ป้ายไม้นี้เป็นของชายผู้นี้” มู่ปิงเป็นคนขานนับ ตามวิธีที่อู๋ต้าสอน “ข้าได้แล้ว...ข้าได้แล้ว....” ชายอ้วนทำท่าดีใจ แล้วควักเงินให้มู่ปิง ก่อนไปรับป้ายไม้มือจากอู๋ต้า “เจ้าดูมีราศีแต่หน้าตาหมองคล้ำ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจ้า!” อู๋ต้าถามพลางจ้องหน้าชายอ้วน “เรียนท่านนักพรต ข้ามาทำการค้าที่นี่ แต่เมื่อสองวันก่อนสินค้าของข้าถูกปล้นระหว่างทาง หากพ้นเย็นวันนี้ไป ข้าไม่สามารถส่งสินค้าได้ นอกจากจะโดนปล้นแล้ว ยังต้องโดนร้านค้าที่สั่งของเรียกเก็บค่าเสียหายอีก คราวนี้ข้าคงหมดตัวจริงๆ ” ผู้ที่ยืนฟังอดสะเทือนใจไม่ได้ ถึงความโชคร้ายของเขา บางคนถึงกับปาดน้ำตากับเรื่องราวที่น่าเศร้า “แต่พอเห็นท่านแสดงอภินิหาร..และพูดถึงของสิ่งนี้ ข้าจึงใช้เงินทั้งหมดที่มีประมูลป้ายไม้นี้ เพื่อหวังเพิ่งเพียงปาฎิหาริย์จากท่าน ขอให้ของวิเศษชิ้นนี้ปัดเป่าเคราะห์ร้ายของข้าด้วยเถิด...” เมื่อชายอ้วนพูดจบ เขายกมือที่ถือป้ายไม้แผ่นนั้นแล้วทำท่าอธิษฐาน ผู้คนที่ยืนมุงดูตอนนี้ยิ่งสงสารเขามากขึ้น และขอให้ป้ายไม้นี้ช่วยให้เขาผ่านเรื่องราวน่าเศร้านี้ได้โดยไว ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังมาแต่ไกล “เถ้าแก่!...เถ้าแก่!...” เจ้าของเสียงเป็นชายร่างเล็กเหงื่อโทรมกายราวกับวิ่งมาไกลมาก สักพักก็แหวกฝูงชนมายืนหอบอยู่ข้างหน้าชายอ้วน “เสี่ยวเสี่ยว!...เจ้าตะโกนเสียงดัง เกิดอะไรขึ้น ร้านค้ามาเก็บค่าเสียหายอย่างนั้นหรือ?” ชายอ้วนถามด้วยสีหน้าหมองคล้ำ “ไม่ใช่ๆ เถ้าแก่....สินค้าของเราที่โดนปล้น จู่ๆก็มีคนของเราบังเอิญไปพบที่ซ่อน แล้วนำกลับมาครบทุกชิ้น ” ชายอ้วนทำหน้าตาดีใจ พลางกอดชายร่างเล็กพร้อมกระโดดโลดเต้น “สวรรค์!....ข้าได้สินค้าคืนแล้ว ไม่ต้องหมดตัวแล้ว ป้ายวิเศษชิ้นนี้ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ” ชายอ้วนร่ำร้องด้วยความดีใจ เขาคารวะนักพรตอ้วน และรีบพาชายตัวเล็กออกไปดูสินค้าทันที ในขณะที่ชายร่างอ้วนจะออกไปนั้น เขาแอบมองมาทางอู๋ต้าพลางยิ้ม ด้วยดวงตาเจ้าเล่ห์ ส่วนอู๋ต้าแอบยกนิ้วโป้งให้ชายอ้วนอย่างลับๆ
ที่แท้ชายอ้วนก็คือ...อู๋เหลียงพ่อของเขา ที่ปลอมมาเป็นหน้าม้านั่นเอง เสียงผู้คนพูดคุยกันเป็นการใหญ่ เมื่อชายร่างอ้วนเดินออกไป “เหลือเชื่อ...ของวิเศษของท่านนักพรตศักด์สิทธิ์จริงๆ”“เพียงได้ครอบครองชั่วอึดใจ...ก็บันดาลโชค”“ข้าต้องรีบซื้อ...ของดีๆอย่างนี้มีไม่มาก ก่อนจะหมดเร็วอีก...” ด้วยเรื่องราวมหัศจรรย์ของป้ายไม้ ที่ดลบันดาลโชคให้ชายอ้วนในทันที ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนต่างพูดถึงความศักดิ์สิทธิ์ ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกระหายต่อของวิเศษที่เหลืออยู่
“เอาล่ะของชิ้นต่อไปเป็นไหโบราณ......ข้า...” อู๋ต้าพูดถึงของชิ้นต่อไปยังไม่จบประโยคก็มีเสียงตะโกนสวนกลับมาทันที “สิบเหรียญเงิน...!”“สิบสองเหรียญเงิน..!”“ยี่สิบเหรียญ!!.........” เสียงผู้คนอลหม่านแย่งประมูลโดยไม่ต้องฟังจนจบ ราวกับว่าหากปล่อยเวลาให้นานขึ้นพวกเขาจะไม่ได้ครอบครองของวิเศษที่แสนมหัศจรรย์ หลังจากนั้น...ของวิเศษชิ้นแล้วชิ้นเล่า ก็ถูกประมูลด้วยราคาที่แพงขึ้นเรื่อยๆ จนเหลือของเพียงห้าชิ้น
ในขณะที่อู๋ต้า กำลังหยิบไม้แกะสลักรูปนกกะเรียนตัวหนึ่งออกมา ก็มีเสียงร้องตะโกนดังขึ้น “หลอกลวง!....นี่พวกเจ้ากำลังหลอกลวงผู้คน อาจารย์เราต้องจัดการพวกมัน” เมื่อสิ้นเสียง ก็ปรากฏร่างของนักพรตสาวและนักพรตชราสองคน แทรกฝูงชนออกมายืนต่อหน้าของอู๋ต้า
อู๋ต้าอุทานในใจ ใบหน้าซีดเผือกด้วยความตกใจ แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ไม้แกะสลักในมือเกือบร่วงลงพื้น “นี่มัน.....นัก....นักพรตตัวจริง!!..”
........................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 29 ของวิเศษพลังวิญญาณ

คล้ายกับเรื่องพิชิตภพสยบสวรรค์ ภาค1 ดินแดนแห่งท้องฟ้า ที่คุณอ่าน

พิชิตภพสยบสวรรค์ ภาค1 ดินแดนแห่งท้องฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 29 ของวิเศษพลังวิญญาณ

คล้ายกับเรื่องพิชิตภพสยบสวรรค์ ภาค1 ดินแดนแห่งท้องฟ้า ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้