ตอนที่5 สร้อยประจำตัว
จิวหลุนพยักหน้าเข้าใจคำตอบจากเ้านายได้อย่างชัดเจนเพราะคุ้นเคยต่อคำสั่งสั้นกระชับจึงกล่าวอธิบายให้หญิงสาวที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ต่อหน้าให้เข้าใจว่า
“คุณชายบอกว่าพรุ่งนี้เช้าจะให้ทั้งสองอย่างที่ขอมาคุณกลับไปนอนได้แล้ว”
วินาทีถัดมาจิวหลุนปิดประตูห้องทันใดเพราะรู้ดีว่าเ้านายไม่้าให้สนทนากับเธออีกพลางรู้สึกแปลกใจต่อพฤติกรรมกล้าหาญของหญิงสาวเพราะที่ผ่านมาเธอไม่กล้าร้องขอสิ่งใดจากเ้านายเป็ชิ้นเป็อันยกเว้นความพยายามเข้าหาเ้านายในตอนกลางคืนเพื่อประกอบกิจกรรมระหว่างสามีภรรยา
จิวหลุนหันหน้าไปมองเพื่อนองครักษ์ด้วยความประหลาดใจพลางหันหน้าไปมองเ้านายซึ่งชะงักการทำงานชั่วคราวโดยเป็เื่ผิดปกติจากที่ควรจะเป็อย่างยิ่ง
หลงปิงรู้สึกแปลกใจต่อการกระทำอันตรงไปตรงมาของภรรยาเป็ครั้งแรกด้วยเหตุที่ผ่านมาเธอจะหาทางโกหกหรือใช้สารพัดวิธีเพื่อเข้าหาตนเองตามคำสั่งของผู้เป็อา
ทว่าคราวนี้เธอบอกตนอย่างซื่อตรงทั้งยังแสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้้าเข้ามาในห้องเหมือนเช่นทุกคืนแต่้าสนทนาเฉพาะปัญหาส่วนตัวที่เธอกำลังเผชิญอยู่เท่านั้น
เขาไม่ได้ติดตั้งกล้องวงจรปิดในห้องเธอเพราะคิดว่าไม่จำเป็ทว่าด้วยห้องอยู่ติดกันจึงสามารถได้ยินเสียงสนทนาของเธอที่พูดคุยเสียงดังด้วยความใทำให้คาดเดาปัญหาของเธอซึ่งเคยเกิดขึ้นมาหลายครั้งได้อย่างง่ายดาย
“คุณชายครับ”
เหลียงเกอเรียกเ้านายอย่างไม่แน่ใจเขาเพิ่งเห็นท่าทางลังเลใจจากเ้านายหนุ่มเป็ครั้งแรกจึงสอบถามด้วยความอยากรู้
“เฝ้าประตูต่อไป”
หลงปิงกล่าวตอบแล้วหันกลับมาลงมือพิมพ์คำสั่งต่อไปอย่างไม่สนใจอะไรอีกเขาได้ยินเสียงเลื่อนโซฟาซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนเป็ที่นอนขององครักษ์ได้ทั้งคู่จะเลื่อนโซฟาไปตั้งขวางประตูทางฝั่งประตูเข้าห้องนอนและประตูเชื่อมระหว่างสองห้องนอนไว้ตามเดิมโดยเป็พื้นที่นอนประจำของทั้งสองคนั้แ่ตนแต่งงานกับไช่อิง
คุณชายสามแห่งตระกูลหลงยังคงไม่ไว้วางใจไช่อิงเพราะคิดว่าเป็สายลับมาจากอาเพื่อทำหน้าที่ภรรยาให้ได้ตามเงื่อนไขพินัยกรรมฉะนั้นจึงละความสนใจจากเธออีกแต่มุ่งให้ความสนใจต่องานตรงหน้าแทน
ไช่อิงปล่อยให้จิวหลุนปิดประตูใส่หน้าตนเองอย่างไม่กังวลใจเธอตาโตเป็ประกายอย่างมีความสุข พลางพุ่งตัวไปนอนคว่ำแผ่หลาอยู่บนเตียงทันทีแล้วพึมพำพร้อมกอดหมอนไว้ด้วยความยินดีว่า
“เจ๋งไปเลย! สามีฉันก็น่ารักเหมือนกันนะนี่แสดงว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายซะทีเดียว แต่ยังสรุปตอนนี้ไม่ได้ ต้องสืบข้อมูลให้แน่ชัดเสียก่อนเริ่มต้นได้แค่นี้ก็นับว่าดีแล้ว ไปอาบน้ำดีกว่า.....พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่”
หญิงสาวลุกขึ้นอย่างกระตือรือร้นก่อนไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินไปเปิดประตูเข้าห้องอาบน้ำขนาดเล็กซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังห้องนอน
อนึ่งห้องนอนและห้องน้ำของเธอเพิ่งถูกสร้างอย่างเร่งด่วนได้ราวสองเดือนกว่าด้วยเหตุสามีไม่้าให้มีเธออยู่ร่วมในห้องนอนด้วยซึ่งก่อนหน้าเธอต้องนอนพื้นขณะเขานอนอยู่บนเตียงนุ่มอุ่นสบาย
หลังจากแต่งงานได้เพียงหนึ่งสัปดาห์เขาสั่งการให้สร้างห้องต่อเติมใหม่ซึ่งมีขนาดเล็กแคบใกล้เคียงกับขนาดห้องคนรับใช้พลางรู้สึกอนาถใจต่อสถานะของตนยิ่งนัก
เธอตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าตนไม่ใช่ภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของเขาเพราะแต่งงานเพียงแค่ใช้หนี้แทนพ่อด้วยการเข้ามาทำหน้าที่ภรรยาเพื่อให้กำเนิดบุตรแก่สามีพิการ โดยระหว่างนี้เธอจะได้รับเงินเดือนๆ ละหนึ่งหมื่นหยวน ซึ่งเป็เงินเดือนมากกว่าการไปหางานทำปกติ ทว่าเธอต้องโอนเงินช่วยเหลือครอบครัวไช่ด้วยจึงเหลือเงินสำหรับใช้สอยส่วนตัวไม่มากนัก
ด้วยสภาพความเป็จริงในปัจจุบันเธอต้องเผชิญหน้าทั้งสามีและผู้เป็อาของเขาในคราวเดียวกัน โดยทั้งคู่ต่างทำาเย็นระหว่างกันอย่างไม่รู้สาเหตุซึ่งเธอจะต้องสืบหาความจริงเกี่ยวกับเื่ราวของผู้คนตระกูลหลงต่อไป
“เฮ้อ! ชีวิตใหม่ชาตินี้ช่างอนาถเสียจริงแต่ก็ยังไม่ลำบากเท่าการฝึกเป็สายลับหรอกน่า อดทนไว้ไช่อิง! เดี๋ยวอนาคตเธอจะต้องดีขึ้นเอง สู้ ๆ”
ไช่อิงอาบน้ำฝักบัวจากเครื่องทำน้ำอุ่นเธอพึมพำพร้อมกล่าวให้กำลังใจตนเองต่อการเกิดใหม่ในชาติที่แปด
หญิงสาวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยเธอกลับมานอนพักผ่อนบนเตียงเล็กขนาดสามฟุตครึ่งอย่างสบายใจพลางนอนลืมตาโพลงครุ่นคิดถึงแผนการถัดไปโดยคิดว่าจะต้องหาเวลาและโอกาสเพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้กลับคืนมาโดยเร็ว
“ฉันต้องเริ่มต้นออกกำลังกายได้แล้วจะปล่อยให้ร่างกายนี้อ่อนแอต่อไปอีกไม่ได้ ถ้ามีเหตุฉุกเฉินร้ายแรงกับสามีล่ะแค่สององครักษ์จะจัดการได้ไหม ไม่ได้การละ!ฉันต้องตรวจสอบความพร้อมก่อน”
สะใภ้สามแห่งตระกูลหลงนอนไม่หลับอีกต่อไปเธอผุดลุกขึ้นไปค้นหาชุดกีฬาจากตู้เสื้อผ้าเตรียมไว้โดยคิดที่จะตื่นแต่เช้าไปวิ่งออกกำลังกายเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งทางกายภาพร่วมกับใช้เวลาว่างระหว่างอาหารทั้งสามมื้อในการสร้างงานหารายได้ ทั้งจะต้องฝึกฝนความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้ออีกด้วย
อย่างไรก็ตามพรุ่งนี้เธอมีภารกิจสำคัญในการนำทองไปขายและนำเงินจากสามีไปจ่ายหนี้สินแทนพ่อโดยหวังว่าพ่อจะยังมีชีวิตอยู่และไม่ถูกพวกเ้าหนี้โหดร้ายสังหารไปเสียก่อน
ระหว่างค้นหาชุดกีฬาอันเหมาะสมสำหรับสวมใส่ในการวิ่งวันพรุ่งนี้เธอพบเข้ากับกล่องคุกกี้เก่าจนสนิมขึ้นซึ่งถูกใช้เป็กล่องเก็บสมบัติส่วนตัววางนิ่งอยู่ด้านล่างสุดของกองเสื้อผ้าทั้งหลายพลางนึกขึ้นได้ว่าภายในบรรจุชิ้นส่วนเครื่องประดับและวัสดุแห่งความทรงจำหลากหลายชิ้น
“นี่มัน.....กล่องสมบัติของฉันนี่นา”
ไช่อิงยิ้มกว้างด้วยความยินดีเธอหยิบเอากล่องสมบัติออกมาตรวจสอบเพื่อรำลึกความหลังอย่างกระตือรือร้นพอเปิดฝากล่องออกพลันเหลือบเห็นสร้อยหนังสีน้ำตาลเก่าแขวนหยกแตกสีขาวชิ้นหนึ่งเข้าพอดีภาพความทรงจำบางอย่างของร่างเก่าผุดขึ้นมาอย่างไม่ปะติดปะต่อทันใดจนเธอต้องรีบกุมศีรษะไว้เพราะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
พออาการปวดศีรษะทุเลาลงไปแล้วเธอค่อย ๆ หยิบสร้อยเศษหยกขึ้นมาพิจารณาด้วยความสงสัยใคร่รู้พลางพึมพำอย่างไม่แน่ใจต่อความทรงจำที่ผุดขึ้นมาไม่เป็เื่เป็ราวเท่าใดนักว่า
“เอ! ดูเหมือนสร้อยนี่น่าจะมีคนให้ฉันตอนเป็เด็ก ใช่หรือเปล่านะ”
หญิงสาวขมวดคิ้วพลางชูสร้อยหนังแขวนเศษหยกชิ้นเล็กสีขาวตรงหน้าเธอจ้องมองอย่างพิจารณาแล้วพึมพำด้วยความอยากรู้ พลางพบว่าเป็หยกเนื้อดีที่ถูกทำให้แตกหักอย่างตั้งใจเธอลูบคลำหยกแตกหักด้วยความสนใจ ทั้งพยายามค้นหารูปร่างเดิมก่อนกลายเป็เศษหยกพลางกล่าวอย่างแน่ใจว่า
“รูปร่างเดิมน่าจะเป็รูปหัวใจทรงแบนแต่มันถูกทำให้แตกหักอย่างมีจุดประสงค์ เศษที่เหลือน่าจะอยู่กับใครกันนะ”
ไช่อิงจ้องมองหยกชิ้นเล็กด้วยความประหลาดใจเธอสะบัดหัวอย่างแรงเพราะคิดไม่ออกแล้วปรับสายหนังให้ยาวขึ้นเพื่อสวมใส่ พลางรู้สึกได้ว่ามันเคยเป็สร้อยประจำตัวมานานแล้วแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดร่างเก่าถึงได้ถอดเก็บไว้ในกล่องสมบัติแล้วหลงลืมมันไปจนเกือบหมดสิ้น
ต่อจากนั้นหญิงสาวจัดเตรียมชุดกีฬาและรองเท้าผ้าใบให้เรียบร้อยเธอเริ่มรู้สึกง่วงนอนจนตาแทบจะปิดอยู่แล้ว จึงคลานไปขึ้นเตียงนอนแล้วหลับสนิทจนถึงเวลาปกติที่เคยตื่นในชาติก่อน
……….
หญิงสาวลืมตาตื่นโดยอัตโนมัติในเวลาสี่นาฬิกาเธอรีบลุกจากเตียงพลางรู้สึกได้ว่าตนเองสดชื่นมากกว่าเมื่อวานแล้วทำการเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนอนใส่ชุดกีฬารองเท้าผ้าใบ ก่อนที่จะเปิดประตูห้องออกไปอย่างเงียบเชียบเพื่อออกไปวิ่งรอบสวนสาธารณะใกล้บ้านโดยเธอต้องแอบหลบออกไปยังเส้นทางเดิมที่เคยใช้เมื่อวานนี้
อย่างไรก็ตามเธอไม่รู้ตัวสักนิดเพราะยังอ่อนแออยู่จึงไม่สามารถััได้ว่ามีคนแอบติดตามเธอออกไปนอกคฤหาสน์ด้วย
หลงปิงและสององครักษ์ลืมตาตื่นในเวลาสี่นาฬิกาเช่นกันทว่าทั้งสามคนต่างต้องชะงักนั่งอยู่กับที่เพราะได้ยินเสียงกุกกักเบา ๆจากห้องนอนของไช่อิงกระทั่งได้ยินเสียงปิดประตูอย่างเงียบกริบแต่ไม่เงียบสำหรับชายสามคนที่มีความแข็งแกร่งเหนือกว่าคนทั่วไป
หลงปิงลุกเดินจากเตียงนอนไปส่องดูผ่านม่านหน้าต่างห้องเขาเหลือบเห็นไช่อิงอยู่ในชุดกีฬาวิ่งออกไปยังเส้นทางหลังคฤหาสน์จึงสั่งองครักษ์ติดตามไปตรวจสอบพฤติกรรมของเธอในทันทีว่า
“เหลียงเกอ! ตามไปดูไช่อิงทีหล่อนวิ่งออกไปทางด้านหลังแล้ว”
“ครับคุณชาย!”
เหลียงเกอรับคำสั่งเ้านายด้วยความงุนงงต่อพฤติกรรมประหลาดของไช่อิงเขาอยากรู้เช่นกันว่าเธอจะออกไปไหนหรือนัดพบกับใครเพราะมีพฤติกรรมแปลก ๆั้แ่เมื่อวานแล้ว
จิวหลุนลุกขึ้นมาทำหน้าที่เตรียมชุดกีฬาให้เ้านายตามปกติแล้วตนเองรีบเปลี่ยนใส่ชุดกีฬาเช่นกัน พอเห็นเ้านายแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ขณะที่ตนทำการตรวจสอบความเรียบร้อยภายในห้องอีกครั้งเพราะไม่้าให้มีคนเข้ามาระหว่างพวกตนไม่อยู่ในห้อง
จากนั้นจิวหลุนขยับเตียงนอนเ้านายเล็กน้อยพร้อมกดปุ่มเปิดกลไกลับ เตียงนอนพลันยกขึ้นสูงจากพื้นโดยไร้เสียงใด ๆพลางมองเห็นบันไดหินแกรนิตสีขาวสลับเทาเข้มทอดตัวลงสู่พื้นเบื้องล่างโดยมีเส้นทางเดินออกไปสู่ภายนอกคฤหาสน์
หลงปิงเดินลงบันไดหินแกรนิตไปอย่างคุ้นเคยแล้วเดินต่อไปตามอุโมงค์เขาสร้างห้องลับขึ้นมาโดยไม่มีใครรู้เห็นั้แ่ได้รับโอนมรดกเมื่ออายุครบสิบแปดปีใช้เวลาสร้างเส้นทางลับออกสู่พื้นที่นอกคฤหาสน์นานถึงสองปีเต็มเพราะต้องก่อสร้างใน่ระหว่างวันหยุดไม่กี่วันต่อปีเพื่อปิดบังการรู้เห็นของผู้คนทั้งหลายในตระกูลหลง
ชายหนุ่มยังคงจดจำเหตุการณ์เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นของครอบครัวได้เป็อย่างดีเขาไม่เชื่อว่าเป็อุบัติเหตุจริงแต่จะต้องเกิดจากฝีมือของใครบางคนแน่นอนทั้งยังต้องปิดบังอาการาเ็ของตนเป็เวลานานเพื่อให้ญาติทั้งหลายตายใจพร้อมด้วยการสืบค้นถึงสาเหตุของการเกิดอุบัติเหตุในทางลับ
คุณชายสามแห่งตระกูลหลงเดินทะลุอุโมงค์ไปจนถึงห้องลับใต้ดินของอาคารเก่าหลังหนึ่งซึ่งให้คนเก่าแก่ไว้ใจได้ทำหน้าที่เป็คนดูแลโดยมีอุปกรณ์ออกกำลังกายครบครันไว้สร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกาย เขากระทำการเช่นนี้เป็เวลานานกว่าห้าปีแล้ว
ชายหนุ่มยังสืบค้นหาตัวผู้กระทำผิดไม่ได้ทั้งข้อมูลการเกิดอุบัติเหตุเมื่อสิบเจ็ดปีก่อนยังสูญหายบางส่วน จึงต้องปิดบังอาการาเ็จนทำให้เกิดพิการต่อสายตาผู้คนต่อไปเขา้าให้ทุกคนยังคงเข้าใจว่าตนมีความพิการอยู่เหมือนเดิม
คุณชายสามแห่งตระกูลหลง้ากระชากหน้ากากคนชั่วออกมาให้ได้สักวันพลางคิดว่าใกล้ถึงเวลาแล้วเพราะตนเหลือเวลาอีกเพียงสามปีจะมีครบอายุครบยี่สิบแปดปีตามเงื่อนไขพินัยกรรม
“วันนี้คุณชายวิ่งได้เร็วกว่าเมื่อวานนะครับ”
ชายชราหลงเกอผู้ดูแลอาคารออกกำลังกายของเ้านายหนุ่ม วันนี้สวมเสื้อถังจวงสีน้ำเงินเข้าชุดกับกางเกงผ้าแบบเดียวกันทรงขายาวเขาทำงานดูแลอาคารแห่งนี้ให้กับเ้านายเป็เวลานานกว่าห้าปี โดยต้องอยู่อย่างหลบซ่อนไม่ให้ผู้คนในตระกูลหลงพบเพื่อคอยช่วยเหลืองานเล็กน้อยให้กับผู้เป็เ้านาย
วันนี้เขาสังเกตพบว่าการวิ่งบนลู่วิ่งของเ้านายหนุ่มมีความเร็วและมั่นคงมากกว่าวันที่ผ่านมาพลางรู้สึกแปลกใจจึงอดที่จะกล่าวแสดงความรู้สึกออกมาไม่ได้
3K
