เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        ทันทีที่หรงซิวจากไปกู่ซือฝานก็หยอกเย้านางอยู่นาน

        จากร่องรอยแย่ๆ ที่คอไปจนถึงอาหารที่นำมาอย่างใส่ใจ พูดจนเรียกได้ว่าน้ำลายปลิวว่อนไปทั่ว

        อวิ๋นอี้หมดคำพูดจึงเอาผิงกั่วยัดปากนาง"เจ้าหยุดเสียทีเถิด ของทานยังอุดปากเจ้ามิได้หรือ?"

        กู่ซือฝานเสียงอู้อี้หยิบผิงกั่วออกแล้วกัดอย่างแรง พูดหยอกเล่นกับนาง "ทานก็ทาน คุยก็คุยสิเพคะข้าทำสองอย่างพร้อมๆ กันได้"

        "ข้าปฏิเสธ"อวิ๋นอี้ไม่คิดเลยสักนิด พูดอย่างไม่เกรงใจ“ข้าเกรงว่าเจ้าจะพูดจนหน้าข้าเต็มไปด้วยเศษผิงกั่ว"

        "ท่านพี่สะใภ้!"

        กู่ซือฝานถูกพูดจนขายหน้ากระทืบเท้าอย่างดุดัน "ท่าน!"

        "พอเลย พอเลย!"อวิ๋นอี้ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้ไม่หยุดพอดีกับที่เหลือบไปเห็นสถานการณ์ที่ชั้นล่างจึงรีบพูดกับนางว่า “หือ? บุรุษหล่อผู้นั้นเขียนกลอนแหนะ?”

        เป็นไปตามคาด ทันทีที่พูดไปกู่ซือฝานพลันล้มเลิกที่จะท้วงติงนาง กระโจนเข้าไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น"ที่ใดเพคะ ที่ใด?"

        ชั้นล่างกำลังเตรียมเล่นเกมการต่อสำนวนดูมีชีวิตชีวาครื้นเครงมาก

        พิธีกรเป็นใต้เท้าซ่งคราก่อนเขายืนอยู่บนแท่นสูง กระแอม แล้วประกาศกฎกติกา

        ทุกที่เต็มไปด้วยคน ดูแออัดนัก

        การต่อสำนวนถึงจะบอกว่าเป็นการแข่งทว่ามันเหมือนเป็นเกมเสียมากกว่า ทุกคนสามารถสมัครเข้าร่วมการแข่งขันได้

        ผู้เข้าแข่งขันจะต้องต่อสำนวนของฝ่ายตรงข้ามในทันทีหากคิดไม่ออกจะถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขัน จากนั้น คนที่เหลือจะเล่นกันใหม่และทำซ้ำจนกว่าจะแข่งขันกันได้ที่หนึ่ง

        หลังจากประกาศกติกาเสร็จสิ้นใต้เท้าซ่งก็ให้กำลังใจนักเรียนที่มาร่วมงาน

        เพื่อเรียกให้นักเรียนเข้าร่วมมากขึ้นเขาถึงขนาดแจ้งทุกคนโดยตรงว่าองค์ชายและผู้ใหญ่หลายคนจากราชวงศ์ได้มาที่โรงน้ำชาด้วยหวังว่าทุกคนจะมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันและแสดงความสามารถให้ดี

        มิมีผู้ใดโง่เกินคำบอกใบ้ชัดเจนเพียงนี้

        ด้วยแรงผลักดันจากการปรากฏตัวของบุคคลสำคัญและขุนนางบรรยากาศจึงเข้มข้นขึ้นมา จำนวนคนลงทะเบียนเพิ่มขึ้นทุกคนราวตื่นเต้นราวกับได้เลือดสุนัข [1] มีความอยากจะลองดู

        กู่ซือฝานมองหลี่ซูซวนตลอดเวลาพูดโม้ราวกับผู้ติดตามบ้า ทำเอาอวิ๋นอี้อยากจะปิดหู

        “หากให้ข้าพูดนะเพคะพวกเราปิดตาดูเขาก็ชนะ!”

        “อ้า! ท่านพี่! เขาสมัครแล้ว!”

        “โอ้พระเจ้า!ดวงตาของเขาช่างงามเหลือเกิน! ริมฝีปากของเขาด้วย!สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา!”

        “บ้าแล้ว จบแล้วข้าข้าจะตื่นเต้นราววัยแรกแย้มได้อย่างไรกัน ดูเหมือนเขาจะมองมาที่ข้าเลย!”

        อวิ๋นอี้ขนลุกมองนางด้วยสายตาเย็นชา เห็นว่าในที่สุดนางก็เงียบไป จึงยื่นถ้วยชาให้นาง"เจ้าดื่มให้ชุ่มคอหน่อยดีหรือไม่?"

        “ขอบพระทัยเพคะท่านพี่”กู่ซือฝานพูดอีก “ท่านคิดว่าเขาจะชนะหรือไม่เพคะ?”

        “เจ้ามิได้พูดหรือไงว่าหลับตาก็ชนะ?”อวิ๋นอี้เย้ยหยันนาง “พอแล้ว ข้าบอกเลยว่าเขาจะชนะบอกเลยผู้นี้มิได้ดีอย่างที่เจ้าคิด ยกเว้นหน้าใบนั่น อย่างอื่นไม่ดีเลยจริงๆโดยเฉพาะอารมณ์ของเขา อารมณ์ร้ายเสียยิ่งกระไร"

        "ท่านรู้ได้อย่างไรเพคะ"กู่ซือฝานยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

        อวิ๋นอี้มิมีทางเลือกอื่นนอกจากต้องบอกนางถึงความคับข้องใจระหว่างพวกเขาตามความจริงโดยเน้นย้ำถึงความปากคอเราะรายของเขา

        เดิมคิดว่าจะทำให้กู่ซือฝานคิดได้ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าอีกฝ่ายกลับพูดหลังจากได้ฟัง "ชื่อเขาไพเราะจังเพคะส่วนเรื่องปากร้าย ข้าว่าเขาไม่ผิดนะเพคะ! อีกอย่างหนึ่งนิสัยของท่านพี่เป็นอย่างไรข้ารู้ดี ท่านเป็นผู้ที่ว่าเขาก่อนเองนี่เพคะท่านผิดก่อนนะ”

        จริงหรือ?

        อวิ๋นอี้แทบจะกระโดดขึ้นอยากจะทุบนางให้ตายด้วยถ้วยน้ำชา โชคดีที่ยั้งใจไว้ได้

        “ไม่อยากจะพูดกับเจ้าแล้ว!”นางทำเสียงจิ๊จ๊ะ พึมพำโดยไม่ยิ้ม “เดี๋ยวเราลงไปเจอเขาแล้วเจ้าจะรู้ว่าเขานิสัยแย่อย่างไร!”

        แม้ว่าสตรีสองคนจะพูดถึงหลี่ซูซวนพวกเขามีทัศนคติที่แตกต่างกัน ทว่ามิได้ขัดขวางพวกเขาจากการดูเกมและนินทาด้วยกัน

        ภายใต้การควบคุมดูแลของใต้เท้าซ่งเกมดำเนินไปอย่างคึกคัก

        เขากำหนดหัวข้อแล้วจึงเข้าร่วมเป็นลำดับตามเข็มนาฬิกาตามที่นั่งหากผู้ใดต่อมิได้ จะถูกคัดออกทันทีและให้ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ถัดไปมาตอบ

        ทุกคนไม่อยากจะยอมรับความพ่ายแพ้เพราะว่ามีองค์ชายอยู่หลายคน ไม่แน่ว่ามันจะเป็นโอกาสดีสำหรับความก้าวหน้าของพวกเขา

        การแข่งขันดุเดือดใบหน้าของทุกคนจริงจัง

        เว้นเพียงหลี่ซูซวนเท่านั้น

        เขายังคงนั่งอยู่ตรงมุมห้องด้วยสีหน้านิ่งความไม่แยแสเช่นนั้น ราวกับไม่ว่าจะเกิดกระไรขึ้นก็กระทบเขามิได้

        มีใบชาอยู่บนโต๊ะ เขาค่อยๆวางใบชาลงในกาน้ำชา ชงชาอย่างใส่ใจและล้างถ้วย ขณะรินชา เมื่อถึงตาของเขาเขาพลันต่อสำนวนได้โดยไม่ลังเล

        “วิเศษมาก!”

        ไม่ว่าเขาจะตอบอย่างไรตราบใดที่เขาตอบได้ กู่ซือฝานจะชื่นชมเขาเช่นนั้น

        แม้อวิ๋นอี้จะมีอคติต่อเขาแต่ปฏิเสธมิได้ว่าเขาเป็นผู้ที่มีความสามารถมาก

        ยิ่งเกมดำเนินไปนานเท่าใดก็ยิ่งยากขึ้นเพราะสำนวนที่พูดไปแล้วไม่สามารถใช้ซ้ำได้เป็นการทดสอบความรู้คลังสำนวนของผู้เข้าแข่งขันเป็นอย่างมาก

        ในบรรดาหกเจ็ดคนที่เหลือแต่ละคนสีหน้ายิ่งไม่น่าดู เว้นแต่เพียงหลี่ซูซวนเช่นเดิม แทนที่จะแสดงความประหม่าเขากลับยิ้มอย่างสง่างาม

        ดูราวกับยั่วยวนแต่ก็ดูเหมือนปลอบโยน

        มันทำให้กู่ซือฝานมีความสุขมากนางยืนขึ้นเต้นแล้วพูดว่า "ข้าบอกแล้วเพคะ ว่าเขาจะยิ้มได้ถึงตอนสุดท้ายท่านพี่ก็ยังไม่เชื่อ!"

        นางไม่เชื่อตอนไหนกัน?

        อวิ๋นอี้กลอกตาขาวขี้เกียจเถียงกับสาวคลั่งเพลานี้

        จำนวนผู้เข้าร่วมลดลงจากเจ็ดเป็นห้าและในที่สุดก็เหลือสองคนบรรยากาศตึงเครียดมากขึ้น

        แม้แต่ใต้เท้าซ่งยังอดถอนหายใจมิได้“ลำดับต่อไปสำคัญมาก สุดท้ายผู้ใดจะเหนือกว่ากันนะ? ฮ่าฮ่าเราจะรอดู ข้าขอบอกก่อนว่า หัวข้อสุดท้ายเป็นหัวข้อจากท่านองค์ชายเจ็ดเราจะปรับวิธีกันเล็กน้อย คำเดียวกัน ภายในหนึ่งกำยานผู้ใดที่เขียนสำนวนได้มากที่สุดจะเป็นผู้ชนะ! ทั้งสองนั่งเข้าที่!"

        องค์ชายเจ็ด?

        อวิ๋นอี้เลิกคิ้วเรื่องกระไรเขาก็อยากจะร่วมสนุกล่ะนะ

        “องค์ชายเจ็ดจะออกหัวข้อกระไรกันนะ?”กู่ซือฝานตื่นเต้น หากผู้ใดมิรู้ คงจะคิดว่านางเป็นผู้ลงแข่งเอง

        อวิ๋นอี้ส่ายหัว "รอดูไปก็รู้เองแหละ"

        หลี่ซูซวนและบุรุษอีกคนหนึ่งนั่งลงที่ของตนจากนั้นใต้เท้าซ่งก็ก้าวไปข้างหน้า กระซิบให้พวกเขาฟังข้างหู แล้วเดินจากไป

        การแสดงออกของทั้งสองแตกต่างกันหลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็พากันเขียน

        เวลาหนึ่งกำยาน ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอสายตาหันไปมา พบว่าหลี่ซูซวนสามารถเขียนออกมาได้ตลอดทว่าบุรุษอีกคนหนึ่งกลับเหงื่อตกเต็มหน้าผากแล้ว

        “ใกล้แล้ว” อวิ๋นอี้พูดเบาๆ

        ไม่นานหลังจากนั้นใต้เท้าซ่งก็บอกให้หยุดและดึงกระดาษของทั้งสองคน

        หลี่ซูซวนเขียนออกมาแทบจะเต็มกระดาษส่วนอีกคนเขียนได้มิถึงครึ่งเสียด้วยซ้ำ

        ชัยชนะและความพ่ายแพ้ประจักษ์แล้ว

        กู่ซือฝานดีใจมากพูดเสียงเบาในห้องว่า "น่าทึ่ง! เยี่ยม! เขาน่าทึ่งมาก! ท่านพี่สะใภ้ไปทำความรู้จักเขากับข้าเถอะ!"

        ไม่ทันที่อวิ๋นอี้จะปฏิเสธพลันถูกนางดึงลงชั้นล่างไปแล้ว

        ผู้ใดจะรู้ว่าตอนอยู่ที่บันไดจะได้ชนกับหลี่ซูซวนที่กำลังจะขึ้นมา

        ดวงตาของอวิ๋นอี้หรี่ลงเมื่อเห็นว่าเป็นเขา มุมปากก็กระตุกอย่างห้ามมิอยู่ พูดอย่างหยาบคายว่า“เหตุใดจึงเป็นเจ้าอีกแล้ว! เจ้าตั้งใจใช่หรือไม่!ความบาดหมางเล็กน้อยจะตามเวรตามกรรมกันเช่นนี้เชียวหรือ?”

        “ท่านพี่สะใภ้!”กู่ซือฝานดึงชายเสื้อนาง “ไว้หน้าข้าหน่อยสิเพคะ”

        อวิ๋นอี้อ้าปากนางยังมีคำพูดด่าไม่หมดนะ ทว่าทำได้เพียงกลืนมันลงไปอย่างเงียบๆ

        นางคิดว่าหลี่ซูซวนกำลังจะแสดงนิสัยที่แท้จริงของเขาออกมาแล้ว หากเขาไม่ว่านางกลับนางยอมใช้นามสกุลตามเขาเลย!

        อวิ๋นอี้เชิดคางขึ้นและกอดอกมองเขารู้ว่าเขากำลังจะขึ้นไปชั้นบน แต่นางขวางไว้มองดูว่าเขาจะทำอย่างไร

        “ขออภัยที่ชนกับท่านหญิงทั้งสองพ่ะย่ะค่ะเป็นความผิดของข้าเอง” หลี่ซูซวนพยักหน้าเบาๆ “ได้โปรดหลีกทางให้ด้วยพ่ะย่ะค่ะข้ายังมีเพื่อนที่รอข้าอยู่ด้านบน ขอทาง...”

        “ได้สิเจ้าคะ ได้สิ!"กู่ซือฝานดึงอวิ๋นอี้ราวกับดอกไม้ "เชิญเจ้าค่ะ!"

        อวิ๋นอี้กลอกตาขาวเป็นเวลานานหลังจากที่เขาจากไปถึงได้สติกลับมา แม่เจ้า สรุปว่านางเป็นพูดเท็จ หรือว่าหลี่ซูซวนแสดงเก่งเกินกันแน่!

        เชิงอรรถ

        [1] ได้เลือดสุนัข 打狗血 หมายถึงการแสดงออกที่เกินจริงมาก