ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        อากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆผู้คนก็พลอยขี้เกียจตามไปด้วย

        หวาชิงเสวี่ยเปิดห้องฝั่งตะวันตกที่ไม่ได้เข้าไปนานเมื่อมองสบู่ทำมือที่มีอยู่เต็มห้อง นางเพิ่งตระหนักได้ว่าช่วงหลังมานี้มัวแต่คิดถึงการทำให้ดินปืนบริสุทธิ์ขึ้นมากเกินไปจนลืมกองสบู่พวกนี้ไปเสียสนิท

        แรกเริ่ม นางอยากหาเงินจากสบู่ทำมือเพื่อเลี้ยงชีพแต่ต่อมาเมื่อฮ่องเต้พระราชทานรางวัลลงมา ทั้งยังมีฟู่ถิงเย่ส่งอัญมณีมาให้เต็มหีบบวกกับปกติกินอยู่หลับนอนที่ค่ายทหาร นางก็เลยไม่เคยขาดเงิน

        พอไม่ขาดเงิน เลยไม่คิดเรื่องหาเงิน

        หวาชิงเสวี่ยรู้สึกว่าตนไม่เหมาะที่จะค้าขายจริงๆ

        ถ้าให้ใช้วัสดุที่มีอยู่มาสร้างสรรค์สิ่งใดสิ่งหนึ่ง นางก็จะตั้งใจทำอย่างเต็มที่

        แต่พอทำเสร็จแล้ว ถ้าให้หาวิธีทำการตลาด...นางก็จะรู้สึกปวดหัว

        อย่างไรก็ตาม ในเมื่อทำมามากมายขนาดนี้จะวางทิ้งไว้ในบ้านก็เสียเปล่า เมื่อนึกถึงคราวก่อนที่สองพี่น้องจากร้านเฉินจี้อยากจะซื้อสบู่พวกนี้หวาชิงเสวี่ยจึงเลือกสบู่แต่ละแบบบนชั้นมาอย่างละสี่ห้าก้อน เตรียมตัวไปร้านเฉินจี้

        แต่พอเดินมาถึงประตูก็สัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนที่แผ่เข้ามา แสงแดดแผดเผาพื้นดิน แสงตะวันที่สาดส่องในตอนเที่ยงสว่างจ้าจนนางแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

        หวาชิงเสวี่ยยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านนานสองนานยังไม่มีความกล้าที่จะก้าวออกไป

        หรือว่า...

        รอจนกว่าตะวันใกล้ลับขอบฟ้าแล้วค่อยไปดีหรือไม่?

        นางวางของในมือลง ไปที่ห้องครัวหยิบแตงโมสีเขียวลูกใหญ่ออกมาจากโอ่งน้ำ ผ่าครึ่ง เผยให้เห็นเนื้อในสีแดงสด นางอุ้มมันกลับเข้ามาในห้องแล้วใช้ช้อนตักกิน

        แตงโมแช่อยู่ในน้ำเย็นมาทั้งวันหวานฉ่ำเย็นชื่นใจ

        ไม่มีอะไรที่จะสบายไปกว่าการได้กินแตงโมเย็นๆในฤดูร้อนอีกแล้ว...

        หวาชิงเสวี่ยกินแตงโมฟังเสียงจักจั่นร้องเซ็งแซ่ แล้วก็เริ่มง่วงขึ้นมา

        นางหาวหวอด วางแตงโมลงเช็ดมือ แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงที่ปูเสื่อเย็นไว้ เตรียมจะงีบสักครู่

        ...

        ฟู่ถิงเย่เคาะประตูแล้วแต่ไม่มีเสียงตอบรับ

        คิ้วเข้มของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อยมองไปยังทหารองครักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่สองข้างประตู

        “นางออกไปข้างนอกแล้วหรือ?”

        “แม่นางหวาอยู่ในบ้านตลอดไม่ได้ออกไปไหนขอรับ”

        ฟู่ถิงเย่ขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเอง“เหตุใดไม่เปิดประตู...หลับไปแล้วหรือ?”

        เหล่าทหารองครักษ์มองหน้ากันจากนั้นเอ่ยถาม “ท่านแม่ทัพ ต้องการให้พวกเราเปิดประตูให้หรือไม่?”

        ด้านหลังประตูเป็นเพียงสลักไม้เท่านั้นเพียงใช้มีดงัดเบาๆ ก็สามารถดันสลักให้หลุดออกมาได้

        ฟู่ถิงเย่ส่ายหน้า“ไม่ต้อง”

        เขาเดินไปด้านข้างอีกสองสามก้าวหาตำแหน่งยืนที่เหมาะสม แล้วกระโดดพุ่งตัวขึ้น ใช้แรงส่งพลิกตัวข้ามไปยังอีกฝั่งของกำแพงลานเรือน

        ...

        ภายในลานเงียบเชียบมีเพียงเสียงจักจั่นร้องระงมอยู่บนต้นไม้

        ฟู่ถิงเย่เดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่เห็นแตงโมผ่าซีกวางอยู่บนโต๊ะ และเห็นเงารางๆ ของสตรีผู้หนึ่งนอนอยู่หลังฉากกั้น

        ที่แท้ก็หลับไปจริงๆ

        แววตาของฟู่ถิงเย่ปรากฏรอยยิ้ม

        เขาเดินย่องเท้าเบาๆอ้อมฉากกั้นไป เมื่อมองเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ก็ถึงกับชะงักไป

        หญิงสาวบนเตียงกำลังนอนหลับสนิทบนร่างมีเพียงเสื้อผ้าฝ้ายแขนสั้นสีเขียวอ่อน และกางเกงขายาวเก้าส่วนทรงโคมไฟที่บางเบา

        ท่อนแขนเรียวเนียนนุ่มปรากฏออกมาโดยไม่มีสิ่งใดปิดบังและคอเสื้อก็เปิดกว้าง เพราะนอนท่าตะแคง เนินอกขาวผ่องจึงเผยให้เห็นส่วนเว้าลึกดึงดูดใจอย่างที่สุด

        ยิ่งไปกว่านั้นนางยังปล่อยผมลงเส้นไหมสีดำขลับยาวสยายปกคลุมอยู่บนเตียง ปอยผมบางส่วนพันอยู่รอบคอและเอว ทำให้นางดูงดงามเป็นพิเศษ...

        ฟู่ถิงเย่รู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนขึ้นในใจ!ลามไปจนถึงท้องน้อย!

        เขาไม่คิดว่าหวาชิงเสวี่ยจะสวมเสื้อผ้าอยู่บ้านได้...บางเบาถึงเพียงนี้!

        น่าตายนัก! สตรีนางนี้กล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร!หากถูกคนอื่นเห็นเข้าจะทำอย่างไร?!

        อาการ ‘ชายเป็นใหญ่’ของฟู่ถิงเย่กำเริบขึ้น เขาอยากจะปลุกหวาชิงเสวี่ยขึ้นมา แล้วลงโทษนางอย่างหนักหน่วง!

        แต่ทว่า...

        เห็นนางนอนหลับสบายขนาดนี้...

        ฟู่ถิงเย่รู้สึกราวกับกระหาย

        สายตาของเขาค่อยๆ ไล่ไปตามร่างกายส่วนโค้งเว้าของหวาชิงเสวี่ยสุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ริมฝีปากแดงระเรื่ออวบอิ่มของนาง

        พยายามอดทนแล้วอดทนอีกก็ยังอดใจไม่ไหว เขาก้มลงไปประกบจูบริมฝีปากนุ่มนิ่มนั้น รู้สึกว่าที่ตรงนี้ดับกระหายได้ดียิ่งกว่าแตงโมเสียอีก

        เขาเตือนตัวเองว่าจูบเดียวก็พอแล้วแต่กลับไม่ยอมละไป จูบแล้วจูบเล่า ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ...

        ...

        หวาชิงเสวี่ยรู้สึกว่าในฝันของตนเหมือนมีเจ้าหมีมาทับอยู่บนตัว

        นางสะดุ้งตื่นขึ้นมายื่นมือไปดันออกตามสัญชาตญาณ พอดันอยู่หลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ จึงเริ่มรู้สึกตัวว่าเป็นฟู่ถิงเย่ที่เข้ามา

        ความร้อนและเหงื่อบนตัวของชายหนุ่มทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัว เหนียวเหนอะหนะ ทั้งยังรุ่มร้อน

        หวาชิงเสวี่ยเพิ่งรู้สึกเย็นสบายไปได้ไม่นานเหงื่อก็เริ่มซึมออกมาเพราะฟู่ถิงเย่

        “ท่านแม่ทัพ...” นางเบือนหน้าหนีเพื่อสูดลมหายใจพลางเอามือทั้งสองข้างยันไปที่หน้าอกของฟู่ถิงเย่ “ไม่เอาแบบนี้...มันร้อนเกินไป...”

        “ร้อนจริงๆ นั่นแหละ”ฟู่ถิงเย่ปล่อยนาง ยกตัวขึ้นกึ่งนั่ง ถอดเสื้อท่อนบนของตนออก แล้วทาบทับลงไปอีกครั้งโดยเปลือยท่อนบน

        หวาชิงเสวี่ยถึงกับอึ้งตาค้างกับการกระทำของเขา

        อันที่จริง สำหรับเรื่องอย่างนั้นในความคิดของหวาชิงเสวี่ยนั้นค่อนข้างเปิดกว้าง ตราบใดที่อีกฝ่ายเป็นคนที่นางรัก นางก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่เต็มใจ

        แต่นางไม่อยากทำตอนที่เหงื่อออกท่วมตัวอย่างนี้...

        “ท่านแม่ทัพ ร้อนจริงๆนะเจ้าคะ...ท่าน ท่านปล่อยข้าก่อน...” แม้ในใจจะคิดเช่นนั้น แต่น้ำเสียงของนางกลับอ่อนหวานเกินไปไม่หนักแน่นเลยแม้แต่น้อย

        ฟู่ถิงเย่ไล่จูบไปตามลำคอขาวผ่องของนางจนมาถึงบริเวณกระดูกไหปลาร้า ดูเหมือนว่าเขาอยากจะเลยลงไปอีก แต่ก็ชั่งใจไม่กล้าทำ

        เขากลัวว่าจะเลยเถิดจนอดใจไม่ไหวจนต้องครอบครองนางจริงๆ

        แต่ถ้าจะให้หยุด เขากลับเสียดายสัมผัสอันนุ่มนวลละเอียดอ่อนของร่างนี้...

        ฟู่ถิงเย่เหงื่อโซมกายหายใจหอบกระชั้น ไม่รู้ว่าเพราะอัดอั้นหรือเพราะร้อนใจ

        เขาปล่อยหวาชิงเสวี่ยก่อนจะเดินไปที่โต๊ะ ยกแตงโมที่ผ่าซีกขึ้นมากินอย่างรวดเร็ว เหมือนคนกระหายน้ำมานาน

        หวาชิงเสวี่ยลุกขึ้นนั่งรวบผมยาวมาถักเปียยาวๆ แล้วเดินไปชุบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อที่อ่างล้างหน้า จากนั้นชุบผ้าเช็ดหน้าอีกครั้งเดินไปเช็ดเหงื่อที่หลังให้ฟู่ถิงเย่

        “วันนี้ท่านแม่ทัพมาได้อย่างไร?”นางถามพลางเช็ดเหงื่อบนแผ่นหลังของฟู่ถิงเย่

        “อยากมาดูเจ้า” ฟู่ถิงเย่กินแตงโมที่เหลือจนหมดแล้วหันมาตำหนินาง “เหตุใดเจ้าถึงสวมเสื้อผ้าเช่นนี้ในบ้าน”

        หวาชิงเสวี่ยมีสีหน้างงงวยนางสวมเสื้อผ้าอย่างไรกัน? ส่วนที่ควรปกปิดก็ปกปิดหมดแล้วนี่นา...

        ฟู่ถิงเย่มองรอยจูบแดงๆที่กระดูกไหปลาร้าของนาง น้ำเสียงที่ราวกับว่าตนถูกต้องและหนักแน่นแผ่วเบาลง “เอาเป็นว่า...ต่อไปนี้ห้ามใส่แบบนี้อีก!”

        หวาชิงเสวี่ยเบิกตากว้างรู้สึกพูดไม่ออก บ่นค้านเสียงเบาว่า “ข้าก็แค่เปิดแขนเอง ทีท่านแม่ทัพยังเปลือยท่อนบนหมดเลย”

        ฟู่ถิงเย่ “...”

        เมื่อครู่นี้เขาเผลอตัวไปก็เลยถอดเสื้อออก

        ฟู่ถิงเย่เอื้อมไปหยิบเสื้อผ้าที่อยู่บนเตียงแต่ถูกหวาชิงเสวี่ยแย่งไปจากมือ

        นางพูดอย่างรังเกียจ“เสื้อผ้าเปียกเหงื่อแบบนี้ จะใส่ได้อย่างไร? ข้าจะเอาไปซักให้ประเดี๋ยวเอาไปตากแดดข้างนอก ครู่เดียวก็แห้ง”

        พูดจบ นางก็โยนเสื้อของฟู่ถิงเย่ลงในอ่างแล้วยกอ่างล้างหน้าทำท่าจะออกไป

        ฟู่ถิงเย่คว้าข้อมือของนางไว้“ซักในห้องนี้แหละ!”

        สีหน้าของเขาดูไม่ดีนักจากนั้นกล่าวว่า “ถ้าจะออกไป เจ้าต้องใส่เสื้อผ้าก่อน!”

        “ในลานไม่มีคนเสียหน่อย...”

        “ถ้ามีคนร้ายบุกเข้ามาจะไม่ถูกเห็นหมดหรือไร?!”

        “...”

        หวาชิงเสวี่ยรู้สึกถึงความแตกต่างทางวัฒนธรรม...นางก็แค่สวมเสื้อแขนสั้นต้องตื่นตระหนกขนาดนี้เลยหรือ?

        “แต่ข้าต้องไปตักน้ำที่ครัวนี่เจ้าคะ?”นางก็เริ่มไม่พอใจหน่อยๆ แล้ว

        “ข้าไปตักให้” ฟู่ถิงเย่หันหลังเดินออกไป

        หวาชิงเสวี่ยเห็นว่าเขาไปตักน้ำจริงๆในใจก็ทั้งโกรธทั้งขำ

        เหตุใดนางถึงมาเจอบุรุษแบบนี้กันนะ?

        ไม่นานนัก ฟู่ถิงเย่ก็ยกถังน้ำเข้ามา

        หวาชิงเสวี่ยเห็นท่าทางจริงจังของเขาก็อดขำไม่ได้คิดในใจว่า ถึงแม้บางครั้งจะน่าโมโห แต่บางครั้ง...ก็รู้สึกว่าเขาน่ารักดี

        นางก้มหน้าก้มตาซักผ้าในมือ

        ฟู่ถิงเย่นั่งลงข้างเตียงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงเบาว่า “รอจนเข้าช่วงสามวันที่ร้อนที่สุดแล้ว จ้าวเซิงจะสั่งให้คนเอาน้ำแข็งมาส่งอดทนรออีกไม่กี่วัน อย่าเพิ่งรีบใช้น้ำแข็งเร็วเกินไปมันไม่ดีต่อร่างกาย”

        เหมือนกำลังเตือนอ้อมๆว่าการแต่งกายในอนาคตไม่ควรจะเปิดเผยเกินไป

        หวาชิงเสวี่ยฟังแล้วก็รู้สึกแปลกใหม่ถามว่า “ฤดูร้อนมีน้ำแข็งได้อย่างไรเจ้าคะ?”

        ฟู่ถิงเย่ชะงักไป “ย่อมมาจากอุโมงค์เก็บน้ำแข็ง”

        “อุโมงค์เก็บน้ำแข็ง?”หวาชิงเสวี่ยจำได้ว่าในสมัยโบราณมีธรรมเนียมเช่นนี้ นางถามด้วยความตื่นเต้น“ก็คือการเอาน้ำแข็งที่เก็บไว้เมื่อฤดูหนาว ใส่ไว้ใต้ดิน จากนั้นค่อยนำออกมาใช้ในฤดูร้อนใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        ในสมัยโบราณ ธรรมเนียมเช่นนี้เรียกว่า‘เก็บน้ำแข็ง’ คือจะขุดห้องใต้ดิน ด้านล่างปูด้วยเสื่อหญ้า แล้วเอาแผ่นน้ำแข็งที่ตัดเป็นรูปร่างเรียบร้อยวางลงไปทีละแผ่นจนเต็มห้องแล้วเอาเสื่อปูทับอีกชั้น จากนั้นก็เอาดินมาปิดทับห้องใต้ดินไว้ เท่านี้การเก็บน้ำแข็งก็เสร็จสมบูรณ์

        ฟู่ถิงเย่พยักหน้า ไม่เข้าใจว่าเรื่องแบบนี้มีอะไรให้หวาชิงเสวี่ยตื่นเต้น

        แต่หวาชิงเสวี่ยกลับคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง

        “น้ำแข็งที่เก็บไว้แบบนั้นต้องมีจำกัดหากอยากจะให้นายทหารที่ค่ายได้ใช้ทุกคน ก็คงไม่พอใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        ฟู่ถิงเย่หัวเราะ “ค่ายชิงโจวมีทหารนับแสนอยากจะให้น้ำแข็งถึงมือทุกคนคงไม่มีใครทำได้หรอก”

        หวาชิงเสวี่ยถามว่า“แล้วช่วงที่ร้อนที่สุดในฤดูร้อน นายทหารในค่ายต้องลำบากมากหรือไม่?”

        “ช่วงที่ลำบากกว่านี้ก็ยังมีพวกเขาจะค่อยๆ ผ่านมันมาได้เอง ถ้าหน้าร้อนก็กลัวร้อน หน้าหนาวก็กลัวหนาว แล้วจะมาเป็นทหารทำไม?”

        หวาชิงเสวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดช้าๆ “แต่ว่าตอนนี้อากาศร้อนขนาดนี้ ค่ายอาวุธไฟก็ยังเร่งผลิตงานกันไม่หยุดหย่อนคงจะเหนื่อยมาก...เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะทำน้ำแข็งออกมาให้พวกช่างจากค่ายอาวุธไฟใช้ก่อนถ้ามีเยอะแล้วค่อยส่งไปที่ค่ายใหญ่”

        ฟู่ถิงเย่ฟังแล้วก็ยังไม่เข้าใจ“...ทำน้ำแข็งหรือ?”

        “ใช่เจ้าค่ะ” นางพูดพลางยิ้มแย้ม“ช่วงนี้พวกเราไม่ได้ขุดหาผงดินประสิวอยู่หรอกหรือ? ตอนที่ดินประสิวละลายในน้ำก็จะดูดความร้อนทำให้อุณหภูมิของน้ำลดลงจนเกิดการแข็งตัวเป็นน้ำแข็ง! อย่างไรตอนนี้เราก็มีดินประสิวเยอะแยะพอดีเลยจะได้เอามาใช้ทำน้ำแข็ง”

        ฟู่ถิงเย่รู้ว่านางไม่สนใจเครื่องประดับเสื้อผ้ากลับกันพอพูดคุยเรื่องพวกนี้ก็จะกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

        และเขาก็ชอบนางในยามที่นางมีชีวิตชีวาเช่นนี้โดยเฉพาะตอนที่ดวงตาของนางเป็นประกาย

        ฟู่ถิงเย่ไม่มีทางขัดขวางสิ่งที่หวาชิงเสวี่ยอยากจะทำแต่แค่ถามนางอย่างไม่เข้าใจว่า “ดินประสิวพวกนั้นไม่ได้เอาไว้ทำดินปืนหรอกหรือ?”

        “ท่านไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะเมื่อดินประสิวละลายในน้ำไปแล้ว เมื่อใช้วิธีลดอุณหภูมิให้เกิดผลึก หรือใช้วิธีทำให้ระเหยเป็นผลึกก็จะนำดินประสิวกลับมาใช้ใหม่ได้แล้ว”

        หวาชิงเสวี่ยพูดพลางฮัมเพลงในลำคอเบาๆแล้วมองไปที่ฟู่ถิงเย่ “ท่านแม่ทัพ ช่างทำแก้วที่ข้าฝากท่านช่วยหามีความคืบหน้าบ้างหรือไม่?การทำให้ดินปืนบริสุทธิ์ กับการทำให้ดินประสิวระเหยเป็นผลึก ทั้งหมดล้วนต้องใช้เครื่องกลั่นและแก้วก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เจ้าค่ะ”

        หากแก้ปัญหาเรื่องแก้วได้หวาชิงเสวี่ยรู้สึกว่าแผนผังเทคโนโลยีของนางก็น่าจะเปิดกว้างไปได้อีกมาก