ณ เรือนเก็บฟืน
เว่ยซินเหลียนยืนมองที่หน้าเรือนเก็บฟืนจะบอกว่าเป็โรงเก็บฟืนก็ได้มั่ง พลางคิดในใจ
(เขาอยู่ที่นี้จริงเหรอ? ...ชีวิตตัวร้ายทำไมต้องอาภัพด้วยนะ คนเขียนต้องเขียนให้เขาเกิดมามีปมหรือไงกันมันถึงจะได้เป็การบีบบังคับให้ตัวร้ายทำเื่ไม่ดี ... แต่ก็อย่างว่าล่ะ ...จะเอาความลำบากของตัวเองมาจัดการกับคนอื่น ... มันก็ฟังไม่ขึ้นว่าไหม...คนเขียนคงอยากจะบอกกล่าวจุดนี้... เฮ้ย แล้วเราต้องมาทำอะไรอย่างนี้ด้วยเนี่ยนะ นักแสดงก็ไม่ใช่แล้วไหม? ... ฉันเป็แค่เลขานะ!!! ... เอาวะ!!! จะต้องกลับบ้านให้ได้)
"เฉินิ!! เฉินิ!!นายอยู่ในนั้นหรือเปล่า? ออกมาหาข้าหน่อย" เว่ยซินเหลียนะโอยู่ด้านนอกเรือนเก็บฟืน
ไม่นานหลังจากเขาะโประตูเรือนเก็บฟืนก็ถูกเปิดออก เด็กชายตัวน้อยที่คลับคล้ายคลับคลาก็ยื่นหน้าออกมา
แต่ .... เว่ยซินเหลียน เหรอจะจำได้เขาไม่ได้สนใจเด็กน้อยในคืนนั้นเลยด้วยซ้ำ และก็ไม่ได้คิดว่าเด็กคนนั้นคือคนคนนี้
มีเพียงเด็กน้อยที่จำเขาได้ในทันที
"ท่าน!! ... เกอเกอะ"เด็กน้อยเห็นใบหน้าของคนที่เรียกเขาก็ดีใจเรียกเขาพี่ชายเต็มปากออกมาอย่างลืมตัว
ในที่สุดเขาก็รู้ว่าเฉินิคือใคร
(ไอเค ... เราจะต้องจัดการได้เป็อย่างดีก็เราคือ เลขามืออาชีพ เงินเดือนหกหลัก ที่ใครๆ ก็อยากจะแย่งตัวไปร่วมงานด้วยเื่แค่นี้ มีหรือจะเอาไม่อยู่ เราเอาอยู่ อยู่แล้ว ฮึ ฮึ ฮึ)
สีหน้าของเว่ยซินเหลียนแสดงออกถึงความดีใจจนออกนอกหน้าไม่แพ้เด็กน้อยที่ยิ้มแก้มปริเลยด้วยซ้ำ
"เ้า คือ เฉินิ!! ...มะมากับพี่" เว่ยซินเหลียนพูดเสร็จ ก็ลากตัวเด็กน้อยที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ออกไปกับเขาแบบ .... ฉุดกระชากลากไปอย่างงั้น
"เดียวก่อน!! พี่ชาย ... ท่าน!!ท่านจะพาข้าไปไหนหรือขอรับ?" เสียงเด็กชายถามเว่ยซินเหลียน
"เช้านี้ ต้องคารวะอาจารย์เ้าไม่ไปหรือไง?" เว่ยซินเหลียนบอกเด็กน้อย พร้อมกลับที่ลากเขาให้ออกเดินทาง
"เดียวก่อน พี่ชาย ... คือว่า ...ข้า!!... " เด็กน้อยใ จู่ๆ ก็มีพี่ชายที่อยู่ในความทรงจำโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว
"ไม่ต้องอะไรทั้งนั้น!! มากับพี่สายแล้ว ... เดียวไม่ทัน!!!" เว่ยซินเหลียนลากเด็กน้อยให้เดินตามเขาไปทันที แต่ขาที่ยาวของเขามันไม่ใช่เดิน สำหรับเด็กน้อยนั้น มันเหมือนต้องวิ่งตามเขาไปซะมากกว่า
"ข้า ข้าจะไปได้อย่างไรกัน? ... เอ่อ แล้วเกอเกอะ เป็ใครเหรอขอรับ?"เด็กน้อยถาม เพราะเขาไม่รู้ว่าพี่ชายท่านนี้เป็ใคร ชื่อเสียงเรียงนามใดเขารู้แค่ว่าพี่ชายคนนี้เป็คนที่เขานับถือและรู้สึกอบอุ่นเหมือนได้พบแม่หรืออาจารย์หญิงของเขาแถมพี่ชายยังหน้าหวานเมื่อพวกท่านทั้งสองคนอีก
คืนวันนั้นเขาก็ไม่ได้ถามไถ่ชื่อเสียงของพี่ชายซะด้วย
"เ้าไม่รู้จักพี่ชายเหรอ? ... " เว่ยซินเหลียนหยุดมองหน้าเด็กน้อย
"เดียวเ้าเดินไปกับพี่ ... พี่แซ่เว่ยชื่อซินเหลียน ... ต่อไปนี้ พี่ชายจะดูแลเ้าเอง" ทั้งสองเดินไป คุยกันไป
เด็กน้อยเห็นท่าทางของพี่ชายและยิ่งได้ยินว่า (พี่ชายจะดูแลเ้าเอง) หัวใจของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความรู้สึกปิติเขาหวนนึกถึงคำพูดของคนที่เขารัก แต่ทุกคน...!!!
(อาิ แม่จะดูแลเ้าเอง)
(เสี่ยวิ อาจารย์จะดูแลเ้าเอง)
แต่ ... ท่านทั้งสอง จากเขาไปแล้ว ...แล้วพี่ชายล่ะ ... จะจากเขาไปเหมือนท่านแม่และอาจารย์หญิงของเขาหรือเปล่า?
ใบหน้าที่เรียวยาว ขนตายาวดวงตากลมโตเหมือนลูกกวาง เส้นผมที่ปกลงบนใบหน้า มันพลิ้วไหวตามลมแสงอาทิตย์ในตอนเช้าที่ตอนนี้กระทบบนใบหน้าของพี่ชาย มันมีความขาวกระจ่าง
(พี่ชายชั่งงดงามราวภาพวาดเสียจริงๆ)เด็กน้อยมองอย่างลืมตัว
"นี่ นี่!!เ้าฟังที่พี่พูดอยู่เหรอเปล่า?" เสียงของเว่ยซินเหลียนเรียกเด็กน้อยให้กลับเข้าสู่โหมดปัจจุบัน
"อะ!! ข้าเรียกท่านว่าพี่ชายเว่ยได้หรือไหมขอรับ?" เด็กน้อยแหงนมองหน้าพี่ชายที่ตัวสูงกว่าเขา
"ได้สิ หรือจะเรียกพี่ชายเฉยๆ ก็ได้... พี่ก็จะเรียกเ้าว่าอาิ ดีไหม จะได้ดูสนิทกัน เอ่อนี้วันนี้อาิต้องเข้าร่วมพิธีคารวะอาจารย์ด้วยนะ ห้ามพาดเด็ดขาด"
(จะให้พลาดได้ไงละ ...เดียวไม่ได้กลับบ้านกันพอดี ...เราก็นะ เหมือนกำลังหลอกเด็กยังไงก็ไม่รู้แฮะ ...เฮ้ย ... ก็ใครจะไปรู้ว่าตัวร้ายในตอนแรกเริ่มจะยังเป็เด็กชายผู้น่ารักอย่างนี้)
เว่ยซินเหลียนคิดไปพลันถอนหายใจออกมา
หากเขารีบๆทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายแล้วเสร็จ เขาก็จะได้กลับบ้านสักทีและจะได้ไม่ต้องถูกไอ้เ้าเด็กคนนี้หรอกได้
(ให้พี่ชายคนนี้หรอกเ้าไปก่อนนะ ฮิฮิฮิ)
383
