สาวน้อย ดึงดูดทรัพย์

     ลุงใหญ่พาขับรถตระเวนหาร้านทำตราปั๊มของชื่อร้าน ส่วนเด็กๆก็มีหัวข้อเรื่องใหม่เพื่อคุยกันต่อ พวกเขายังคงนั่งคุยกันเรื่องรถจักรยานที่พวกเขาพึ่งซื้อกันไปว่า เมื่อกลับถึงบ้านแล้วจะลองนำมาปั่นกันก่อนเลย

     “ทีนี้เวลาเราจะออกไปเที่ยวสำรวจพื้นที่ ก็มีรถจักรยานไปกันแล้วนะน้องสาว”พี่ใหญ่เยว่เผิง

     “ใช่แล้วล่ะพี่ชาย สะดวกขึ้นเยอะเลยนะ ไปกลับก็ไวขึ้นด้วย”3ซิง

     “มันคงปั่นไม่ยากหรอกเนอะน้อง3ซิง”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “ไม่ยากหรอกน่า แค่ทรงตัวให้ได้ก็ไม่ล้มแล้วล่ะ”3ซิง

     “พวกพี่อยากให้ถึงบ้านเร็วๆ จังเลยนะเนี่ยจะได้ลองหัดขี่จักรยานที่พึ่งซื้อมาน่ะ”พี่หนิงหวง

     “ใช่ๆตื่นเต้นจังเลย นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่พวกพี่จะได้หัดขี่รถจักรยานกันน่ะ”พี่หนิงเฉิง

     “ใช่ๆ”พวกพี่ชาย

     เมื่อเจอร้านรับทำตัวปั๊มชื่อแล้ว พวกเราก็รอรับกลับเลยเพราะจะต้องเร่งมือทำใบรับรถจักรยานกันเลย

     “แม่คะ เราซื้อตราปั๊มที่เป็นตัวเลขด้วยนะคะจะได้ไม่ต้องเขียนให้เมื่อยมือ”3ซิง 

     “ตัวเลขงั้นเหรอ ดีเหมือนกันนะ”แม่

      “ค่ะแม่ เอาตัวเลขให้ครบเลย เลข 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 ค่ะ”3ซิง

     “เดี๋ยวแม่กับลุงใหญ่จะลงไปดูที่ร้านเองนะ พวกเด็กๆ นั่งรถบนรถกับป้านะ อาจจะต้องเสียเวลารอสักพักหนึ่งเพื่อให้เขาทำตัวปั๊มให้เราเลยนะลูก”แม่

     “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ

      แม่กับลุงใหญ่ พากันเข้าไปจัดการสั่งตัวปั๊มในร้านสั่งทำตราปั๊มกันทันทีเลย 

     “ดีนะที่พวกเราพกขนมมากินแก้เบื่อเยอะเนอะ พี่สาว”3ซิง

      “ใช่แล้วล่ะน้อง3ซิง วันนี้เราออกมาทำธุระหลายอย่างจริงๆเลยนะ และดีที่เราได้กินขนมฟรีบางส่วนแล้วจากร้านขายรถจักรยาน ไม่งั้นขนมของเราที่เตรียมมาอาจจะไม่พอเอาได้นะ”พี่สาวเยว่ชิง

      “อ่าฮะ..ใช่แล้วล่ะพี่สาวดีที่พวกเราตระเตรียมมานิดหน่อย และได้กินฟรีด้วย ไม่งั้นขนมพวกนี้คงไม่พอแน่ๆล่ะ”3ซิง

     พวกพี่ชายทั้งสี่คนหันควั่บอย่างรวดเร็ว เพื่อดูขนมที่น้องสาวทั้งสองคนบอกว่าเตรียมมาน้อย ในสายตาของพวกพี่ชายตอนนี้เห็นขนมเป็นตะกร้าใหญ่เลย แต่แล้วน้องสาวของพวกเขากลับบอกว่าน้อยนิดได้อย่างไรกัน

     “ถ้าน้องสาวสองคนกินหมดนี่พุงแตกแน่นอนนะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง กระซิบกระซาบคุยกัน

     “พี่ว่าน้องสาวสองคนกินหมดนั่นได้จริงๆนะ”พี่หนิงหวง

     “แต่ถึงกินหมดนั่น มื้อเย็นน้องสาวก็ยังคงกินข้าวไหวอยู่นะ”พี่หนิงเฉิง

     “ก็อย่างที่เคยพูดกันเอาไว้ไงฮะว่า น้องสาวสองคนน่ะเก่งเรื่องนอน และเรื่องกิน”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “ใช่”พวกพี่ชาย

     สาวน้อยสองคนไม่ได้รับรู้เลยว่าโดนพี่ชายนินทาอยู่ไม่ไกล เพราะตอนนี้ต่างเพลิดเพลินกันกับการกินขนมที่พวกเธอเลือกออกมาจากถ้ำขุนเขาแห่งโจป่านั่นเอง

     “หง่ำ….หง่ำ…ขนมพวกนี้อร่อยสุดๆไปเลยนะน้อง3ซิง”พี่สาวเยว่ชิง

     “หง่ำ….หง่ำ…อร่อยมากจริงๆล่ะพี่สาวอร่อยทุกอย่างเลย”3ซิง  

     “พวกเพื่อนๆ ที่ได้รับแจกขนมพวกนี้ไปก็อิ่มอร่อยกันน่าดูเลยเนอะ”พี่สาวเยว่ชิง

      “เอาไว้เราก็เปลี่ยนขนมไปแจกพวกเขาทุกวัน ให้พวกเขาได้กินขนมอร่อยๆ”3ซิง

     “พี่สาวเห็นด้วยเลยล่ะ ความสุขรองมาจากการกินข้าวก็คือขนมพวกนี้ล่ะ พี่สาวไม่เคยเหนื่อยที่จะกินเลยนะ”พี่สาวเยว่ชิง

      “ใช่ๆ พี่สาวถึงจะเมื่อยมือไปหน่อยที่จะต้องหยิบขึ้นหยิบลงเข้าปากน่ะ”3ซิง

      แม่กับลุงใหญ่หายเข้าไปในร้านที่รับทำที่ปั๊มตรา ที่มีทั้งตัวอักษร หรือรูปภาพก็ได้พวกเขารับทำทั้งหมด เป็นเวลาร่วมชั่วโมงกันแล้ว 

     “แม่กับลุงใหญ่มานู้นแล้วฮะ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “เด็กๆรอนานกันหน่อยนะ เรากลับร้านกันได้แล้วล่ะนี่ตราปั๊มของพวกเรานะ”แม่

     “่ขอดูได้ไหมคะแม่”3ซิง 

     “เอาไว้ดูที่ร้านกันนะลูก”แม่

     “ได้ค่ะ” “ได้ครับ” พวกเด็กๆ

     ลุงใหญ่ขับรถตรงมาที่ร้านเลยไม่ได้แวะที่อื่นกันแล้ว เมื่อมาถึงต่างก็แยกตัวทำหน้าที่ของแต่ละคนกันเลย

     ลุงใหญ่ ป้า และแม่ยังคงอยู่ในส่วนชั้น1 ด้านล่างของตัวอาคารเพื่อช่วยขายและแจกจ่ายอาหารกันต่อ

     ส่วนพวกเด็กๆ นำตราปั๊มขึ้นด้านบนชั้น3กัน เพื่อทำหน้าที่ทำใบรับรถจักรยานที่จะเอาไปแจกคนอื่นๆกันต่อเลย

     “เอาล่ะพี่ชายฟังนะ หน้าที่ของพวกพี่ชายต้องทำอะไรกันบ้าง”3ซิง

     “ครับผม”พวกพี่ชาย เตรียมรับคำสั่งจากน้องสาวคนเล็ก

     “ก่อนอื่เลยเราต้องทำกระดาษเป็นรูปเล่มกันใหม่ก่อนนะ พี่ใหญ่หยิบกระดาษมาให้ซิงซิงก่อนสัก 1 แผ่นนะ”3ซิง

     “ครับผม”พี่ใหญ่เยว่เผิง  

     “อ้อ…พี่รองเอากรรไกรมาด้วยนะและเตรียมอุปกรณ์เย็บเล่มด้วย”3ซิง

     “ครับผม”พี่รองเยว่เล่อ

     พี่ชายทั้งสองคนต่างนำของที่3ซิงต้องการมาส่งให้แล้ว 3ซิงจัดการตัดกระดาษให้ได้ขนาดเล็กให้เหมือนกับคูปองในโลกเดิมที่เคยใช้

     “นี่คือขนาดของมันนะพี่ชาย ให้พวกพี่ช่วยกันตัดกระดาษให้ได้แบบนี้กันจนครบ 500 ใบก่อนทำตามจำนวนรถจักรยานที่เราสั่งซื้อเพื่อนำมาแจกน่ะ แยกเป็นเล่มๆไป 

1.เล่มแรก รถจักรยานสามล้อ

2.เล่มที่สอง รถจักรยานสำหรับผู้ใหญ่ 

3.เล่มที่สาม รถจักยานสำหรับเด็ก

      พี่ชายก็เย็บมุมให้เหมือนสมุดหนังสือเปิดได้แบบนี้นะ เข้าใจไหม”3ซิง 

     “ครับผม” พวกพี่ชาย

    “อย่าลืมที่จะพับครึ่งด้วยนะพี่ชาย เพราะด้านที่อยู่กับแถบเย็บมุมพวกเราจะเก็บไว้ อีกด้านเราจะฉีกออกมาแจกคนอื่นๆกัน”3ซิง

     “ครับผม” พวกพี่ชาย

     “เมื่อได้เป็นเล่มๆแล้วก็ เอาตราปั๊มที่เป็นตัวเลขปั๊มเรียงจากแผ่นแรกไปแผ่นสุดท้ายเลย แต่อย่าลืมว่าแผ่นหนึ่งเราต้องทำให้เหมือนกันสองใบนะ”3ซิง

     “ครับผม” พวกพี่ชาย

     “หลังจากนั้นก็ปั๊มชื่อสัญลักษณ์ของร้านเราลงไปด้านข้างแบบนี้นะ แล้วเขียนคำว่าเล็กกับใหญ่ไว้เพื่อแยกแยะว่าเล่มไหนของผู้ใหญ่ เล่มไหนของเด็ก”3ซิง

     “ครับผม” พวกพี่ชาย

      “ถ้าพวกพี่ชายเข้าใจที่น้อง3ซิงพูดแล้วก็เริ่มงานได้เลยนะ”พี่สาวเยว่ชิง

     “ครับผม” พวกพี่ชาย

     “เดี๋ยวซิงซิงจะตรวจงานพวกพี่ทีละขั้นตอนนะ จะได้ไม่มีอะไรผิดพลาด”3ซิง

     “ครับผม” พวกพี่ชาย

     “ดีมาก งั้นตั้งใจทำงานกันล่ะพี่ชาย”3ซิง

     “ครับผม” พวกพี่ชาย

     “ไปน้อง3ซิง พวกเราไปนั่งกินขนมด้านนู้นดีกว่านะ”พี่สาวเยว่ชิง

     “พี่ชายถ้ามีอะไรไม่แน่ใจให้รีบถามเลยนะ อย่าปล่อยเลยไปถ้าทำผิดขึ้นมาจะเสียกระดาษเอาได้นะ”3ซิง

     “ครับผม” พวกพี่ชาย

     สองสาวน้อยต่างพากันจูงมือไปที่โต๊ะนั่งตรงระเบียงเพื่อพักผ่อนกัน ส่วนพวกพี่ชายได้แต่มองเถ้าแก่เนี้ยน้องสองคนเดินไปนั่งพักผ่อนอย่างสบายใจ

     “ทำไมผมรู้สึกว่าเหมือนจะเป็นลูกน้องของเถ้าแก่เนี้ยที่ไหนสักแห่งเลยล่ะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง

     “พี่ใหญ่ พวกเราคือลูกน้องแล้วจริงๆนะดูสิเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยสั่งแล้วก็สั่ง สั่ง สั่ง เสร็จก็ไปนู้นกันแล้ว”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “.................”พวกพี่ชายง

     “เอาล่ะพวกเราซึ่งเป็นลูกจ้างก็ต้องรีบทำงานทำการกันแล้วนะฮะ พวกพี่ไม่ได้ยินเหรอว่าเถ้าแก่เนี้ยน้อยทั้งสองจะมาตรวจงานพวกเราทีละขั้นตอนของการทำน่ะ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “เฮ้อ…………”พวกพี่ชาย 

     “พวกเราเริ่มลงมือกันเลยนะ จะได้ไม่เสียเวลากัน”พี่หนิงหวง

      “ได้”พวกพี่ชาย

      บนชั้น3 ตอนนี้มีคนอยู่สองกลุ่มแยกแยะอย่างชัดเจนเลยว่ากลุ่มไหนที่เหมือนลูกจ้าง และกลุ่มไหนที่เป็นดั่งเถ้าแก่เนี้ย

     “ค่อยยังชั่วหน่อยนะ พวกพี่ชายดูขยันกันดีนะน้อง3ซิง”พี่สาวเยว่ชิง

     “ใช่ค่ะ โอ้…ขนมจานนี้ก็อร่อยนะพี่สาวเยว่ชิงลองสิ อะ..อ้ำ…..”3ซิง ป้อนขนมจานใหม่ให้กับพี่สาวได้ลิ้มลองเพิ่มเติม

      “อือ….อร่อยจริงๆด้วยล่ะน้อง3ซิง”พี่สาวเยว่ชิง

     “กินยังไงก็ไม่เบื่อเลยเนอะพี่สาว ขนมพวกนี้ทั้งรูปร่าง หน้าตา รสชาด กลิ่น น่ากินไปทุกอย่างเลยล่ะ”3ซิง

     “ใช่ๆพี่สาวเห็นด้วยเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้เราแวะไปกันอีกนะไปเอาขนมตัวอื่นๆมาเพิ่มกัน”พี่สาวเยว่ชิง

     “เพียงแต่เราจะต้องจำแถวที่เราหยิบขนมพวกนี้ให้ดีนะพี่สาวไม่อย่างงั้นเราจะเสียเวลาอันมีค่าของเรากินขนมซ้ำกันน่ะ”3ซิง

     “.....................!!!!!”พวกพี่ชาย ถึงจะตั้งใจทำงานกันแต่หูของพวกเขาก็ได้ยินน้องสาวทั้งสองนั้นพูดทุกประโยค ทุกคำเลย

     “เวลาอันมีค่า!!!”พวกพี่ชาย พูดทวนคำนี้กันอย่างเบาๆ

     “พวกเราพยายามอย่าไปรบกวนเวลาอันมีค่าของพวกน้องสาวกันนะฮะ ไม่งั้นจะอารมณ์เสียได้”พี่รองเยว่เล่อ

     “ต้องให้พุงน้อยๆของน้องสาวทั้งสองยื่นเต็มที่เสียก่อนล่ะถึงจะอารมณ์ดีน่ะ”พี่หนิงเฉิง

     “พวกเราก็เร่งมือกันหน่อยละกันพอทำขั้นตอนแรกเสร็จ จะได้ให้เถ้าแก่เนี้ยมาตรวจดูงานนะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง

     “เฮ้อ…………..”พวกพี่ชาย 

     “เยว่เผิง กับเยว่เลี่ยงพับกระดาษละกันนะเดี๋ยวพวกพี่สองคนจะเป็นคนตัดเอง”พี่หนิงหวง

     “ได้”พี่ใหญ่กับพี่รอง

     “เราทำรถสามล้อก่อนละกันนะไม่ได้เขียนอะไรเพิ่มแค่ปั๊มตัวเลขกับปั๊มชื่อแค่นั้นเอง”พี่หนิงหวง

     “ตกลง”พี่ใหญ่กับพี่รอง 

     พวกพี่ชายทั้งสี่แบ่งงานกันทำอย่างตั้งใจ ช่วยกันพับช่วยกันตัดให้สำเร็จสักเล่มหนึ่งก่อน

     “น้อง3ซิงพวกพี่ทำเสร็จขั้นตอนตัดแล้วล่ะ”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “ซิงซิงมาแล้วจ้า”3ซิง เดินลงมาจากเก้าอี้ตรงมาหาพวกพี่ชายและตรวจดูการตัดกระดาษซึ่งถือว่าใช้ได้เลย

    “พวกพี่ชายเก่งนะเนี่ยตั้งใจทำงานดีมาก ใช้เวลาไม่นานทำได้เล่มนึงแล้วเนี่ย ทีนี้ก็ปั๊มตัวเลย กับปั๊มชื่อลงไปเลยนะตัวเลขปั๊มด้านบนแบบนี้ ส่วนชื่อก็ปั๊มตรางกลางเลย”3ซิง

     “ปึก…..ปึก…….”3ซิงปั๊มตัวอย่างให้พวกีพ่ชายได้ดู

     “ทำแบบนี้ทั้งสองข้างเหมือนๆกันเข้าใจนะพี่ชาย ซิงซิงกลับไปด้านนู้นแล้วนะ”3ซิง

     “ครับผม”พวกพี่ชาย ต่างมองดูขั้นตอนต้อไปและตอบรับคำจากเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยทันที

      “อ้อ…พี่ชายอย่าลืมเขียนหน้าเล่มนะว่าเป็นรถสามล้อน่ะจะได้ไม่งงเวลาจะหยิบเล่มไปแจก”3ซิง หันหน้ามาบอกพวกพี่ชายอีกครั้งก่อนจะหันหลังกลับเดินไปที่โต๊ะตรงระเบียงอีกครั้งหนึ่ง

     “ครับผม” พวกพี่ชาย

     “ตั้งใจทำงานล่ะพี่ชาย สู้สู้นะ”พี่สาวเยว่ชิง เห็นน้องสาวมาถึงโต๊ะเหมือนเดิมแล้ว และสอบถามว่าพวกพี่ชายทำเสร็จขั้นตอนแรกแล้วเหรอ จึงหันมาพูดให้กำลังใจพวกพี่ชายด้วย

     “พวกพี่ชาย ใช้ได้เลยเนอะน้อง3ซิงก็เหลืออีก 2 เล่มเนอะ”พี่สาวเยว่ชิง

     “ใช่แล้วล่ะพี่สาว แต่ถ้าปั๊มไม่เสร็จก็ไม่เป็นไรทำต่อที่บ้านก็ได้ โอ้เกือบลืมแน่ะ!!”3ซิง

     “พี่ชายอย่าลืมทำใบแจกรถจักรยานตัวอย่างทั้ง 3 แบบไปให้ที่ร้านขายรถจักรยานดูล่ะ”3ซิง ตะโกนบอกกำชับพี่ชายถึงตัวอย่างใบที่ทำเหมือนคูปองแลกของจากโลกเดิม

     “ครับผม” พวกพี่ชาย

     พวกพี่ชายพูดได้เพียงแค่ประโยคเดียวเท่านั้นคือ “ครับผม” สำหรับ ณ ช่วงเวลานี้

     “พี่ชายเชื่อฟังดีมากเลย ซิงซิงก็สบายใจแล้วว่างานชิ้นนี้จะต้องสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีอย่างแน่นอนล่ะ”3ซิง

     “.................!!!!!”พวกพี่ชาย ได้แต่หันมามองหน้ากันอย่างเหนื่อยหน่ายใจและพากันทอดถอนหายใจออกมากันอีกครั้งอย่างยาวๆ

     “เฮ้ออออออออออ….”พวกพี่ชาย

     “ลา..ลา..ลา…ลา…”เสียงฮึมฮัมเพลงจากสองสาวน้อยมีมาเป็นระยะๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยบอกแต่เรื่องขนมที่แสนอร่อยมากเหลือเกิน

      พอเสียงเงียบไปได้สักพักพี่รองเยว่เลี่ยงก็ชะเง้อมามอง ก็เป็นดั่งที่คาดคิดไว้จริงๆเลยสำหรับน้องสาวทั้งสองคนนั้นคาดเดาไม่ยากแต่อย่างใด

     “เถ้าแก่เนี้ยทั้งสองหลับคอพักไปเสียแล้วล่ะฮะทุกคน”พี่รองเยว่เลี่ยง

     “ดูท่าคงจะกินขนมไปเยอะพอสมควรนะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง

     “พวกเราจะได้มีความเงียบสงบกันสักพักแล้ว น่าดีใจนะถึงจะเวลาสั้นๆก็ตามที”พี่หนิงเฉิง

     “ใช่ๆ”พวกพี่ชาย

      “เยว่เผิง กับเยว่เลี่ยง พับกระดาษกับตัดไปก่อนเลยก็ได้นะ พวกปั๊มเนี่ยพวกพี่จะช่วยกันทำเองแต่ถ้าเมื่อยกันจริงๆก็พักมือกันก่อน”พี่หนิงหวง

      “ผมว่าพวกเราก็พักกันตอนนี้เลยดีกว่าฮะ ไหนๆเถ้าแก่เนี้ยน้อยก็หลับพอดีเลย ไม่งั้นเห็นพวกเราหยุดทำงานจะบ่นเอานะฮะ”พี่รองเยว่เลี่ยง

      “อือ….งั้นก็ได้พวกเราพักกันสักหน่อยนะ”พี่หนิงหวง

      “ได้”พวกพี่ชาย

     พวกพี่ชายพากันนั่งพักและลงไปหยิบขนมมากินกัน พวกเขาไม่กล้าที่จะไปหยิบในส่วนของพวกน้องสาวทั้งสองหรอก เดี๋ยวตื่นขึ้นมาเห็นขนมของพวกเขาลดจำนวนหายไปจะโวยวายเอา พวกเขาไม่อยากมีปัญหากับพวกน้องสาวทั้งสองจริงๆ มันช่างอันตรายนัก

     ส่วนทางด้านล่างวันนี้ก็แจกจ่ายและขายอาหารหมดเกลี้ยงแล้วใช้เวลาไม่นานเลยขนมก็ยังพอมีเหลืออยู่ เพียงแต่ว่ายังไม่ได้ปิดหน้าร้านแต่อย่างใด เพราะแม่กลัวว่าจะมีคนตกหล่นอยู่สำหรับกลุ่มพิเศษเวลาก็ยังไม่ได้ถึงกับเย็นย่ำมากนักจึงรอก่อน เผื่อจะต้องทำอาหารเพิ่มเติมเล็กๆน้อยๆให้กับกลุ่มคนเหล่านั้น

     แต่ถ้าถึงเวลาที่พวกเราจะต้องกลับบ้านแล้ว แม่ก็จะกำชับพวกป้าๆ น้าๆจากศาลเจ้าให้ทำอาหารต่อ ถ้าเผื่อมีคนต้องการเพิ่ม ไม่ต้องกลัวว่าของจะเหลือเพราะยังไงเสียพวกเขาก็ต้องกินอาหารกันพวกนี้กันอยู่แล้ว ก็เหมือนกับทำกินกันเอง

     แม่เริ่มจ่ายค่าแรงก่อนเลยจะได้ไม่หลงลืม ก่อนที่จะได้กลับบ้านกัน เพราะค่าแรงมันคือกำลังใจสำคัญสำหรับคนทำงานดังนั้นจะหลงลืมไม่ได้อย่างเด็ดขาดเลย

************
 

     พวกพี่ชายช่างอยู่ในโอวาทน้องสาวทั้งสองเสียจริงๆ ช่างเป็นพี่ชายที่ดีมากๆเลย