Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ด สงครามในโลกใต้ดิน2

การทีแต่ละคนจะเบียวไซเบอร์พังก์ยิ่งท่านจักพรรดิเอ๊ยบอสอดัมบุกลึกลงไปในใต้ดินลงเรื่อยๆก็ทำให้คิดว่ายิ่งมีเหตุผลอยู่

มันราวกับเป็นโลกที่ตัดขาดจากโลกเบื้องบนที่สวยงามประชาชนอาศัยอยู่อย่างปลอดภัยไร้อาชญากรรมเพราะมีระบบตรวจตรา Mother brain สมองกลที่คอยเฝ้าจับตาดูประชาชนอยู่

มองในแง่หนึ่งที่จักรวรรดิของผมนับเป็นยูโทเปีย Utopia ก็เพราะไม่ได้นับว่าแดนใต้ดินนี้อยู่ในการปกครองของจักรวรรดินั่นเอง

ดังนั้นทางเทคนิค

บอสอดัมคือ

Settler

ผู้ตั้งถิ่นฐาน

ในการที่จะพัฒนาที่ดินที่ไม่เคยมีใครบุกเบิก(อย่างน้อยตามกฎหมายอย่างเป็นทางการ)หลังจากที่ครองที่ดินได้แล้ว

กฎหมายของจักรวรรดิก็จะมาควบคุมเกี่ยวข้อง

นี่คือสาเหตุที่อัตราอาชญากรรมไม่ขึ้นมาในหน้าจอแม้จะมีคนเบียวไซเบอร์พังก์จำนวนมหาศาลอยู่ใต้นครตึกระฟ้าของผมก็ตาม

มันทำให้บอสของบริษัทอย่างผมนั้นมีอิสระอย่างมากในการตั้งโรงงานและส่งกองทหารรับจ้างไปยึดครองดินแดนได้โดยไม่ต้องขออนุญาตก่อน

แต่ในทางกลับกันมันเท่ากับว่าทางรัฐไม่มาคุ้มครองผมเช่นกัน

ผมรู้สึกคล้ายๆการไปหาผลประโยชน์ของพวกนักล่าอาณานิคมไพรเวทเทียร์ต่างๆ

ที่ไปหาผลประโยชน์จากประเทศโลกที่สามชนพื้นเมืองแลกกับการเป็นประชาชนที่ดีของรัฐต้นสังกัด

และมันคือสิ่งดำมืดที่ไม่มีใครรู้ว่าจะเจอกับอะไร

ซากปรักหักพังฐานทัพเก่าสมัยสงครามรวมแผ่นดิน หรือพวกแก๊งเสียสติบ้าคลั่งต่างๆ

แต่ผมเริ่มรู้สึกตัวว่าเมื่อผมยื่นมือเข้ามาในการปิดกั้นทางช่องทางขนส่งสินค้าผิดกฎหมายหรือขนส่งคนที่เชื่อมต่อระว่างนครใต้ดินกับนครตึกระฟ้า

ทำให้ผมคิดว่าแม้แต่คนบ้าคลั่งก็เริ่มมีการตอบโต้อย่างเป็นระเบียบแบบแผนมากขึ้น

มีการร่วมมือกันในระหว่างแก๊งมนุษย์กินคนและพวกMech head ดัดแปลงร่างกายเป็นจักรกลได้ร่วมมือกันเพื่อต่อต้านผม

แม้ว่าโดยตามอุดมการณ์พวกเขาไม่ควรจะจับมือกันได้ก็ตาม

แต่พลังของการเมืองคือการทำให้คนที่น่าจะฆ่ากันมาร่วมมือกันได้นี่ล่ะ

เหตุผลเดียวกับเนโครแมนเชอร์ผู้ชั่วร้ายมาอยู่ปาร์ตี้เดียวกับพาลาดีนที่ทรงคุณธรรมได้ในการผจญภัยเช่นกัน

การมาถึงของ “คนนอก” ที่มาจากนครระฟ้าอย่างผม

ทำให้แต่ละคนทำการต่อต้าน

แม้ว่าสิ่งที่พวกเขาอาศัยอยู่จะเป็นกองขยะและนรกบนดินแต่พวกเขาก็สู้เพื่อกองขยะและนรกบนดินที่เป็นบ้านของพวกเขา

แต่ผมสวมวิญญาณรัฐบาลเกาหลีใต้ที่ทำการไล่ที่ชุมชนแออัดประชาชนที่อยู่ริมแม่น้ำ

ว่าหากเราอยากสร้างสวนสาธารณะที่สวยงามหรือสิ่งก่อสร้างที่สวยงาม

เราต้องเอาประชากรยากจนที่เกะกะวิวที่สวยงามที่เราจะสร้างนั้นออกไป

เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง

ฟิ้ว

กระสุนปืนจากโดรน

แสงเลเซอร์จากปืนเลเซอร์ยิงใส่กันอย่างไม่ยั้ง

และพวกบรรดาแก๊งต่างๆก็เริ่มหาทางรับมือคือสู้รบในอาคารสถานที่เก่า

ตึกรกร้างที่ไม่สามารถเอาอาวุธขนาดใหญ่โจมตีไล่พวกเขาออกไปได้ง่ายๆหากเราไม่อยากจะโดนตึกฝัง

สงครามในนครใต้ดินกลายเป็นสงครามตีตัวตุ่น

ที่หากนับจำนวนอัตราส่วนการฆ่า Kill Ratio นั้น

เรียกว่าผมยังได้เปรียบอยู่

แต่ตามสุภาษิตนิยายจีนคือ

สังหารผู้อื่นหนึ่งพันตนเองเสียหายแปดร้อย

นี่คือสาเหตุที่เจอสงครามกองโจรเป็นเรื่องยาก

แต่เนื่องจากผมใช้กลยุทธ

Mercenary,Bro

ทหารรับจ้างสิเกลอเอ๋ย

ผมเลยยังพอรับความเสียหายเอาไว้ได้