ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 172: การเข้าใจผิด

ฟิ้วววว! ตูม! ตูม!

ลูกศรพลังปราณขนาดมหึมาระเบิดอากาศรอบตัวหลิงเซียวจนสั่นสะเทือน แม้เขาจะมีพลังระดับแก่นทองคำขั้นสูงสุด แต่การปะทะกับอาวุธสงครามระดับนี้กลางอากาศโดยไม่จำเป็นถือเป็นเรื่องโง่เขลา

หลิงเซียวบังคับกระบี่วิญญาณหักเลี้ยวหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะดิ่งวูบลงสู่พื้นดินเบื้องล่างอย่างรวดเร็วเพื่อหลบรัศมีการยิง

ทันทีที่เท้าของเขาแตะพื้นทรายสีดำหน้ากำแพงเมือง เงาร่างนับร้อยก็พุ่งเข้ามาล้อมกรอบเขาทันที!

"หยุด! ทิ้งอาวุธซะ!"

ทหารเกราะเหล็กนับร้อยนายเล็งหอกยาวมาที่เขา ปลายหอกส่องประกายแสงเย็นเยียบ ทุกคนล้วนแผ่กลิ่นอายของขอบเขตสร้างแก่นแท้ออกมาอย่างเข้มข้น และที่น่าตกใจกว่านั้นคือ นายกองสามคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง... มีพลังระดับ แก่นทองคำ!

"แก่นทองคำเดินกันให้ว่อน..." หลิงเซียวคิดในใจ "ที่นี่มันนรกสำหรับคนอ่อนแอชัดๆ"

"ข้าไม่ใช่อสูรสมุทร" หลิงเซียวกล่าวเสียงเรียบ ยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงเจตนาว่าไม่ต้องการสู้ "ข้าเป็นเพียงนักเดินทาง..."

"นักเดินทาง?" นายกองคนหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นบนหน้าแค่นเสียงหัวเราะ "ในเขตสงครามระดับสีแดงเนี่ยนะ? โกหกหน้าด้านๆ! สภาพแบบเจ้า... ผิวพรรณเกลี้ยงเกลา เสื้อผ้าเนื้อดีแต่มีร่องรอยการเดินทาง... เจ้าคือพวกลูกขุนนางที่ถูกเกณฑ์มาแล้วพยายามจะเหาะหนีทัพใช่ไหม!"

"หนีทัพ?" หลิงเซียวเลิกคิ้ว

"อย่ามาไขสือ!" นายกองตวาดลั่น "กฎอัยการศึกระบุไว้ชัดเจน ผู้ใดพยายามหลบหนีจากแนวหน้า โทษคือประหารชีวิต! แต่เห็นแก่ว่าตอนนี้เราขาดคน... จับมันไปขังรวมกับพวก 'เหยื่อล่อ'!"

ทหารหลายนายเดินเข้ามาพร้อมโซ่ตรวนที่ลงอักขระผนึกพลังปราณ

หลิงเซียวหรี่ตาลง เขาสามารถชักกระบี่และสังหารคนพวกนี้ได้ไม่ยาก แต่... แล้วยังไงต่อ?

เบื้องหน้าคือกำแพงเมืองที่ยาวสุดสายตาและค่ายกลป้องกันระดับสูง เบื้องหลังคือทะเลคลั่งที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูร หากเขาสู้ที่นี่ เขาจะกลายเป็นศัตรูกับทั้งกองทัพมนุษย์ และอาจถูกยอดฝีมือระดับสูงกว่า (เช่น วิญญาณแรกเริ่ม) ไล่ล่าทันที

เขาเพิ่งมาถึง ยังไม่รู้เหนือรู้ใต้ ข้อมูลเป็นศูนย์ การแฝงตัวเข้าไปเพื่อสืบข่าวดูจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า

"ข้ายอมจำนน"

หลิงเซียวลดมือลง ยอมให้ทหารสวมโซ่ตรวนที่ข้อมือและข้อเท้า โซ่ตรวนนี้หนักอึ้งและมีฤทธิ์กดดันการไหลเวียนของลมปราณ แต่สำหรับหลิงเซียวที่มีรากฐานระดับตำนาน มันแทบไม่มีผลอะไรกับเขาเลย เขาแค่แกล้งทำเป็นหมดฤทธิ์เท่านั้น

"หึ... นึกว่าจะแน่" นายกองถ่มน้ำลายลงพื้น "ลากตัวมันไปที่คุกใต้ดิน! พรุ่งนี้เช้าส่งมันเข้า 'หน่วยที่ 7' ให้มันไปตายเพื่อชาติซะ!"

หลิงเซียวถูกผลักให้เดินไปตามทางเดินที่มุ่งสู่ประตูเล็กด้านข้างกำแพงเมือง เขาไม่ได้ขัดขืน แต่สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ตลอดเวลา เพื่อสังเกตโครงสร้างของป้อมปราการ รูปแบบค่ายกล และระดับพลังของทหารที่เดินสวนมา

"หน่วยที่ 7 งั้นรึ..." หลิงเซียวแสยะยิ้มมุมปากในเงามืด

ดูเหมือนว่าการมาเยือนทวีปใหม่ของเขา จะเริ่มต้นด้วยความตื่นเต้นเร้าใจเสียแล้ว