ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 117 วิธีสุดท้าย 

   “ถึงแกจะฉลาดยังไงแกก็ไม่มีทางชนะฉันได้อยู่ดี” สายฝนเลิกแสร้งทำเป็นกังวล เขายิ้มเล็กน้อย หลบการโจมตีจากเหล่าลูกน้องพีเคได้อย่างง่ายดาย หลบเสร็จแล้วก็โจมตีสวนกลับ ปัง! ปัง! ปัง! ร่างห้าร่างถอยหลังไปไกลชนเข้ากับโต๊ะเก้าอี้เหมือนหัวหน้าของพวกมันก่อนหน้านี้ 

   “ไอ้เวรเอ้ย! ย๊ากกกกกกก” เวลาเดียวกับที่ลูกน้องทั้งห้าของมันชนโต๊ะเก้าอี้ พีเคคำรามเสียงดังจากนั้นก็โจมตีใส่สายฝน ความห่างชั้นของทั้งสองนั้นกว้างใหญ่ สายฝนสามารถหลบหมัดพีเคได้แบบสบายๆ ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน เขาไม่ได้โจมตีสวนกลับ ทำเพียงแค่หลบการโจมตีจากพีเคอย่างเดียว 

   “ศิลปะการต่อสู้ที่แกฝึกฝนนั้นดี น่าเสียดายมากที่คนฝึกฝนมันกากเกินไป ถ้าเป็นฉันที่ฝึกฝน ฉันจะต้องใช้ได้ดีกว่าแกแน่นอนพีเค” สายฝนกล่าวพลางหลบการโจมตีจากพีเค เขากำลังหาจังหวะที่จะเอาสิ่งนั้นของฝ่ายตรงข้ามมาเป็นของตนเอง 

   “แม่ง! ทำไมแกถึงหลบการโจมตีจากฉันได้วะ?” พีเคไม่สบอารมณ์ยิ่งกว่าเดิม ไม่ว่ามันจะใช้ท่าไหนของศิลปะการต่อสู้ที่มันฝึกฝน มันก็ไม่อาจโจมตีโดนร่างฝ่ายตรงข้าม ทุกครั้งที่มันคิดว่าต้องโดยแน่ๆ ร่างสายฝนก็จะขยับเล็กน้อย แม้จะเป็นการขยับเล็กน้อยทว่ามันก็สามารถทำให้สายฝนหลบการโจมตีของพีเคได้ 

   “ก็ฉันแข็งแกร่งกว่าแกไงล่ะ! เรื่องแค่นี้ก็คิดไม่ได้ โง่จริงๆ” สายฝนส่งสายตาดูถูกไปยังพีเค พร้อมกันนั้น เขาก็จับหมัดของฝ่ายนั้นที่พุ่งเข้ามา เขาจับได้สำเร็จแต่แรงพีเคก็ถือว่าไม่ใช่น้อยๆ หน้าสายฝนแสดงให้เห็นว่าเขากำลังรู้สึกเจ็บ หากเทียบการโจมตีของพีเคกับศัตรูทั้งหมดที่สายฝนเคยเจอมา การโจมตีของพีเคนั้นอ่อนมากๆ มันไม่สามารถสร้างความเจ็บปวดร้ายแรงให้กับสายฝนได้ อย่างไรก็ตามรู้สึกเจ็บก็คือรู้สึกเจ็บ สายฝนไม่ชอบความรู้สึกนี้สุดๆ

   “ฮ่าฮ่าฮ่า สายฝนแกพลาดแล้วล่ะ” พีเคหัวเราะเสียงดัง ใช้หมัดอีกข้างต่อยไปที่ร่างกายสายฝน สายฝนหัวเราะเย็นชา เขาหลบหมัดและพุ่งเข้าประชิดพีเค ยกเท้าขึ้นก่อนเตะใส่มัน ปึง! ร่างพีเคกระเด็นและล้มลงกับพื้น ไม้รอช้า สายฝนรีบเข้าไปซํ้าทันที

   ตุบ! ตับ! ตุบ! เสียงต่อยของสายฝนดังไปทั่วภายในร้าน ลูกน้องพีเคต้องการจะโจมตีใส่เขาทว่าพวกมันก็ต้องหยุดกะทันหัน สายฝนเลิกต่อยพีเคจากนั้นเขาก็ใช้มีดจ่อคอมัน เหล่าลูกน้องพีเคจำมีดเล่มนั้นได้ทันทีที่เห็น มีดที่สายฝนถืออยู่ไม่ใช่ของเขาแต่เป็นของพีเค ก่อนหน้านี้สายฝนได้แอบเอามีดมาจากพีเค

   “ถ้าพวกแกเข้ามาใกล้กว่านี้ฉันจะใช้มีดแทงหัวหน้าพวกแกซะ” สายฝนกล่าว ขณะเดียวกันก็ขยับมีดเข้าไปใกล้คอมากกว่าเดิม การกระทำของเขาแสดงให้เห็นว่าเขาทำจริงแน่หากพวกลูกน้องพีเคเข้ามาใกล้ ชายทั้งห้าซึ่งเป็นลูกน้องพีเคไม่รู้ว่าตอนนี้ควรทำอย่างไรดี พวกมันจับจ้องไปที่หัวหน้าตนเอง รอการตัดสินใจของพีเค

   “ดูนั่น ลูกน้องแกกำลังรอการตัดสินใจของแกอยู่ รีบๆพูดออกมาสิ” สายฝนเอ่ยขึ้นและใช้มือข้างที่ไม่ถือมีดตบหน้าพีเค พีเคโมโหจนไม่รู้จะโมโหยังไงแล้ว แค่มันแพ้ให้กับสายฝนมันก็โมโหสุดๆแล้ว เวลานี้มันยังถูกลูกร้องเห็นในสภาพแบบนี้อีก ภาพลักษณ์หัวหน้าที่แสนทรงพลังคงไม่เหลืออีกต่อไป

   “สายฝนครั้งหน้าฉันจะไม่ปล่อยแกเอาใว้แ…” ยังพูดไม่ทันจบ พีเคก็ถูกสายฝนตบหน้าอีกครั้ง สายฝนมองหน้าบวมๆของฝ่ายนั้นจากนั้นจึงกล่าวว่า “ก่อนที่แกจะขู่ฉันแกควรดูตัวเองด้วยว่าตอนนี้อยู่สภาพแบบไหน ฉันว่าแกควรรีบพูดกับลูกน้องของแกจะดีกว่านะ ไม่สิ ไม่ต้องพูดก็ได้ ยังไงซะต่อให้แกจะบอกการตัดสินใจของแกให้เจ้าพวกนั้นฟังมันก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี”

   คำพูดสายฝนนั้นชัดเจน เขากำลังบอกว่าพีเคน่ะมีลูกน้องที่โคตรไร้ประโยชน์ ใช้การไม่ได้ แน่นอน คำกล่าวเขาทำให้พีเคและพวกลูกน้องมันไม่พอใจมากๆ ทว่าถึงจะไม่พอใจอย่างไรพวกมันก็ไม่อาจทำอะไรสายฝนได้

   เวลานี้สายฝนถือว่าสามารถสังหารพีเคได้อย่างง่ายๆเพียงแค่ใช้มีดแทงคอพีเค พีเคซึ่งเป็นศัตรูกับสายฝนมันพอจะรู้นิสัยเขาอยู่บ้าง สายฝนน่ะไม่ใข่เก่งแต่ขู่ เขาทำจริง!

   “หวังว่าในอนาคตแกจะมีลูกน้องที่ดีกว่านี้” สายฝนลุกขึ้นก่อนใช้เท้าเหยียบกลางอกพีเคอย่างแรง พีเคแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา มันพยายามใช้มือทั้งสองเอาเท้าศัตรูออกไป โชคร้าย หลังจากถูกสายฝนรัวการโจมตีใส่สภาพมันในตอนนี้ก็แทบไม่เหลือแรงแล้ว จะให้ยกเท้าสายฝนขึ้นมันเป็นไปไม่ได้!

   “สายฝนฉันขอเตือนแกใว้ก่อนเลย ถ้าฉันเป็นอะไรไปขึ้นมาพ่อฉันต้องจัดการแกแน่” เหลือสองวิธีที่จะสามารถทำให้มันรอดจากสถานการณ์นี้ได้ ใช่แล้ว! วิธีแรกคือใช้อำนาจพ่อตัวเองขู่ฝั่งตรงข้าม น่าเสียดายมันไม่ได้ผล สายฝนคล้ายกับว่าไม่สนใจสิ่งที่พีเคกล่าว เขาออกแรงเหยียบมากกว่าเดิม

   “สายฝน!” พีเคหมดหนทาง การกระทำฝ่ายตรงข้ามเป็นผลให้มันรู้ทันทีว่าฝ่ายนั้นไม่สนคำขู่มันแม้แต่น้อย ราวกับว่าอำนาจพ่อตัวเองจะใช้ไม่ได้ผล พีเคกัดริมฝีปากแน่น สุดท้ายแล้วมันก็ต้องใช้วิธีนี้จนได้ มันไม่อยากใช้วิธีที่สองเท่าไหร่ทว่าเพื่อความอยู่รอดแล้วมันต้องทำ

   “อะไร? มีอะไรที่แกยังไม่แสดงออกมาหรือไง? หากไม่รีบแสดงออกมาฉันเกรงว่าต่อจากนี้แกคงไม่อาจแสดงมันออกมาได้อีก” สายฝนไม่กลัวสักนิด ต่อให้พีเคจะมืปืนมันก็ไม่มีทางทำร้ายสายฝนได้ ด้วยสัมผัสรับรู้อันแข็งแกร่งการหลบกระสุนปืนธรรมดาไม่เป็นปัญหาสำหรับเขา

   ‘ฉันคิดใว้แล้วเชียวว่าลูกพี่ต้องมีไพ่ลับซ่อนเอาใว้’ เหล่าลูกน้องพีเคคิดขึ้นอย่างตื่นเต้น หากใช้ไพ่ลับใบนั้นหัวหน้าพวกมันจะต้องกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบแน่นอน ไอ้สายฝนที่อวดดีก่อนหน้านี้จะต้องถูกสั่งสอนให้รู้ว่าหัวหน้าพวกมันไม่ใช่คนที่ควรยั่วยุ

   ฉับพลันพีเคใช้วิธีที่สอง มันยกมือไหว้ขอร้องสายฝนพร้อมกับร้องไห้ “ลูกพี่ฝนครับได้โปรดปล่อยผมไปที ผมผิดเองที่ไปหาเรื่องลูกพี่ เป็นเพราะความโง่ของผมเองผมถึงได้ทำให้ลูกพี่เสียเวลาชีวิตอันแสนมีค่าไปกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ ลูกพี่ฝนผมสำนึกผิดแล้วครับ นับจากนี้ต่อไปผมจะกลายเป็นลูกน้องคุณ”

   สายฝนชะงักเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะยอมละทิ้งเกียรติขอร้องให้เขาปล่อยมันไป ครุ่นคิดดูแล้วก็พบว่ามันไม่เห็นแปลกตรงไหน สู้ไม่ได้หนีไม่ได้ก็ต้องใช้วิธีนี้นี่แหละ อย่างน้อยก็มีโอกาสรอดมากกว่าเดิม หากสายฝนเจอสถานการณ์ที่ศัตรูแข็งแกร่งเกินไปเขาก็คงต้องทำแบบนี้ เกียรติไม่มีความสำคัญอะไรเลยหากเทียบกับชีวิต

   “ลูกพี่พูดอะไรออกมาน่ะครับ?!” พวกลูกน้องพีเคเผลกล่าวออกมา พวกมันไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ ลูกพี่พวกมันที่ไม่มีทางยอมให้ตัวเองเสียเกียรติ เวลานี้กลับละทิ้งเกียรติและขอร้องให้ศัตรูปล่อยตัวมันไป ชายคนนี้ใช่ลูกพี่ที่พวกมันรู้จักมั้ยเนี่ย?

   “หึ!” สายฝนส่งเสียงเย็นชา ในหัวเขาไม่เคยมีความคิดปล่อยพีเคให้รอดไปเลยแม้แต่น้อย หากเป็นในโลกความจริงเขาก็คงครุ่นคิดอยู่หลายนาทีก่อนจะตัดสินใจ เนื่องจากพ่อพีเคเป็นคนมีอำนาจ การได้พีเคมาเป็นลูกน้องก็เท่ากับว่าเขาได้พ่อมันมาเป็นพวกด้วย แน่นอน การเอาพีเคมาเป็นลูกน้องมันมีจ้อเสียร้ายแรงอยู่ คนอย่างพีเคเป็นคนที่เชื่อใจไม่ได้ มันสามารถหักหลังเขาได้ทุกเวลา หากต้องการเอามันมาเป็นลูกน้องควรคิดให้ดีๆก่อนตัดสินใจ

   “แกไม่สามารถเป็นลูกน้องฉันได้ แกมันไร้ประโยชน์และเชื่อใจไม่ได้!” พูดจบสายฝนพลันกระทืบกลางอกพีเคด้วยความรุนแรง

---