กว่าข้าจะสามารถหลบออกจากท่านหญิงเซเลี่ยนได้มันช่างยากเย็นเหลือเกิน "เขาเป็เช่นไรบ้าง" ในระหว่างที่เดินไปดูเขาผู้นั้นข้้าได้เอ่ยถามคริสถึงอาการของเขา
"ั้แ่ออกจากหลอดแก้วนั่น เขาก็ยังคงหลับอยู่พะยะค่ะ" คริสเอ่ยตอบข้าก่อนจะโค้งคำนับ แล้วเอ่ยปากรายงานอีกเื่ "ฝ่าาหากเรายังอยู่ในป่าจักเป็อันตรายนะพะยะค่ะ ทั้งจากนักล่าและจากสัตว์ป่า"
"ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าเช่นนั้นกลางป่าน่าจะมีคฤหาสน์ร้างของคนคนนั้นอยู่เราจะไปพักกันที่นั่น"ข้าเอ่ยตอบคริสในขณะที่สายตาจ้องมองเขาคนนั้น
"จะทำเช่าไรกับบุตรีดยุคหรือพะยะค่ะ นางแข็งแกร่งก็จริงแต่ด้านนิสัยค่อยข้างแย่มากนะพะยะค่ะ"คริสเอ่ยถามตรงๆแบบไม่อ้อมค้อมด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉยนั้นมันแบบทำำให้ดูตลกแบบแปลกๆอยู่เหมือนกัน
"คริส..เ้านี่พูดตรงจริงๆเลยนะ ก็จริงที่นางนิสัยแย่แต่หากเราปฎิเสธดยุคไม่อยู่เฉยแน่" ข้ายืนมองเหล่าอัศวินแบกร่างบางของเขาขึ้นเปลที่ทำขึ้นจากผ้้าคลุมอัศวินและกิ่งไม้ขนาดใหญ่และแข็งแรงมากพอ
"แต่ฝ่าา ดยุคมิได้สนใจท่านหญิงเซเลี่ยนเท่าไหร่นะพะยะค่ะถ้าเที่ยบกับพี่ๆของนาง"คริสเอ่ย
"ก็ใช่แต่ดยุคน่ะต้องคิดว่านี้คือโอกาสกำจัดตัวปัญหาที่ทำลายชื่อเสียงของตระกูลได้โดยที่ตนไม่ต้องออกตัวแรงให้เปลืองเวลา หากเราปฎิเสธนาง นางต้องไปบอกดยุคแน่ๆ และนั้นจะทำให้เขาได้โอกาสใช้สิทธิผู้มีพระคุณทูลขอบางอย่างจากเสด็จพ่อเป็แน่" ข้าเดินตามอัศวินที่แบกหามเขาก่อนจะเหลือมองเซเลี่ยนที่กำลังเดินมาทางนี้ เพราะธรรมเนียมและกฎบ้าๆนั้นทำให้ข้าต้องลำบากอยู่เสมอ'ราชวงศ์จะต้องตอบแทนผู้มีพระคุณอย่างแน่นอน' ช่างเป็อะไรที่น่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน
"กระหม่อมลืมคิดถึงเื่นั้นเลยพะยะค่ะ แต่ตอนแรกฝ่าาจะปฎิเสธนางมิใช่หรือ"คริสที่เดิมตามมาเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ก..ก็ข้านึกว่านางจะขอแต่งงานกับข้า ข้าเลยว่าหากดยุคเคลื่อนไหวข้าจะกลับวังแล้วทำลายทุกอย่างเสีย"ข้าเอ่ยขึ้นเกินเร่งฝีเท้าหนีคริส
"อะไรกันท่านเขินหรือทั้งที่โตขนาดนั้นแล้วแท้ๆ"คริสยกยิ้มมุมปาก
การที่ต้องเป็เครื่องมือให้ขุ่นนางนั้นมันช่างน่ารำคาญข้ารู้จักดยุคดีกว่าใครๆอาจารย์ผู้สอนวิชาดาบแก่ข้าดยุคเป็คนที่โลภมากอีกทั้งยังเย่อหยิ่ง แต่อะไรคือเหตุผมให้เขาสอนดาบข้ากันนะทั่งที่รู้อยู่แก่ใจว่าข้าอาจหันคมดาบเข้าหาเขาก็ได้
การเดินทางมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ร้างกลางป่าอันแสนห่านไกลจากตัวเมืองนั้นกินเวลาไปถึงครึ่งวัน เราพักกันตามทางบ้างเป็บางครั้้งแล้วยังต้องมาทนฟังเซเลี่ยนบ่นตลอดทาง ให้ตายน่ารำคาญจริงอยากเอาหินยัดปากนางจริงๆ.. นี่ข้าคิดอะไรอยู่กันเนี่ยจะทำเื่เลยร้ายเช่นนั้นได้อย่างไรกัน เหตุใดในหัวของข้าถึงกลายเป็เช่นนี้ไปได้นะ
เมื่อถึงคฤหาสน์พวกอัศวินก็แยกกันไปทำความสะอาดจากนั้นเราก็แยกย้ายไปพักผ่อนส่วนข้าเลือกจะอยู่กับเขา
"นี่เขาหลับอะไรชนาดนั้นกันนะ.."ข้านั่งมองเขาที่นอนหลับเป็ตายอยู่บนเตียง ต้องขอบคุณเ้าพวกเด็กใหม่ทำความสะอาดได้ดีกว่าที่ข้าคิดไว้มากช่างน่าประทับใจจริงๆ
"อึก..ที่นี่มัน" ทันทีที่ข้าได้ยิ่นเสียงอันนุ่มนวนนั้นข้าก็รีบรุกขึ้นเดินไปหาเขาทันที
"ท่านตื่นแล้วหรือ" ข้้าได้สบตาของเขาดวงตาสีทองอำพันงดงามเราสองคนมีดวงตาสีเดียวกันเลย
"เ้า..คือใคร.. มนุษย์!! สายเืของผู้ชายคนนั้นงั้นหรอ!" ทันทีที่เขาเห็นข้าเขาก็ะโออกห่างทันที ช่างน่าอัศจรรย์ตัวเขาผอมราวกับคนไม่มีเรี่ยวแรงขนาดนั้นแท้ๆแต่กลับถอยออกห่างได้รวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน
"ใจเย็นก่อนเถิด ข้าเป็คนช่วยท่านออกจากที่แห่งนั้นเอง" ข้าค่อยๆเดินเข้าหาเขาอย่างช้าๆ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองข้าด้วยความเกลียดชัง อ่า..ไม่ชอบสายตาแบบนั่นเลยจริงๆ
"อย่าเข้ามา!!" ทันทีที่พูดจบพลังอันรุนแรงที่ออกมาจากตัวเขาก็เข้ากระแทกกับร่างกายข้าอย่างจัง ตัวข้าถูกแรงกระแทนนั้นทำให้ทรงตัวเกือบไม่อยู่เพื่อความปลอดภััยข้าจึงปล่อยให้ขาลากไปกับพื้น ข้าััได้ว่าพลังนั้นช่างแข็งแกร่งแต่ก็ดูงดงาม ดวงตาสีทองที่เปล่งประกายเมื่อใช้พลัง ผมยาวสลวยนั้นพอใช้พลังก็เปร่งแสงสีประกลายของแสงออโรร่าอย่างชัดเจน ชังงดงามแต่นี่มันชักจะอันตรายซะแล้วพลังของเขากำลังเชือดเฉือนร่ายกายของข้าราวกับถูกคมดาบฟาดฟันเลย
"ท่านฟังข้าเสียหน่อยเถิด! ข้ามิได้จะทำร้้ายท่านข้าต่องการที่จะช่วยท่าน! หากข้าจะทำร้ายท่านข้าจะหาข้าวมารอท่านตื่นทำไมกันเล่า!!" ข้าะโสุดเสียงพร้อมชี้ไปที่อาหารที่อยู่บนโต๊ะได้หวังเพียงเขาจะได้ยินเสียงนี่
"เ้าพูดอะไรของเ้า..มนุษย์แบบพวกเ้าน่ะมัน..มัน..ชั่วร้า--"
โครกกก
เสียงท้องร้องนั้นทำให้เขาที่กำลังโกรธเกรี้ยวเบาลงและมันก็ถูกแทนที่ด้วยความเขินอายแทน
"เชิญเลยขอรับ ข้าเตรียมไว้เพื่อท่านเลย" ข้าผายมือเปิดเขาให้ไปยังโต๊ะอาหาร ขนมปังที่เตรียมไว้สำหรับเดินทางไปที่เขตปกครอง เนื้อหมูป่าที่ล่ามาใหม่ๆ ใข่ไก่คัดอย่างดี ถูกเตรียมไว้สำหรับสองคน ตัวข้านั่งโชคดีที่มีเอสเปอร์ที่มีพลังช่องว่างมิติการเก็บอาหารจึงเป็เื่ที่สะดวกมาก
"ที่เ้าพูดมานั้นจริงหรือ..เ้า้าอะไรจากข้าถึงทำดีกับข้าเช่นนี้!!" เขาเอ่ยถาม
"ข้ามิมีสิ่งใด้าจากท่านเลย..อืม..เอาเช่นนี้ไหมเล่า ท่านสนใจเดินทางไปกับข้าหรือไหม ข้ากำลังถูกไล่ล่าอยู่ชีวิตของข้าตกอยู่ในอันตรายหากมีพลังที่แข็งแกร่งของท่าน ข้าก็วางใจ" ข้าเอ่ยขึ้น แม้จะเป็เื่โกหกที่ว่าข้าไม่้าอะไรจากเขา แต่หากข้าตอบความในใจออกไปเขาต้องหนีไปจากข้าเป็แน่ ข้าไม่สามารถตอบได้ว่าข้าอยากจะเขา อยากจะกลืนกินเขา
"อ่า..งั้นหรือ ทายาทของผู้ชายคนนั้นก็ยังพอมีคนดีอยู่สินะ" เขาค่อยๆเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารแม้จะยอมเดินเข้ามาแต่ไม่ยอมลดความระแวงลงเลย ข้าที่นั่งลงตรงข้ามกับเขาก็แอบรู้สึกกดดันอยู่เหมือนกันนะแบบนี้ท้องไส้ข้าได้ปั่นป่วนแน่
"ั้แ่เมื่อกี้เรียกข้าแต่ทายาทอยู่แบบนั้นข้าเศร้าใจนะขอรับ ฮือ" ข้าแกล้งทำเป็น้ำตาครองเพื่อดูประกิริยาของเขา โอ้ว เขาค้างไปเลย ท่าทางแบบนั้นก็ดูน่ารักดีเหมือนกันนะชักอยากแกล้งเขาบ่อยๆแล้วสิ
เราสองรับประทานอาหารร่วมกัน เขาทานเยอะมากทั้งที่ตัวเล็กแบบนั้น มารยาทบนโต๊ะอาหารของเขานั้นไร้ที่ติเขาคงมิใช่เอลฟ์ธรรมดาเป็แน่แต่ทำไมถึงไปอยู่ในที่แบบนั้น ข้าควรจะถามเขาดีหรือไม่นะ..ไม่ได้เขาจะระแวงข้ามากกว่าเดิม
"ชื่อของข้าคือ เซเลส ขอบคุณที่ช่วยข้าแล้วยังให้อาหารแก่ข้าด้วย" เซเลสเอ่ยแนะนำตัวกับข้าแล้วยังขอบคุณอีกด้วยเขาคงวางใจแล้วว่าข้านั้นปลอดภัยกับเขาแต่ก็ดูสีหน้สแล้วคงยังระแวงไม่หาย
"ข้าไซรัส ยินดีที่ได้รู้จักท่านนะ เป็ชื่อที่งดงามมาก"ข้าเอ่ยแนะนำตัวกลับไป
"ทำไมเ้าถึงไปอยู่ที่นั้นได้ แล้วทำไมถึงช่วยข้าละ"เซเลสท่านนี่มันเป็คนที่่อยากรู้อยากเห็นกว่าที่คิดสินะ
"ข้าจักเล่าให้ท่านฟังเอง.."
ข้าเล่าถึงสิ่งที่พบเจอมาทั้งก่อนและหลังไปพบเซเลส เื่ของเหล่าอัศวินที่ปกป้องข้าจนตัวตาย ชื่อยาพิษที่ทำให้ใช้พลังไม่ได้ เื่แลปทดทองะเิ ข้าเล่าให้เขาฟังทุกเื่
"แม้จริงๆแล้วพวกข้าควรจักเดินทางไปที่เขตปกครองแต่ข้าคิดว่าจะเดินไปหาที่ตั้งหลักดีๆเสียก่อน" ข้าเอ่ยเล่าเื่ราวทั้งหมดไปแล้วท่านจะทำเช่นไร
"เ้ามิได้โกหกสินะ ไม่คิดเลยว่าเ้าต้องเจอเื่เช่นนั้น ขอโทษนะ ข้าโจมตีเ้าโดยไม่ฟังอะไรก่อนเลย" เซเลสก้มหัวให้ข้าเอ่ยวาจาขอโทษออกมา เขาบอกว่าข้ามิได้โกหกเขาคงมีดวงตาเท็จจริงสินะแต่ดูเหมือนจะตรวจไม่หมด
"ไม่เป็ไรๆ แล้วเช่นนั้นท่านจะเดินทาไปกับข้าหรือไม่" ข้าเอ่ยถามเขาอีกครั้ง
"ข้าจะไปแต่ข้ามีเื่อยากให้เ้าช่วย..ได้โปรดออกเดินทางตามหาครอบครัวข้าได้หรือไม่! ข้ารู้ว่ามันจะทำให้เ้าเสียเวลาแต่ว่า..ข้าคิดถึงพวกเขาเหลือเกิน" เซเลสเอ่ยขอร้องอ้อนวอนข้า น้ำตาไหลรินลงบนแก้มขาวนวลนั้นเริ่มทำให้ข้าหวั่นไหว ข้ายื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้แก่เขาอย่างเบามือ
"ได้สิข้าตกลง อย่างไรเสียข้าก็ต้องหาที่มั่นดีๆไว้ตอบโต้พี่น้องข้าอยู่ดี" ข้าค่อยๆสวมกอดเขาอย่างช้าๆ
"ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ"เซเลสเขาร้องไห้อย่างหนักในอ้อมกอดของข้าจนกระทั้งเขาเหนื่อยจนเผลอหลับไป ข้าแทบจะเป็บ้าอยู่แล้ว เขาอยู่ในอ้อมกอดข้าเขากอดข้าไว้แล้วร้องไห้ นี่มันช่าง..เร้าใจดีจัง ข้าเริ่มหลงไหลเขามากขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆแล้วสิ ขืนเป็แบบนี้ต่อไปแย่แน่
ข้าโอบอุ้มเขาขึ้นมาก่อนวางเขาลงบนเตียง ในที่สุดข้าก็ทำให้เขาเดินทางไปกับข้าได้ การโกหกที่ดีคือต้องใส่ความจริงลงไปผสมด้วย นั้นจะทำให้คำโกหกกลายเป็ความจริงได้ ถึงจะรู้สึกแปลกใจกับคำขอของเขาก็เถอะแต่ถ้ามันทำให้ข้าได้อยู่กับเขาได้ข้าก็ยินดีช่วยแล้วกันนะ
เมื่อยามรุ่งอรุณมาเยือนข้ายืนมองเข้าอยู่นานแสนนานจนกระทั่งเขาตื่นขึ้นมา ข้าพาเขารับประทานอาหารยามเช้าแต่อยู่ๆเขาก็เอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่ทานอาหาร
"แม้ข้าจะเดินทางไปกับเ้า แต่มันมิได้หมายความว่าข้าจะไว้ใจเ้าหรอกนะ" เอาอีกแล้วสายตายที่มองข้าด้วยความเกลียดชัง มันทำข้ารู้สึกแย่ซะจริง
"ข้าหวังว่าสักวันท่านอาจจะเปิดใจให้ข้าบ้างนะ"ข้าเอ่ยขึ้น
"ไม่มีทาง ข้าไม่มีวันให้อภัยพวกราชวงศ์อย่างเ้า มนุษย์กลายพันธุ์อย่างพวกเ้า ที่ขโมยทุกอย่างในชีวิตข้าไป ข้าจะไม่ให้อภัยเด็จขาด!" เขากำช้อนไว้แน่น โต๊ะเริ่มสั่นไหว เปรี้ยะ แก้วที่วางอยู่บนโต๊วและกระจกรอบๆเริ่มมีรอยร้าว
"ใจเย็นก่อนเถิด ข้ามิได้ขอให้ท่านอภัย ถึงข้าไม่รู้ว่าบรรพบุรุษของข้าทำสิ่งใดไว้กับท่าน แต่ข้าแค่หวังให้เราเดินทางร่วมกันได้เพียงเท่านั้น หากการเปิดทางทำให้ท่านเปิดใจเล่าเื่ราวของท่านให้ข้าฟังได้บ้างหรือมองข้าเป็สหายได้มันก็คงจะดีข้าแค่อยากจะสื่อเช่นนี้" ข้าใช้มีดจิ้มน่องไก่ในจานข้าและยื่นไปใส่ไว้ในจานของเขา ดูเหมือนเขาจะระแวงข้าจนเข้าใจผิดคิดว่าข้าจะขอให้เขาให้อภัยสินะ ถึงข้าจะไม่รู้อะไรเลยก็เถอะค่อยๆเป็ค่อยๆไปแล้วกันอีกอยากข้าไม่ได้อยากเป็อค่สหายเสียหน่อยแต่จะเร่งรีบไม่ได้อีก
"ขออภัยข้าใจร้อนไปหน่อย"เขารับมันแล้วกินไปคลื่นพนังของเขาค่อยๆสงบลงมาก ดูจากลักษณะเป็ไปได้มากว่าพลังของเขาจะไม่ค่อยเสถียร บางครั้งหยิบจับอะไรก็พังไปหมดบางครั้งก็ปล่อยคลื่นกดดันกันโดยไม่รู้ตัว แสดงว่าพลังนั้นตอนนี้คงขึ้นกับอารมณ์ของเขา
ไม่ไว้ใจข้าสินะ ช่างน่าไม่อภิรมเลยจริงๆต้องทำยังไงถึงจะได้ความวางใจนั่นกันนะ อยากรู้จริงๆราชวงศ์ทำอะไรกับเขาไว้กันแน่ จับมาทดลองดูว่าจะทำยาอายุวัฒนะหรือเปล่านะหรือเขาคืนคนที่แพ้าระหว่างมนุษย์และเอลฟ์หรือเปล่านะ?ช่างน่าปวดหัวจริงๆให้ตาย
หลังจากทานอาหารเสร็จข้าว่าข้าควรพาเขาไปทำความรู้จักกับทุกคน
"ข้าจำเป็ต้องให้ท่านได้รู้จักองครักษ์และผู้ร่วมเดินทางกับข้า ให้ข้าได้พาท่านไปทำความรู้จักกับพวกเขาได้หรือไม่?"ข้าเอ่ยถามเขาอย่างตรงไปตรงมา เขาลงลังเลและกังวลมากเลยสินะถึงได้ปล่อยคลื่ื่นพลังอ่อนๆออกมาโดยไม่รู้ตัวแบบนี้ "พวกเขาเป็คนดีถึงจะยกเว้นคนหนึ่งก็เถอะ"ข้าเอ่ยเพื่อหวังว่าจะได้คลายความกังวลของเขา
"ก็ได้ อย่างไรก็ต้องเดินทางไปร่วมกันนี่"มันได้ผล คำตอบของเขาทำให้ข้ารู้สึกพึงพอใจแปลกๆหรือเพราะข้ารู้สึกเหมือนว่าตัวข้าสามารถควบคุมเขาได้ด้วยคำพูดอย่างนั้นหรือ?
ข้าพาเขาเดินลงไปหลังจากเรียกทุกคนมาที่โถงต้อนรับ
"เอาละข้าของแนะนำนี่เซเลสคนที่พวกเราช่วยออกมา เขาจะเดินทางร่วมกันกับเราต่อจากนี้" ข้าเอ่ยแนำนำตัวเขาให้ทุกคนได้รู้จัก
"กระผมชื่อ คริส ของฝากตัวด้วยนะขอรับท่านเซเลส"คริสตั้งท่าคำความเคารพพร้อมกับเอ่ยแนะนำตัวกับเซเลส
"ฝากตัวด้วยเช่นกันนะคริส"แม้เขาจะดูระแวงแต่ก็รักษามารยาทได้ดี เขาได้คำทักทายจากทุกคนจนเกือบครบแล้ว
"ข้าชื่อ เซเลี่ยน เลอ วาเลนเซีย เ้ามาจากไหนละเ้าเอลฟ์"เซเลี่ยนมองเขาด้วยสายตาเหยียด พัดที่ปิดปากนั้น แม้จะทำตัวหยาบคายแต่สิ่งที่นางถามก็นับว่าดีข้าจะยอมให้ก่อนแล้วกัน
"ข้า เซเลส มาจากทวีปไซเลนเทีย อาสัยอยู่ร่วมกับเผ่าเอเดน" เซเลสเอ่ยตอบเซเลี่ยนได้น่าแปลกใจ ทวีปไซเลนเทียตอนนี้เป็แดนรกร้างที่อันตรายเพราะมีสัตว์ิญญาอยู่เต็มไปหมด ซ้ำเผ่าเอเดนเป็เอลฟ์โบราณที่ตอนนี้หายสาบสูญไปแล้วแสดงว่าเขาลงมีอายุมากกว่าพันปีเป็แน่
"ชิ ไอ้เอลฟ์บ้านนอก ยินดีที่ได้รู้จักแล้วกัน แล้วก็อย่าได้!มายุ่งกับท่านไซรัสของข้าแล้วกัน! เดี๋ยวติกลิ่นดินจากเ้า"เซเลี่ยนเอ่ยขึ้นก่อนจะทำท่าทางรังเกียจใส่เขาแล้วเดินจากไปทันทีที่เอ่ยจบ ให้ตายช่างไร้มารยาทยิ่งนักอีกอย่างใครเป็ของเ้ากันห๊ะ แต่ข้าจะพูดออกไปไม่ได้มันไม่ดีต่อเกียรติยศของข้า
"อย่าได้ใส่ใจนางเลย นางนิสัยเสียมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว"คริสเอ่ยได้ดีมาก
"ข้ามิใส่ใจอยู่แล้ว ขอบใจนะที่เป็ห่วง"เขาเอ่ยตอบคริสก่อนจะหันมามองข้า "ข้าเหนื่อยแล้ว" ด้วยคำพูดนั้นทำให้ข้าต้องพาเขากลับห้องเพื่อกลับไปพักผ่อนเราต้องแยกห้องกันเพราะความ้าของเขา
"ราตรีสวัสดิ์นะ"ข้าเอ่ยกับเขา
"เช่นกัน"เขาเอ่ยตอบก่อนที่เขาจะปิดประตู
เราจะการเดินทางกันต่อในวันพรุ่งนี้ของต้องไปที่เขตปกครองอีกที่แทนที่จะไปเขตปกครองเดิมตามคำสั่งที่ท่านพ่อสั่งไว้ก่อนข้าจะโดนไลล่าเราต้องไปเพื่ื่่ื่อหาข้ออ้างเดินทางไปที่อื่น เซเลสเป็เอลฟ์รูปลักษณ์ของเขานั้นเป็ปัญหาคงต้องหาของมาให้เขาใส่ในการปลอมตัวสินะหวังว่าพรุ่งนี้จะไม่มีเื่น่าปวดหัวอีก
_______________
หากพบคำผิดแจ้งได้นะคะ
ติดตามข่าวสารและติดต่อได้ที่
X : @NightInkDrops
221
