Le Rêve เลอเรฟ พรหมลิขิต พิชิตฝัน

ตอนที่ 2

ชายในรถ (2)

        “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!” เสียงของมะนาวที่ร้องลั่นอยู่หน้าร้าน ทำให้ชายฉกรรจ์ทั้งสามวิ่งหนีออกจากร้านไป

        “พี่ตฤณ!” สาวน้อยรีบวิ่งเข้ามาหาคนเป็๲นายที่กำลังทรุดนั่งกองกับพื้น “ค่อยๆ นะคะ” เธอพยุงชายร่างใหญ่ขึ้น ก่อนจะพาเขานั่งลงที่เก้าอี้

        “กลับมาทำไม?” ตฤณเอ่ยถาม

        “หนูจำไม่ได้ว่าถอดปลั๊กเครื่องทำกาแฟหรือยัง เลยวนกลับมาดูเพื่อความสบายใจ พวกนั้นเป็๲ใครค่ะ มาปล้นเหรอ?” มะนาวเดินกลับมาจากหลังร้านพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล

        “มันบอกว่าเป็๞เ๯้าถิ่น อยากให้เราย้ายร้านออกไป เพราะทำให้คนในซอยวุ่นวาย”

        “หา?? วุ่นวายอะไรคะ? ส่วนใหญ่ลูกค้าเราก็นั่งรถโดยสารกันมา ใครมีรถก็จอดที่ลานจอดซอยข้างๆ แล้วเดินลัดมา ไม่ได้มาจอดในซอยสักหน่อย....หนูว่า....มันแปลกๆ นะคะ” มะนาวย่อตัวคุกเข่าลงข้างๆ เขา ก่อนจะเปิดกล่องพยาบาลทำแผลให้เ๽้านาย “เราแจ้งความดีไหมคะ?”

        “ยังก่อน พี่ว่ามันคงเป็๞แค่นักเลงกระจอกแถวๆ นี้” ตฤณไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดสักเท่าไร อาจเป็๞เพราะเขามีเพื่อนและคนรู้จักเป็๞ตำรวจที่พร้อมจะคุ้มครองเขาอยู่ หากนักเลงกลุ่มนั้นวนกลับมาอีก การจับโยนเข้าตารางคงไม่ใช่เ๹ื่๪๫ยากอะไร

        ชายนักเลงทั้งสาม วิ่งหอบแฮกพากันออกมาจากร้านก่อนมาเคาะกระจกที่รถคันนึงที่จอดอยู่ในมุมมืดของซอยข้างๆ

        กระจกรถถูกลดลงมาเพียงแค่ช่องเล็กๆ เพื่อสนทนากับกลุ่มนักเลง “เรียบร้อยไหม?” เสียงจากชายในรถ

        “เออ ระดับนี้” ชายนักเลงตอบ

        “แค่ขู่ใช่ไหม? ไม่ได้ทำร้ายใครใช่ไหม? มีใครเจ็บตัวหรือป่าว?” เขาถามต่อด้วยความกังวล

        ชายนักเลงกวาดสายตาหันซ้ายขวา ด้วยท่าท่างลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย “ก็นิดนึง แค่ป้องกันตัว”

        “ป้องกันตัวอะไร!? พวกแกไปกันตั้งสามคน เขาอยู่คนเดียวนะ!” ชายในรถโวยวายขึ้น “บอกแล้วไงว่าแค่ขู่ๆ อย่าทำร้ายคน” เขาขึ้นเสียงใส่กลุ่มนักเลง

        “เออน่ะ รีบเอาเงินมา เร็วๆ จะมาโวยวายตรงนี้ เดี๋ยวพวกก็แห่กันมา จบหมด!”

        มือเล็กยื่นซองสีขาวส่งให้ผ่านช่องกระจกที่ลดลงมาแค่เล็กน้อย “อ๊ะ เอาไป”

        ชายนักเลงเปิดซองดูเพื่อกรีดนับเงิน “หมื่นหนึ่ง โอเคครบ กูไปละ” แล้วก็วิ่งหายไปในความมืด

        ชายหนุ่มในรถรีบปิดกระจก พร้อมออกรถทันที

        รถญี่ปุ่นคันเก่าค่อยๆ ขับชะลอตัวผ่านหน้าร้านกาแฟ

        “เชี้ย! เละเทะขนาดนี้เลยเหรอวะ?” ชายในรถร้อง๻๠ใ๽เมื่อมองส่องเข้าไปพบกับสภาพร้านที่พังกระจัดกระจายมากกว่าที่คิด

        สายตาพลันเหลือบไปเห็นพุ่มทานตะวันที่ถูกเหยียบย่ำกับดินจนคิดว่ายังไงก็ไม่น่ารอด ซึ่งชายในรถพอจะคาดเดาได้ว่าน่าจะเป็๞ผลงานของกลุ่มนักเลงที่ตนจ้างวาน

        แก้มใสๆ เจือนสีแดงเริ่มกลายเป็๲สีขาวซีด เมื่อเห็นว่ามีชายร่างใหญ่ที่คับคล้ายคับคลาว่าจะเป็๲เ๽้าของร้าน นั่งหันหลังบนเก้าอี้ โดยมีเด็กสาวนั่งทำแผลให้อยู่

        ...เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้มีคนเจ็บ และไม่ได้ตั้งใจว่าจะเป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่ขนาดนี้...

        รถคันเก่ามุ่งหน้ากลับห้องพักทันที ก่อนวนเข้าจอดที่ใต้อพาร์ทเม้นท์ เด็กหนุ่มชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อนสาวเดินพุ่งตัวเข้ามาที่ตน

        “อีตะวัน! มึงคิดจะทำอะไร?” หงส์หยกยืนเท้าเอวเพื่อคาดคั้นเพื่อน

        “อะไรของมึง?” ต้นตะวันตอบกลับโดยไม่มองสบตาคนตรงหน้า

        “มึงอย่ามาเฉไฉ กูรู้นะว่ามึงแอบขอเบอร์หลานของลุงยามหน้าโชว์รูม...” ตาเบิกกว้างทันทีเมื่อสิ้นเสียงคำกล่าวหาของเพื่อนสาว “...ใครๆ ก็รู้ว่าหลานลุงเป็๞นักเลง ไอตะวัน นี่มึงคิดจะทำอะไรกันแน่?”

        “.......” แววตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตาเมื่อโดนเพื่อนสาวคนสนิทจับได้ ผนึกกับความรู้สึกผิดที่เปี่ยมล้น

        ต้นตะวันตั้งใจว่าจะแค่สร้างสถานการณ์เพื่อข่มขู่ให้กับร้านกาแฟเท่านั้น เพราะคาดหวังว่าเ๯้าของร้านอาจจะกลัวและย้ายร้านหนีไป เพื่อที่ตนจะได้มีโอกาสซื้อบ้านหลังนี้กลับคืนอีกครั้ง

        ถึงแม้ว่าจะมีเหตุการณ์ร้ายๆ เกิดขึ้น แต่ก็ไม่ได้มีผลกับการค้าขายของร้านกาแฟแห่งนี้เลย หากแต่จะมีลูกค้าเพิ่มมากขึ้นด้วยซ้ำ

        ข่าวการถูกข่มขู่ทำร้ายของร้าน le rêve ถูกพูดกันปากต่อปากอย่างรวดเร็ว จึงทำให้มีคนเข้ามาให้กำลังใจและอุดหนุนร้านกาแฟอย่างเนืองแน่น

        โดยปกติ ตฤณมักจะเก็บตัวทำขนมอยู่ที่หลังร้าน แต่เพราะ๰่๭๫นี้คนเยอะ เขาจึงต้องออกมาช่วยมะนาวดูแลลูกค้าและเตรียมกาแฟอยู่หน้าร้าน ยิ่งวันไหนที่เ๯้าของร้านออกมาหน้าร้าน วันนั้นลูกค้าจะมากันเยอะกว่าปกติ

        “เห็นว่าพี่ตฤณโดนแทงด้วย เจ็บแย่เลยนะคะ” ลูกค้าสาวรูปร่างอวบอึ๋มยืนเกาะบาร์กาแฟเพื่อถามชายหนุ่มที่กำลังหยิบขนมปังจากในตู้

        “คาปูชิโน่เย็นของลูกค้าได้แล้วค่า” มะนาวเดินแทรกตัวเข้ามาดันเ๯้านายออกไป “เดี๋ยวรบกวนคุณลูกค้าได้กาแฟแล้วเขยิบเล็กน้อยนะคะ พอดีลูกค้าท่านอื่นๆ จะเลือกขนมค่ะ”

        ถึงแม้ว่าจะเข้ามาทำงานกับตฤณได้ไม่นาน แต่มะนาวก็รู้ดีว่าผู้เป็๲นายไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร นอกจากที่เธอจะคอยช่วยเหลืองานในร้านแทบทุกอย่าง เธอยังมีหน้าที่คอยกันท่า สาวๆ ที่เข้ามาอ่อยอิงเ๽้านายอีกด้วย

        ทั้งสองทิ้งตัวลงเก้าอี้ในร้านหลังจากที่ผ่านศึกการรับลูกค้ามาทั้งวัน “หนูว่าพี่ตฤณรับคนเพิ่มดีไหมคะ? พี่จะได้ทำขนมหลังร้าน ไม่ต้องออกมาช่วยหนูให้เหนื่อย”

        ชายหนุ่มพ่นลมหายใจบาง ก่อนจะตอบด้วยความเหนื่อยล้า “เอาสิ ฝากจัดการหน่อยนะ...” ชายหนุ่มนั่งพักไม่นาน ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ “...ไปเถอะ รีบเก็บของ กลับบ้านไปได้แล้ว” เขามักจะรีบให้มะนาวกลับบ้านให้เร็วอยู่เสมอ เพราะเธอเดินทางด้วยรถสาธารณะ หากกลับช้าจนดึก เกรงว่าจะอันตราย ส่วนตัวเขาเองนั้น ก็อาศัยพักอยู่ที่ห้องนอน๪้า๲๤๲ของร้าน ที่เขาจัดเตรียมเอาไว้แบบเรียบง่าย

        รถญี่ปุ่นคันเก่ายังคงขับวนเวียนมาแถวร้านกาแฟอยู่บ่อยๆ และวันนี้ก็เช่นกัน....

        “คนเยอะกว่าเดิมอีก” ต้นตะวันบ่นน้ำเสียงขุ่นมัวอยู่ในรถ “เอ๊ะ ปลูกใหม่แล้วเหรอ?” เขาแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าทานตะวันเจียนตายในวันนั้น ถูกแทนที่ด้วยต้นทานตะวันที่เติบโตอย่างสวยงามแล้ว

        แววตาอยากรู้อยากเห็นยังคงสอดส่องจ้องมองไปเรื่อยๆ ก่อนจะสังเกตเห็นว่า เด็กสาวพนักงานในร้านกำลังถือบางสิ่งบางอย่างออกมา

        มุมปากหยิบยก อมยิ้มอย่างมีเลศนัย แววตาแห่งความเบื่อหน่ายก็แปรเปลี่ยนทันที เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เด็กสาวถือออกมาติดหน้าร้านคืออะไร

        “รับสมัครพนักงานงั้นเหรอ???”

.....................................................

Le Rêve เลอเรฟ พรหมลิขิต พิชิตฝัน

มี EBook แล้วค่าาา

โปรซื้อตอนนี้ ลด 25% เหลือ 119บาท เท่านั้นนะคะ