เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

 จางเฉินมองทั้งสามคนจากไปจนลับตาเสียงของถังชิ่วอิงดังก้องอยู่ในหูของเขา เขารู้สึกเหมือนกับชีวิตของเขาขาดอะไรไปความรู้สึกมันคล้ายกับตอนที่ต้องจาก ชิวเอ๋อ และชิงเอ๋อเขาไม่เข้าใจเรื่องความรักมากนัก ทำไมเจอกันแค่ไม่นานถึงรู้สึกเหมือนมีความผูกพันธ์แบบนี้ได้มันยากจะอธิบายจริงๆ สำหรับจางเฉิน

    หลังจากสงบจิตใจลงได้แล้วจางเฉินก็เปิดแผนที่ออกเดินทางอีกครั้ง เดินทางผ่านภูเขา ป่าไม้ กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาจางเฉินใช้สมาธิอย่างมากเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว  เขาสะสมสมุนไพรเข้าสู่มิติอย่างต่อเนื่องหลังจากดูแผนที่แล้วอีกไม่ไกลเขาก็จะถึงโบราณสถาน

    จางเฉินพบว่าป่าด้านหน้ามีคนซ่อนอยู่สองคนเมื่อจางเฉินกำลังจะผ่านไปทั้งสองคนก็ออกมาขวางหน้าทันที

   ทั้งสองคนนั้นออกจากจุดที่ซ่อนซึ่งเป็นพุ่มไม้ ลอบใช้มีดสั้นขว้างใส่จางเฉินจางเฉินหลบหลีกอย่างรวดเร็ว พวกมันจึงมองสำรวจจางเฉินอีกครั้ง ซึ่งเป็นเพียงระดับหลอมรวมลมปราณขั่นห้า

    “ดูเหมือนเจ้าจะมีปฏิกิริยาที่ดีรู้ว่าเราซ่อนอยู่ที่นี่” นักรบปราณคนหนึ่งกล่าวขึ้นมา

    “เป็นความเข้าใจผิดหรือไม่ทำไมจึงโจมตีข้า”

    “เราต้องการสมบัติที่เจ้าได้รับหลังจากเข้าดินแดนลับ”

   “แล้วพวกเจ้ามีอะไรแลกเปลี่ยน”จางเฉินมองนักรบปราณทั้งสองคนด้วยความรู้สึกรำคาญ

    “ไม่มีอะไรแลกเปลี่ยน เรามาปล้นเจ้ารู้จักปล้นไหม หากยังรักชีวิตก็ส่งแหวนมิติมา แล้วพวกข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

    “ถ้าอยากได้ก็มาเอา”จางเฉินเอาดาบออกจากมิติ ชี้หน้าทั้งสองคน เป็นครั้งแรกที่เขาโดนปล้น ปกติมีแต่ปล้นคนอื่นทั้งสองคนนั้นมองจางเฉินด้วยระดับฝึกฝนซึ่งนั้นเป็นสิ่งที่ผิดอย่างมาก

   นักรบปราณทั้งสองพุ่งเข้าโจมตีจางเฉินด้วยกระบี่อย่างรวดเร็วดูเหมือนว่าจะทำงานร่วมกันมามาก การประสานงานนั้นสมบูรณ์แบบมากเพียงไม่นานก็ประชิดตัวจางเฉิน

    จางเฉินใช้ท่าเท้าท่องเมฆาหลบหลีกเตะนักรบปราณคนหนึ่งปลิวกระเด็นไปไกล ชนกับต้นไม้ต้นหนึ่งแล้วกลิ้งไปบนพื้นดินแถบนั้น

    นักรบปราณอีกคนเห็นสหายตนเองถูกโจมตีไปแล้วก็รวบรวมพลังปราณฟันกระบี่ใส่จางเฉินอีกครั้งเมื่อเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัวจางเฉินนั้นเพียงต้านรับด้วยอาบอย่างง่ายอายแล้วปลดปล่อยปราณกระบี่โจมตีจุดอ่อนฟันแขนขาด ขยับดาบอีกครั้งก็แทงเข้าที่หัวใจของนักรบปราณนั้นเลือดสาดตกลงบนพื้นและสิ้นใจตาย

   จางเฉินพุ่งไปหานักรบปราณอีกคนซึ่งกำลังลุกขึ้นหลังจากที่กลิ้งไปกับพื้นไกลออกไปเอาดาบแทงทะลุหน้าอกของนักรบปราณอีกคนทันทีเมื่อถึงตัว

     “ข้ารู้จักอย่างดีเรื่องปล้น”จางเฉินพูดพร้อมกันสำรวจซากศพทั้งสอง มีแหวนมิติสองวง มีสมุนไพร และหินวิญญาณจำนวนไม่มาก ไม่มีอะไรบรรยายสิ่งเหล่านี้ได้มากกว่าโจรกระจองจางเฉินสายหัวอย่างผิดหวังแล้วเดินทางต่อ

    โบราณสถานนั้นถูกค้นพบเมื่อหนึ่งร้อยปีที่แล้วมีการก่อตัวอาเรย์ป้องกันระดับเจ็ดอยู่ด้วย มีประตูเหล็ก และกำแพงสูงใหญ่กั้นไว้สามารถมองเห็นข้างในได้จากที่สูงเท่านั้น ซึ่งยังไม่เคยมีคนเข้ามาก่อน

   จางเฉินเดินทางมาถึงก็พบนักรบปราณกว่าห้าร้อยคนกำลังช่วยกันโจมตีอาเรย์เพื่อที่จะเข้าไปในโบราณสถานจางเฉินเลือกเดินทางด้านอื่น เดินสำรวจกำแพงไปเรื่อยๆศึกษาการก่อตัวด้วยพลังวิญญาณ

    “พี่โสม เราขุดอุโมงค์เข้าไปได้หรือไม่ท่านเก่งเรื่องอาเรย์มากกว่าข้า”

    โสมแดงออกจากมิติแล้วตรวจกำแพง หลับตาทำสมาธิ จางเฉินก็ยืนรอโสมแดงอยู่

     “มีจุดบอดของอาเรย์อยู่ใต้พื้นดินตรงด้านโน้นถ้าขุดปกติก็จะชนกับอาเรย์เหมือนกัน”

   จางเฉินไปยังจุดที่โสมแดงแนะนำแล้วเรียกดราโก้เพื่อทำการทะลุไปทางใต้ดินทันทีภายใต้การแนะนำของโสมแดงทั้งสามช่วยกันโจมตีจุดอ่อนของอาเรย์เพื่อให้เปิดพื้นที่สำหรับเข้าสู่โบราณสถานไม่นานทั้งสามก็เข้าสู่โบราณสถาน

    มองสภาพโดยรอบมันเหมือนกับเมืองขนาดใหญ่เมืองหนึ่งเลยทีเดียว มีบ้านเรือนมากมาย แต่ไม่พบว่ามีผู้คนจางเฉินปีนตึกที่สูงที่สุดเพื่อดูสภาพโดยรอบ

    “ข้าต้องการตำราตรงนั้นเป็นหอตำรา เราไปที่นั่นก่อน”

   จางเฉินและโสมแดงกระโดดผ่านหลังคาบ้านเรือนเพื่อเข้าสู่หอตำราตำรานั้นเก่ามาก มี 5 ชั้น ด้วยตำราทำจากกระดาษเพียงสัมผัสก็อาจจะถูกทำลายได้จางเฉินไม่กล้าเปิดอ่านจึงย้ายทั้งชั้นวางตำราเข้าสู่มิติไว้ในคลังที่ได้ทำไว้อย่างรวดเร็ว ไปที่ละชั้น

    มองจากหน้าต่างด้านหลังตึกนั้น มีน้ำพุเซียนที่เหมือนกับเพียงวางไว้ประดับตกแต่งจางเฉินกระโดดลงจากอาคารแล้วย้ายน้ำพุเซียนเข้าสู่มิติ

     “แค่นี้ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้วพี่โสมอย่าลืมดูเรื่องพิษให้กับข้า ที่จริงข้าพบหลายวิธีแล้วแต่มันมีความเสี่ยงเกินไปข้าต้องการที่มันจะสามารถแก้ไขได้โดยที่ข้าจะรู้สึกว่าปลอดภัยบ้างการเสี่ยงชีวิตกับพิษที่ไม่รู้จักนี่ยากเกินไป”

    “อืมข้าได้ของที่ต้องการแล้ว ข้าไปนอนเล่นสระวิญญาณ อ่านตำราละทางด้านโน้นดูเหมือนจะมีที่ตั้งนิกาย หรือสำนักเก่าแก่อะไรสักอย่างถ้ามองจากสิ่งก่อสร้างส่วนไปอีกด้านหนึ่งน่าจะเป็นพระราชวัง การก่อตัวบ้านเรือนของที่นี้ปิดกั้นพลังวิญญาณเพื่อสำรวจพื้นที่ต่างๆน้ำพุเซียนที่อยู่หลังหอตำราข้าก็ไม่รู้สึกเลย คงช่วยไม่ได้มากถ้าเจอตำราอย่าลืมเก็บเป็นอันดับแรกๆ” โสมแดงนั้นชอบอ่านตำราที่สุดแม้หลายอย่างมันไม่สามารถทำได้มันก็อ่าน ในมิตินั้นโสมแดงและกรีนนั้นเรียกได้ว่าเป็นคลังความรู้

   พูดแล้วโสมแดงก็เปิดประตูเข้าสู่มิติ

    ด้านนอกเมืองโบราณนั้นนักรบปราณกว่าห้าร้อยคน โจมตีอาเรย์ป้องกันจนเกิดเป็นช่องว่างแล้วก็เข้าสู่โบราณสถานด้วยเช่นกันต่างวิ่งกระจายตัวกันเข้าไปสำรวจตามบ้านเรือนต่างๆ กันอย่างรวดเร็ว โดยทั่วไปแล้วต่อให้โจมตีทั้งปีเหล่านักรบปราณนี้จะไม่สามารถเข้าสู่โบราณสถานได้ แต่เนื่องจากจางเฉินโจมตีจุดบอดของอาเรย์ทำให้เกิดความไม่เสถียรของการก่อตัวจึงทำให้คนเหล่านี้เข้ามาได้

    จางเฉินออกวิ่งตามถนนที่ทำด้วยหินถนนนี้มีขนาดใหญ่มากแสดงถึงความเป็นถนนสายหลักของเมืองโบราณ ตึกรอบๆนั้นสูงอย่างน่าประหลาดใจ ปกติจางเฉินจะเห็นเพียงตึกสูง 4-5ชั้นสำหรับอาคารสมาคมต่างๆ เท่านั้นแต่ในเมืองโบราณนั้นส่วนที่ดูเหมือนบ้านนี้ก็สูงสี่ห้าชั้นแสดงให้เห็นว่าเมืองนี้เคยเจริญรุ่งเรืองมากเมื่อครั้งอดีต กำแพงตึกต่างๆบนผนังหินมีการแกะสลักที่สวยงาม แม้จะดูเก่าและโบราณมากมีความเสียหายบ้างแต่ก็ยังคงสัมผัสได้ถึงลดสายที่สวยงามส่วนใหญ่จะเป็นรูปมังกร และฟินิกซ์   

    ภาพฝาผนังเหล่านี้แผงด้วยพลังวิญญาณที่เข้มข้นคาดว่าผู้แกะสลักนั้นอาจจะเป็นระดับเซียนถ้าเป็นเพียงช่างแกะสลักแล้วถึงระดับเซียนจางเฉินนั้นคาดว่าผู้ปกครองเมืองนี้ต้องเป็นจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่มาก

    บางช่วงของถนนจะพบกับรูปปั้นเป็นทหารติดอาวุธยืนอยู่สองข้างทางเดินทหารนั้นสวมชุดเกราะหนัก และอาวุธที่ส่องประกายคล้ายจะเป็นอาวุธวิญญาณจางเฉินเพียงลองสัมผัสอาวุธชิ้นหนึ่ง มันก็กลายเป็นฝุ่นทันทีมันน่าจะทำจากดินแต่ทำได้อย่างสมบูรณ์แบบมาก จนมองไม่ออกพอผ่านนานไปตามกาลเวลาก็ไม่สามารถที่จะอยู่ได้อีกแต่ตัวรูปปั้นคนนั้นยังคงเหนียวแน่นคงทนเหมือนเดิมชุดเกราะและดาบนั้นดูจะเป็นแบบง่ายสำหรับสับเปลียนตามฤดูกาล หรือเทศกาลต่างๆไม่ได้ทำแบบคงทนมากนัก เพียงสัมผัสชุดเกราะทหารนั้นก็กลายเป็นเปลือยเปล่าทันที

    จางเฉินเดินทางมาถึงจุดที่โสมแดงแนะนำไว้ ประตูทางเข้าเขียนเป็นอักษรโบราณสำนักเทพสงคราม มีรูปปั้นขนาดใหญ่อยู่ลานหน้าวิหาร เป็นนักรบที่ดูแก่มีหนวดเครายาวสวมชุดเกราะสีทองทั้งตัว ถือไว้ด้วยหอกยาวสูงเหนือศีรษะรูปปั้น

    เมื่อเข้าสู่วิหารหลักนั้นไม่มีอะไรเป็นพิเศษเป็นเพียงห้องโถงขนาดใหญ่สำหรับรวมตัวทำการประชุมต่างๆ จางเฉินมองดูรอบๆ คล้ายมีโต๊ะสำหรับลงทะเบียนบางที่คล้ายจะเป็นป้ายภารกิจสำหรับรับภารกิจ มีทางออกทั้งหมดสามทาง จางเฉินสเลือกทางด้านหลังสุดของห้องโถงเขาคิดว่าส่วนในสุดย่อมเป็นสถานที่ดีสุดของนิกาย

    ออกจากประตูก็พบกับสระน้ำขนาดใหญ่ มีฟองอากาศลอยขึ้นมา สะท้อนกับแสงอาทิตย์ดูสวยงามอย่างมากจางเฉินใช้พลังวิญญาณสำรวจสระนั้นเขาพบว่ามีสัตว์อสูรรูปร่างคล้ายดราโก้นอนหลับอยู่ฟองที่เกิดนั้นเกิดจากการหายใจในน้ำ

     “ตัวใหญ่กว่าหงเอ๋อกว่าเท่าตัวมังกรนี่น่าจะระดับราชาหรือระดับเซียน” จางเฉินรีบกลั้นหายใจแล้วย่องเบาไปตามทิศทางของทางเดินรอบสระเพื่อทะลุผ่านไปด้านหลัง