The Dark Ages

แม้ว่าภานุจะเกิดในครอบครัวที่ยากจน อย่างไรก็ตามครอบครัวของเขากลับสามารถถือครองเทคนิคลับการใช้ธนูที่นับได้ว่าแข็งแกร่งที่สุดในตอนนี้ ซึ่งเทคนิคเหล่านั้นภานุก็ได้ฝึกฝนมันมาอย่างไม่หยุดพัก และพัฒนามันจนเรียกได้ว่าเชี่ยวชาญแล้ว การทิ้งลูกธนูลงพื้นนั้นไม่ใช่การฆ่าตัวตายแต่อย่างใด แต่ชายหนุ่มทำเพื่อที่จะให้ตนสามารถหยิบมันมาใช้ได้อย่างสะดวก

หลังจากที่หมาบ้านั้นได้ปัดป้องลูกธนูไปแล้วนั้น ภานุก็ได้ลงมือทันที

“มินิกันช็อต! ”

ลูกธนูสามลูกถูกยิงออกไปในเวลาที่รวดเร็ว โดยระยะห่างระหว่างการปล่อยลูกที่หนึ่งกับลูกที่สองนั้นต่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทันทีที่ลูกธนูสามลูกถูกยิงออกไปนั้น ภานุก็ได้เอื้อมไปหยิบลูกธนูที่อยู่บนพื้นขึ้นมาทันทีอีกสามลูกและใช้มันเหมือนกับตอนแรกคือการยิงอย่างต่อเนื่อง

“เคร่งๆ ๆ ๆ ๆ …”

ในที่สุดหมาบ้าก็ได้เข้าใจการกระทำของภานุ การกระทำของภานุนั้นไม่ต่างอันใดกับการตั้งป้อมปืนกลและยิงรัวตรงมาที่มันเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่จากลูกกระสุนปืนเปลี่ยนเป็นลูกธนูเท่านั้น แม้แต่จะเห็นนักธนูมามากมายในชีวิตหมาบ้าก็ยังไม่เคยพบเจอกับเทคนิคธนูที่บ้าระห่ำเช่นนี้

ลูกธนูพุ่งถูกยิงออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความรวดเร็วสูงสุดเท่าที่

ลูกธนูพุ่งถูกยิงออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความรวดเร็วสูงสุดเท่าที่ภานุจะสามารถทำได้ เทคนิคการยิงรัวนี้เรียกว่ามินิกันช็อตมันไม่ได้เป็นเทคนิคที่ซับซ้อนอะไรมาก แต่เป็นเทคนิคที่ดีเอาไว้ใช้กดดันศัตรูและสังหารอย่างช้าๆ แม้ว่าความเร็วของภานุในการยิงจะดูเร็วมาก หากแต่ว่าไม่มีลูกธนูลูกไหนสักลูกที่จะพลาดเป้า

แต่ในขณะเดียวกันแม้ว่าลูกธนูที่เล็งจะตรงเป้า แต่มันกลับไม่สามารถสัมผัสโดยร่างของหมาบ้าได้เลยแม้แต่ลูกเดียว มันถูกปัดป้องด้วยดาบโค้งทุกลูก การเคลื่อนไหวของหมาบ้านั้นเรียกได้ว่าเร็วจนสายตาของคนปกติแทบมองไม่ทัน แม้แต่ภานุก็เห็นเพียงแต่ลูกธนูถูกซัดกระเด็นไปรอบทิศทางเท่านั้น เขาไม่รู้ว่าหมาบ้าทำเช่นไร

“แฮ่กๆ …”

ภานุเริ่มมีอาการหอบหายใจ หลังจากใช้เทคนิคการยิงรัวนี้นั้นทำให้ชายหนุ่มสูญเสียพลังกายไปมากเลยทีเดียว เนื่องจากพื้นฐานทางด้านร่างกายของชายหนุ่มนั้นไม่ได้ดีเหมือนเด็กคนอื่นๆ ผ่านไปไม่นานก่อนที่ลูกธนูบนพื้นจะหมดมือของภานุก็เริ่มรู้สึกชาและไม่สามารถที่จะหยิบธนูขึ้นมายิงต่อได้อีกต่อไป ในขณะเดียวกันหมาบ้านั้นยังมีท่าทางที่สบายๆ อยู่รอบๆตัวมันเต็มไปด้วยลูกธนูทั้งที่ยังสมบูรณ์และหักครึ่งกองอยู่เต็มไปหมด

“เรายังอ่อนหัดอยู่จริงๆ แม้ว่าจะฝึกมาหนักแล้วก็ตาม…”

ภานุยิ้มออกมาอย่างละอายใจ เขานึกถึงเวลาที่เขาฝึกฝนและมักจะมีพ่อของเขามาคอยต่อว่าเขาเสมอ ซึ่งตอนนี้คำพูดของพ่อเขาก็ได้ดังขึ้นภายในหัวแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่อยากได้ยินมันก็ตาม

“ถ้าแกยังทำตัวไก่อ่อนแบบนี้ ชีวิตนี้คนอย่างแกคงไม่มีสาวสวยที่ไหนเหลียวแล ผู้หญิงทุกคนก็ชอบคนแข็งแกร่งกันทั้งนั้นแหละ! ”

คำพูดนี้ยิ่งทำให้ภานุต้องฝึกฝนหนักกว่าเดิม เมื่อนึกถึงสภาพของตนเองที่มีสาวสวยอกโตรุมล้อมแล้ว มันยิ่งทำให้ชายหนุ่มมีพลังมากขึ้นอย่างไรก็ตามความจริงนั้นมันช่างโหดร้าย แม้ว่าฝีมือการยิงธนูของภานุจะดีสักเพียงใด แต่ด้วยร่างกายนี้ที่ไร้เรี่ยวแรง และไร้ความสามารถในการฝึกตน แม้แต่ในระดับที่หนึ่งยังอยากที่จะประสบความสำเร็จมันยิ่งทำให้ความฝันของภานุนั้นยากขึ้นเรื่อยๆ มีชายหลายคนที่ไม่สามารถฝึกตนได้ต้องกลายมาเป็นคนโสดตลอดชีวิต ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่น่ากลัวกว่าการไม่ได้อาบน้ำตลอดชีวิตเสียอีกในความคิดของภานุ

ในขณะที่ภานุกำลังยิ้มและคิดถึงเรื่องราวของตัวเองคนเดียวนั้น ฝ่ามือขนาดใหญ่ของชายวัยกลางคนก็ได้ตบไปที่ต้นคอของเขา ความรู้สึกเจ็บปวดชายหนุ่มรับรู้มันได้เพียงครู่เดียวเท่านั้นก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไปพร้อมกับร่างกายที่ล้มลง

หมาบ้ารีบประคองร่างกายของภานุเอาไว้ก่อนที่จะทำท่าทางครุ่นคิดอยู่สักพักและกล่าวออกมาเบาๆ

“เป็นเด็กที่มีพรสวรรค์จริงๆ ในอนาคตมีความเป็นไปได้ที่มันจะสามารถพัฒนาจนกลายเป็นทหารหัวกะทิได้ เห้อ…ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า การคิดทำอะไรสนุกของฉันจะทำให้ฉันค้นพบพรสวรรค์ที่ซ้อนอยู่ในตัวของมัน…”

หมาบ้าแบกร่างของภานุไว้บนหลังก่อนที่จะเดินออกไปจากสนามประลองแห่งนี้ เพื่อพาภานุไปพักที่ห้องพยาบาล

…….

ไม่รู้ว่าเวลานั้นผ่านไปนานเท่าใดแต่ภานุได้ที่หลับใหลอยู่ก็ได้ตื่นขึ้นด้วยท่าทางมึนงง

“โอ้ยยยย…”

ชายหนุ่มร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและเอามือจับที่ต้นคอของตัวเอง เขามองไปยังสภาพแวดล้อมรอบๆ เพื่อสังเกตตัวเองว่าอยู่ในสถานที่ใด และได้พบว่าตัวเองนั้นได้นอนอยู่บนเตียงสีขาวที่นุ่มสบาย และรอบห้องยังมีสมุนไพรและขวดยาต่างๆ ชายหนุ่มจำได้ทันทีว่านี่คือห้องพยาบาล

“ดูเหมือนเราจะถูกไอ้หมาบ้านั่นทำให้สลบ…”

ชายหนุ่มค่อยๆ นึกออก ในเวลานั้นเองได้มีหญิงชรารูปร่างเตี้ยเดินเข้ามาหาชายหนุ่มด้วยท่าทางที่อบอุ่น ภานุนั้นจำใบหน้าและท่าทางของหญิงชราผู้นี้ได้ เธอคืออาจารย์ที่สอนเกี่ยวกับพืช อาจารย์เอด้า ซึ่งเธอก็รับหน้าที่ในการดูแลห้องพยาบาลเช่นเดียวกัน

“เธอตื่นแล้วเหรอนักเรียน? เธอหลับไปนานมากทีเดียว เธอมีอาการผิดปกติตรงไหนบ้างไหม? ”

อาจารย์เอด้านั้นแม้จะไม่ได้ดึงดูดหรือเป็นอาจารย์ที่นักเรียนอยากเรียนด้วยที่สุด แต่อย่างน้อยก็มีหลายคนยกเธอให้เป็นอาจารย์ที่แสนใจดีที่สุด ซึ่งภานุเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ยกย่องเธอเช่นเดียวกัน