จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 169: สัญลักษณ์อัสนีสะท้านศิลา เงื่อนงำในหทัยสหาย

ณ หอพักศิษย์ระดับสร้างรากฐานอันเงียบสงบแห่งตำหนักเมฆาคราม แสงอรุณสีทองอ่อนทอดลำผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าเข้ามา ปลุก ฟางเจี๋ย (方杰 - Fāng Jié) จากห้วงสมาธิอันลึกซึ้งที่ดำเนินมาตลอดทั้งคืน

เขาลืมตาขึ้นช้าๆ ถอนหายใจยาว พลังปราณธาตุดินภายในร่างไหลเวียนอย่างมั่นคง ณ จุดสูงสุดของระดับสร้างรากฐาน (Peak Foundation Establishment Stage) ทว่ากำแพงที่กั้นขวางสู่ระดับก่อแก่นนั้นก็ยังคงหนาแน่นและแข็งแกร่งดุจเดิม 'อีกนิดเดียว... อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น...' เขากระตุ้นเตือนตนเอง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดั่งเช่นทุกวันที่ผ่านมาตลอดหลายปีนี้

เขาลุกขึ้นจากเตียง ยืดเส้นยืดสายไล่ความเมื่อยขบจากการนั่งสมาธิตลอดคืน ร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักตลอด 6-7 ปี บัดนี้ดูแข็งแกร่งและทนทานยิ่งนัก เขาก้มลงจัดผ้าปูที่นอนที่ยับย่นให้เรียบร้อยตามนิสัย ก่อนจะเตรียมตัวออกไปทำภารกิจดูแลความสะอาดในลานฝึกแต่เช้าตรู่ตามปกติ แต่แล้ว... ขณะที่เขากำลังจะเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า สายตาของเขาก็พลันสะดุดเข้ากับ "รอยไหม้จางๆ" รูปทรงประหลาดบนพื้นไม้เก่าๆ บริเวณใต้ขอบหน้าต่างด้านใน!

'หืม? รอยอะไร? มาจากไหน?' เขาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วเขาจะดูแลห้องพักอย่างดี ไม่น่าจะมีรอยเช่นนี้เกิดขึ้นได้ เขาก้มลงไปพิจารณาใกล้ๆ ด้วยความสงสัย

มันเป็นรอยไหม้ที่ไม่ลึก แต่กลับมี รูปร่างที่ชัดเจน อย่างน่าประหลาด... รูปของ "สายฟ้า" เส้นหนึ่ง... กำลัง "ฟาดผ่า" ลงบน "ก้อนหิน"!!!

!!!

ทันทีที่สมองประมวลผลภาพนั้น! ร่างของฟางเจี๋ยพลันแข็งทื่อไปทั้งร่าง! ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน! หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งจนเจ็บหน้าอก! เลือดในกายราวกับจะแข็งตัว!

"สะ... สัญลักษณ์นี้!!!" เสียงของเขาสั่นพร่าจนแทบไม่เป็นคำพูด ลมหายใจติดขัด!

เขาอาจจะไม่เคย "ตกลง" ใช้สัญลักษณ์นี้เป็นรหัสลับมาก่อน แต่องค์ประกอบของมัน... สายฟ้า (อัสนี) อันทรงพลังและเกรี้ยวกราด... และ ก้อนหิน (ศิลา) อันหนักแน่นและมั่นคง... มันตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา! มันคือภาพสะท้อนของสหายเพียงคนเดียวของเขา! เฉิน ฮ่าวหราน ผู้ครอบครองพลังสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัว และตัวเขาเองผู้มีรากฐานธาตุดิน! มันคือความทรงจำจาก หุบเขาเสียงสะท้อน (ตอนที่ 24) วันที่พวกเขาพบกันครั้งแรก เผชิญหน้ากับอันตราย และช่วยเหลือกัน! ภาพสายฟ้าที่ฮ่าวหรานใช้ออกมาในตอนนั้น! ภาพก้อนหินที่เขาปาออกไป!

ความรู้สึก "คุ้นเคยอย่างประหลาด" และ "รุนแรง" แล่นพล่านขึ้นมาในจิตใจ! เขาทรุดตัวลงคุกเข่า ใช้ปลายนิ้วที่สั่นเทาลูบไล้ไปบนรอยไหม้จางๆ นั้น สัมผัสได้ถึง "กลิ่นอายพลังงานอัสนี" ที่ แผ่วเบา จนแทบจะจับไม่ได้ แต่กลับ บริสุทธิ์ และ ทรงพลัง อย่างน่าเหลือเชื่อ! กลิ่นอายนี้... ไม่ผิดแน่!

"ฮะ... ฮ่าวหราน!?" ชื่อนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริกอีกครั้ง น้ำตาแห่งความตื้นตันและความหวังที่เคยเหือดแห้งไปนานปี พลันเอ่อล้นขึ้นมาจนบดบังทัศนียภาพ!

เป็นเขาจริงๆ! ฮ่าวหราน... สหายข้า... เจ้ากลับมาแล้ว! เจ้ายังมีชีวิตอยู่!

ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้าใส่จิตใจราวกับพายุ! ความดีใจอย่างสุดซึ้ง! ความหวังที่สว่างวาบขึ้นมาราวกับดวงตะวัน! ความไม่เชื่อระคนสับสน! และ... ความกังวล!

"เจ้ากลับมาแล้ว... เจ้ากลับมาจริงๆ!" ฟางเจี๋ยร่ำไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้น เขาก้มหน้าลง ซบหน้ากับพื้นไม้เย็นๆ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความยินดีและความอัดอั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมาไหลรินออกมาอย่างเงียบเชียบ ชำระล้างความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวังที่เคยเกาะกุมจิตใจให้มลายหายไป...

เขาร้องไห้อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ แววตาที่เคยหม่นหมอง บัดนี้กลับมาเปล่งประกายแห่งความหวังและความมุ่งมั่นอีกครั้ง! แต่พร้อมกันนั้น สติและความรอบคอบก็กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว

'ฮ่าวหรานกลับมาแล้ว! แต่เขาทิ้งเพียงสัญญาณไว้ที่นี่ ไม่ได้มาพบข้าโดยตรง แสดงว่าเขาต้องปิดบังตัวตนอยู่! เขาต้องกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย หรือไม่สะดวกที่จะปรากฏตัว!' ความคิดนี้ทำให้เขาต้องรีบระงับความดีใจลง 'ข้าจะผลีผลามไม่ได้! จะต้องไม่ทำให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด! มิฉะนั้นอาจจะเป็นการนำภัยไปสู่ฮ่าวหรานได้!'

เขาเข้าใจสถานการณ์ในทันที ฮ่าวหรานเชื่อใจเขามากพอที่จะทิ้งสัญญาณนี้ไว้ แต่ก็ต้องการให้เขาเก็บเป็นความลับและรอคอยอย่างเงียบๆ

ฟางเจี๋ยลุกขึ้นยืน กวาดตามองไปรอบห้องอย่างระมัดระวัง ตรวจสอบดูว่ามีร่องรอยอื่นใดอีกหรือไม่ เขาใช้เท้าเขี่ยพรมผืนเก่าๆ ให้เลื่อนมาปิดทับรอยสัญลักษณ์นั้นไว้อย่างแนบเนียน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าและท่าทางให้เป็นปกติที่สุด

'ข้าต้องทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น... แต่ต้องคอยสังเกตการณ์รอบตัวให้มากขึ้น... เขาอาจจะกำลังมองดูข้าอยู่ตอนนี้ก็ได้... หรืออาจจะทิ้งสัญญาณอื่นไว้อีก...' เขาคิดอย่างรวดเร็ว 'ข้าต้องเตรียมพร้อม... เตรียมพร้อมที่จะช่วยเหลือเขาได้เมื่อถึงเวลา!'

ความมุ่งมั่นระลอกใหม่ที่รุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดพลุ่งพล่านขึ้นในใจ! การรอคอยที่เคยดูไร้จุดหมาย บัดนี้กลับเปี่ยมไปด้วยความหวังและเป้าหมายที่ชัดเจน!

เขาเปิดประตูห้อง ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับวันใหม่ด้วยหัวใจที่เต้นแรง แต่ภายนอกกลับดูสงบนิ่ง... บัดนี้ เขามีความลับอันยิ่งใหญ่เก็บงำไว้... ความลับที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง! เขาพร้อมแล้วที่จะรอคอย และพร้อมแล้วที่จะต่อสู้... เคียงข้างสหายของเขาอีกครั้ง!

(จบตอนที่ 169)