ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 157: ศึกหน้าวัง

ณ ลานกว้างหน้าประตูวังหลวงอันศักดิ์สิทธิ์

กองทัพสีดำทมิฬของนิกายกระบี่ครามนับหมื่นคนยืนเรียงรายเป็นระเบียบ รัศมีพลังมารและจิตสังหารที่แผ่ออกมาทำให้ท้องฟ้าเหนือวังหลวงมืดครึ้มลง ราวกับพายุฝนกำลังจะกระหน่ำ

ที่หน้าประตูวัง กองทัพองครักษ์หลวงในชุดเกราะทองคำตั้งแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง กางโล่พลังปราณสร้างกำแพงมนุษย์เพื่อปกป้องหัวใจของอาณาจักร โดยมี "องค์หญิงเมฆาคราม" ในชุดเกราะรบเต็มยศยืนบัญชาการอยู่ด้านหน้าสุด ใบหน้าของนางซีดเผือดแต่แววตายังคงเด็ดเดี่ยว

"กู่เทียนฉิง!" องค์หญิงตะโกนก้อง "เจ้าคิดจะกบฏงั้นรึ! ถอยกลับไปซะ ก่อนที่แผ่นดินนี้จะไม่มีที่ยืนให้เจ้า!"

กู่เทียนฉิงลอยตัวอยู่กลางอากาศเหนือจากกองทัพของตน เขาหัวเราะเยาะเสียงดัง

"องค์หญิงน้อย... แผ่นดินนี้เป็นของผู้แข็งแกร่ง ราชวงศ์ของเจ้าอ่อนแอเกินไปแล้ว ส่งตัวฮ่องเต้ออกมาให้ข้าสังเวยเสียดีๆ แล้วข้าจะพิจารณาไว้ชีวิตเจ้าให้เป็นนางบำเรอ!"

"สามหาว!" แม่ทัพหลวงคำราม "ทหาร! เตรียมยิง!"

ฟิ้ววววว!

ลูกธนูพลังปราณนับพันดอกถูกยิงออกจากแนวรับของวังหลวง พุ่งเข้าใส่กองทัพนิกาย!

"โจมตี! ทำลายพวกมันให้สิ้น!" กู่เทียนฉิงสั่งการเสียงเหี้ยม

ศิษย์นิกายกระบี่ครามที่ได้รับยาบ้าคลั่งและพลังจากค่ายกลไม่เกรงกลัวความตาย พวกเขากางม่านพลังป้องกันธนูและวิ่งดาหน้าเข้าใส่กำแพงทหารหลวงราวน้ำป่าไหลหลาก!

ตูม! ตูม! เคร้ง!

การปะทะกันของสองกองทัพเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! เลือดสาดกระเซ็นย้อมพื้นหินอ่อนหน้าวังจนกลายเป็นสีแดงฉานในพริบตา

แม้ทหารหลวงจะมีการฝึกฝนที่ดีและมีระเบียบวินัย แต่จำนวนของศิษย์นิกายกระบี่ครามนั้นมากกว่าถึงสามเท่า! แถมยังมีความบ้าคลั่งที่ไม่กลัวเจ็บกลัวตาย แนวรับของทหารหลวงเริ่มสั่นคลอนและถูกดันถอยหลังทีละนิด

"ต้านไว้! อย่าให้พวกมันผ่านประตูไปได้!" องค์หญิงกวัดแกว่งกระบี่สังหารศัตรูที่หลุดรอดเข้ามา แต่นางรู้ดีว่าสถานการณ์กำลังวิกฤต

"ฮ่าๆๆ! พังทลายไปซะ!" กู่เทียนฉิงเงื้อมือขึ้น เตรียมปล่อยพลังระดับกึ่งวิญญาณแรกเริ่มเพื่อทำลายประตูวังด้วยตนเอง

แต่ทว่า... ในจังหวะที่ความสิ้นหวังกำลังกัดกินจิตใจของฝ่ายราชวงศ์

บึ้ม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจาก "ด้านหลัง" ของกองทัพนิกายกระบี่คราม!

ศิษย์นิกายนับร้อยคนที่อยู่ท้ายขบวนจู่ๆ ก็ถูกแรงระเบิดของพลังปราณสีดำซัดกระเด็นขึ้นฟ้า ตัวขาดครึ่งท่อนเลือดสาดกระจาย!

"เกิดอะไรขึ้น!?"

"ศัตรูบุกจากด้านหลัง!"

ความโกลาหลเกิดขึ้นที่ท้ายขบวนทันที ศิษย์นิกายหันกลับไปมอง และสิ่งที่พวกเขาเห็นคือฝันร้าย

ชายหนุ่มผมเงินในชุดสีดำ ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางดงซากศพ ในมือถือกระบี่สีดำสนิทที่แผ่ไอสังหารเย็นยะเยือกออกมา

หลิงเซียวมาถึงแล้ว!

เขาไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับทำให้คนที่เห็นต้องขนลุกซู่

"คนเยอะดีนี่... ข้าชอบ"

หลิงเซียวสะบัดกระบี่วิญญาณวายุทมิฬ

[เพลงกระบี่อสูรพันคม: พายุสังหารผสานธาตุ]

พายุหมุนสีดำขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยคมมีดสายลม ก่อตัวขึ้นรอบกายของเขา และเริ่มเคลื่อนที่เข้าบดขยี้กองทัพนิกายกระบี่ครามจากด้านหลัง!