ลูสพาญาตาวีเดินดูงานไป และก็พูดสาธยายให้ฟังไปด้วย โดยไม่ต้องให้พนักงานเป็ผู้พูดเลย ซึ่งนั่นทำให้ญาตาวีอึ้งๆ ทึ่งๆ และรู้เลยว่า เขาใส่ใจและละเอียดในการทำงานทุกขั้นทุกตอนมากจริงๆ
“มีอะไรสงสัยไหม?”
ลูสพูดสาธยายจบ ก็หันมาถามญาตาวีเพื่อเปิดโอกาสให้ถาม หากว่ามีข้อสงสัย
“ไม่มีค่ะ”
ญาตาวีเผลอมองดูและฟังคนตัวโตสาธยายงานต่างๆ เพลิน เมื่อได้ยินเขาถามมาจึงสะดุ้งตัวน้อยๆ หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความอาย ก่อนจะตอบปฏิเสธพร้อมกับแสร้งมองไปทางอื่น
“เอาล่ะถ้าไม่มีอะไรสงสัยก็ดี เดี๋ยวเราขึ้นไปที่ห้องทำงานของผม แล้วเที่ยงๆ ค่อยออกไปหาอะไรทานข้างนอกกัน”
ลูสพูดพร้อมกับพาเดินไปยังประตูทางเข้า ญาตาวีจึงเดินตามไปติดๆ โดยไม่มีข้อโต้แย้งอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว
ญาตาวีนั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องทำงานของลูส จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงวัน ลูสก็พาญาตาวีออกไปรับประทานอาหาร และเมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จ ลูสก็พาญาตาวีไปส่งที่คฤหาสน์ แล้วค่อยกลับมาทำงานที่บริษัทต่อ
“อะไรกันเนี้ย!! จะไม่ให้ไปไหนมาไหนเลยหรือยังไงกัน เราไม่ใช่นักโทษนะ”
ญาตาวีหน้าหงิกหน้างอ พูดพร่ำบ่นกับตัวเอง โดยสายตาคู่สวยกับจับจ้องมองหลังรถรถยนต์คันหรูของลูส ที่วิ่งออกไปจากหน้าคฤหาสน์ จนรถยนต์คันหรูวิ่งลับสายตา
“ฮึ!! รู้ฤทธิ์เราน้อยไปแล้ว คิดเหรอว่าทำอย่างนี้แล้วจะกักขังบังคับขู่เข็ญเราได้ ไม่มีทางเสียล่ะ”
ญาตาวีหรี่ดวงตากลมโตลง พร้อมกับยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย เมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้ หญิงสาวหันหลังเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ไม่บึ้งตึงขึ้งโกรธเหมือนเช่นเวลาที่ผ่านมาไม่กี่นาทีที่แล้ว
ญาตาวีเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน มุ่งตรงไปยังห้องนอนที่ตัวเธอใช้พักผ่อนหลับนอน พอเข้าไปภายในห้องนอนแล้ว ญาตาวีเดินไปเลือกชุดเสื้อผ้าที่อยู่ในห้องแต่งตัว ซึ่งญาตาวีเลือกหยิบชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดง คอเสื้อคว้านลึกจนเห็นเนินหน้าอกรำไร และกระโปรงก็สั้นเลยเข่าขึ้นมาประมาณสี่นิ้ว
ญาตาวีมองดูชุดที่ถืออยู่ในมือ พร้อมกับยิ้มกริ่มและคิดบางสิ่งบางอยู่ไปด้วย
“ใส่ชุดนี้แหละเรา”
ญาตาวีกล่าวพึมพำบอกกับตัวเอง ยื่นชุดในมือไปแขวนไว้ที่ราว แล้วจึงเดินออกจากห้องแต่งตัวไปห้องน้ำ เพื่อทำการอาบน้ำชำระล้างร่างกายให้สะอาดและสดชื่น
เวลาผ่านไปประมาณยี่สิบนาที ญาตาวีก็เดินออกมาจากห้องน้ำ โดยที่มีผ้าเช็ดตัวผืนเดียว พันรอบร่างบางเอาไว้หลวมๆ เธอเดินเข้าไปแต่งตัว แต่งหน้าและทำผมอย่างประณีตในห้องแต่งตัว พอแต่งเสร็จเรียบร้อย ญาตาวีก็ลุกขึ้นมองดูตัวเองในกระจก ยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างพึงพอใจ ไปกับผลงานการแต่งเนื้อแต่งตัวของตัวเอง ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาสะพายไหล่บอบบาง แล้วจึงเดินออกจากห้องไป
ญาตาวีก้าวเดินเลยผ่านบอดี้การ์ด ที่ดูแลความปลอดภัยอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ โดยไม่คิดจะสนใจว่าบอดี้การ์ดกำลังมองจ้องมาที่ตัวเธอ
“ขอโทษครับคุณญาตาวี ไม่ทราบว่าคุณญาตาวีจะไปไหนหรือครับ?”
อัลเฟรน บอดี้การ์ดที่ดูแลความปลอดภัยอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ เดินเข้ามาหาญาตาวี ก่อนจะร้องถามออกไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ อย่างใคร่รู้ เพราะเ้านายได้สั่งเอาไว้เป็มั่นเป็เหมาะ ว่าให้ดูแลความปลอดภัยผู้หญิงตรงหน้านี้ให้ดี
“ฉันจะไปเที่ยวค่ะ”
ญาตาวีตอบคำถามของอัลเฟรนไปตามตรง ก่อนทำท่าเดินต่อไป
“ไม่ได้นะครับ คุณลูสสั่งว่าให้คุณญาตาวีอยู่แต่ในคฤหาสน์นะครับ”
อัลเฟรนรีบพูดปรามญาตาวีในทันที ตามที่ได้รับคำสั่งจากผู้เป็เ้านาย
“ฉันไม่สนใจว่าเ้านายของนายจะสั่งว่ายังไง ฉันมีอิสระในการที่จะไปไหนมาไหนก็ได้ เ้านายของนายไม่มีสิทธิ์ที่จะมาสั่งห้ามอย่างโน้นห้ามอย่างนี้”
ญาตาวีขึงตาดุๆ ทำเสียงเข้มแข็งกร้าวพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ก่อนจะเดินเลยร่างแกร่งของอัลเฟรนไป โดยไม่สนใจเสียงร้องห้ามใดๆ อีก
อัลเฟรนเห็นการขัดขืนของญาตาวีนั้นแล้ว ก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเหมือนกัน เพราะจะฉุดดึงร่างบางของญาตาวีไว้ก็ไม่ได้ อัลเฟรนนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ จึงค่อยเดินตามหลังของญาตาวีไปห่าง ก็ในเมื่อห้ามปรามไม่ได้ก็ตามไปซะเลยก็แล้วกัน
๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙๑๙
207K
